Að lifa í Núinu

“Fortíðin er liðin, framtíðin er ráðgáta en dagurinn í dag er gjöf.” Ég las þetta í einhverju blaðinu í dag og mikið er þetta rétt.

Eins og flestum lesendum mínum er kunnugt þá höfum við Erling ásamt fjölskyldunni hans allri verið minnt harkalega á það að ekkert er sjálfgefið. Eina stundina er allt í lagi og svo eins og hendi sé veifað er einn bróðirinn alvarlega veikur. Öðrum lesendum mínum til glöggvunar þá gerðist það á föstudagskvöld fyrir viku síðan að elsti bróðir hans Erlings, Hjalli, fékk alvarlega heilablæðingu og liggur núna á sjúkrahúsi, lamaður öðrum megin. Hjalli er bara 64 ára gamall, hefur að því er ég best veit aldrei legið á sjúkrahúsi áður og auðvitað er þetta mikið áfall fyrir alla og mest konuna hans og börnin þeirra. Á síðunni hans Erlings http://www.erlingm.blogspot.com/ er hægt að lesa meira um hvernig þetta allt er fyrir þá sem hafa áhuga.

Þessi atburður, ásamt því að hann Jói hennar Hildar fékk hjartaáfall fyrr í sumar og það er kraftaverk að hann lifði það af, fær mann til að staldra aðeins við og hugsa sig um. Þetta skerpir þá sýn á lífið og tilveruna sem við Erling fórum að sjá fyrir nokkuð löngu síðan. Það er alltof algengt að fólk njóti ekki “Núsins” Gefi sér ekki tíma til að staldra við í amstri dagsins, gefi sér ekki tíma til að sjá alla gimsteinana sem eru lagðir í götu okkar daglega. Og jafnvel þótt fólk sjái gimsteinana þá gefur það sér ekki tíma til að staldra við og tína þá upp vegna þess að það ætlar að finna alla gimsteinana sem eru við endann á regnboganum. Hversu oft heyrir maður ekki að einhver ætlar að gera þetta eða hitt þegar þessu eða hinu er lokið, eða einhverjum áfanga er náð, þá á að njóta lífins. Svo kemur í ljós að það er engin fjársjóðskista við endann á regnboganum

Það dapurlega er að margir ná aldrei að ljúka því sem þeir ætluðu að gera áður en hægt væri að njóta lífsins. Það getur svo margt komið uppá áður en þeim fyrirætlunum er náð. Við vitum ekki hvað morgundagurinn ber í skauti sér.

Þegar hann Hjalli kvaddi Sigrúnu sína þennan föstudagseftirmiðdag, óskaði henni góðrar ferðar til Danmerkur, en þangað var hún að fara í vinnuferð, þá hefur hvorugu þeirra rennt í grun að næst þegar þau myndu hittast væri við þessar kringumstæður, hún nýlent eftir að hafa fengið þessar hræðilegu fréttir erlendis og hann svona mikið veikur á sjúkrahúsi og spurning um bata.

Kæru vinir mínir, njótum daganna, göngum hægt um götuna, horfum niður fyrir okkur, notum tækifærin og allar þær góðu gjafir sem Guð leggur í götu okkar. Njótum núsins það er það eina sem við höfum ráð á. Förum vel með okkur, hugum að heilsunni, hreyfum okkur meira, borðum hollari mat, það er bara til eitt eintak af okkur og lítið um varahluti. Þó svo að oft hafi verið lagt af stað með góðar fyrirætlanir og þær mistekist eins og t.d hjá mér varðandi það að létta mig þá má alltaf byrja upp á nýtt, það snýst um það að nenna að minnka áhættuna á hættulegum sjúkdómum.

Ég bið ykkur um fyrirbæn fyrir Hjalla og fjölskyldunni, bænin megnar ótrúlegustu hluti.

Þangað til næst........

Haustdagar.....

Það hefur verið frekar tilbreytingalaust lífið síðan við komum heim úr sumarfríinu hjónakornin, það er eiginlega þetta, vinna, borða og sofa. Á þessum árstíma er mjög mikið að gera í vinnunni enda er verið að senda inn ársreikninga lögaðila til Skattmann ásamt því að virðisaukaskil eru rétt handan við hornið.

En ekki alveg samt tilbreytingalaust......Síðustu helgi var hér líf og fjör, matarklúbburinn hittist hér í Húsinu við ána sl laugardagskvöld og það var sko mikið gaman, mikill og góður matur og félagsskapurinn alveg frábær.
Á sunnudeginum kom síðan allur mannskapurinn okkar Erlings í heimsókn og það var gaman að hafa barnaskarann hjá sér með tilheyrandi látum og pönnukökubakstri að ömmu og sveitakonusið. Hildur og Jói komu svo við á leið heim úr sveitinni og gaman að hitta þau.

Línudansinn er byrjaður aftur og ekkert nema gaman og svolítið erfitt líka því nú erum við ekki lengur byrjendur heldur hópur á öðru ári og eigum að geta orðið eitthvað. Mér finnst samt gott að sjá að ég er ekki eini klaufinn í hópnum.

Okkur Erling hefur í mörg ár langað að læra samkvæmisdansa en ekki látið verða af því fyrr en núna. Við skráðum okkur á byrjendanámskeið hjá Dansskóla Jóns Péturs og Köru og erum búin að fara tvisvar. Þetta er svoooooooo gaman og mikil hreyfing.
Þarna eru pör á öllum aldri misflink en öll að byrja. Jón Pétur kennir okkur sjálfur og hann er fínn, tekur sjálfan sig ekki hátíðlega og hvetur okkur áfram og er alltaf að segja okkur hvað við séum flink. Gott fyrir sálina að heyra það og smátt og smátt síast það inn hvað við erum dugleg og fyrir vikið verðum við enn duglegri. Ég pantaði DVD diska á Amazon með línu- og samkvæmisdönsum og það verður gaman að sjá þá og reyna að læra af þeim.

Núna er langt liðið á föstudagskvöld. Ég sit inni á skrifstofu og pikka á tölvuna, frammi í eldhúsi eru Hrund og Elva vinkona hennar með tónleika fyrir mig án þess að vita það samt. Þær eru svo skemmtilegar þessa skvísur. Erling er fyrir austan með Hlyn og ætla þeir að njóta helgarinnar saman og baða orma, borða góðan mat og njóta samfélagsins. Þeir hafa gert þetta bræðurnir í nokkur ár að eiga svona helgi saman að hausti til og reyna að telja okkur trú um að þeir séu bara að gegna skyldu sinni sem húsbændur og fara og draga björg í bú, Góðir... :o) Mér finnst þetta bara gott hjá þeim.

Áðan var ég að reyna að tengja nýja myndlykilinn og var svo dugleg. Ég var búin að setja fullt af snúrum á einhverja staði, fá valmyndina upp og finna einhverjar stöðvar en svo kom þessi leiðinda tilkynning á skjáinn: EKKERT MERKI. Vesen....... Ég sem var svo ánægð með mig, reyndi að ná í Tedda bróðir til að spyrja hann hvort maður þurfi að hafa örbylgjuloftnet hér á Selfossi en náði ekki í hann. Það var búið að loka í þjónustuverinu þannig að ég reyni kannski aftur á morgun.

Vinkonurnar frammi í eldhúsi eru að bjóða mér í partí, ég ætla aðeins að spjalla við þær og fara svo að skoða augnlokin að innan. Vinnan kallar í fyrramálið þrátt fyrir að það sé laugardagur....... Þangað til næst......

Hann á afmæli í dag, hann........

.......Karlott tengdasonur minn á afmæli í dag, er orðinn 32 ára gamall. Það er alltaf ánægjulegt þegar fólk fyllir eitt árið í viðbót og á því er engin undartekning núna.
Það var fyrir nokkrum árum síðan þegar við Erling komum heim úr einhverju ferðalaginu að við fréttum að ungur maður hefði boðið Írisi út á kaffihús og stuttu síðar fegnum við að hitta þennan unga mann. Hann hefur algerlega staðist þær væntingar sem við gerðum til hans og í dag eiga þau Íris þrjú yndisleg börn saman og þau eru einstaklega samhent í öllu er viðkemur heimilishaldi og uppeldi á börnunum.
Karlott nýtur einnig mikillar hylli á vinnustað sínum, Landsbankanum og eru bæði yfirmenn og samstarfsfélagar mjög ánægðir með hann og stendur hann sig með stakri prýði enda sannkallað ljúfmenni á ferð.

Karlott minn, ég óska þér innilega til hamingju með daginn, hlakka til að kíkja á ykkur í kaffi en það verð ég að segja að þú átt það sameiginlegt með konunni þinni að valda mér höfuðverkjum þegar velja á gjöf í tilefni dagsins. Kannski best að ég láti tengdapabba þinn um það :o) Guð blessi þig ríkulega og ég er stolt af þér.

Komin heim á ný

Það eina sem heyrist í húsinu núna eru hljóð frá vinnukonunum mínum frábæru og samviskusömu, uppþvottavélinni og þvottavélinni, þær vinna verkin fyrir mig og ég er mjög fegin því. Í dag var hins vegar líf og fjör hér í húsinu við ána því krakkarnir okkar komu í heimsókn og tilefnið var að hitta okkur Erling sem komum heim frá Mallorka í gærkvöldi. Það er skemmtilegt að ferðast, gaman að dvelja erlendis um stund en best af öllu er að koma heim aftur, hitta fólkið sitt og njóta samveru við þá sem eru manni kærastir.

Við vorum tvær vikur suður á Mallorka, eyjunni okkar fögru í Miðjarðarhafinu og með í för voru vinir okkar, Heiðar og Sigrún. Mér finnst Mallorka alveg einstök, ég finn mig næstum heima þar enda er ég alltaf að segja að ég hljóti að vera spænsk ættuð. Við vorum þarna á mjög fallegum stað, höfðum pantað okkur íbúð á netinu og þannig sparað stórfé í gistikostnað, flugfarið keyptum við svo bara af einni ferðaskrifstofunni. Við vorum svo búin að panta okkur bílaleigubíl sem beið okkar á flugvellinum. Þegar við lentum á flugvellinum í Palma var rigning og af pollunum að dæma var búið að rigna mikið. Ég ákvað þá að njóta þessara daga alveg sama hvernig veðrið væri, veðurfar myndi ekki stjórna minni líðan.

Þegar við komum á áfangastað sáum við að allt umhverfið var ævintýri líkast. Við sáum út á hafið af svölunum og rétt hjá var rómantískasti veitingastaður sem ég veit um enda voru það ófá kvöldin sem við vinirnir gengum þangað og nutum ljúffengra veitinga, nánast í fjöruborðinu


Horft niður að sundlaug og veitingastaðnum.

Við sundlaugina voru svo þjónar og nóg að panta eitthvað sem var svo komið með til okkar á bekkina þar sem við lágum í makindum og létum sólina baka okkur, lásum góðar bækur eða settum heyrnartólin af ipodinum í eyrun og hlustuðum á góða tónlist.

Sjónarhorn frá sólbekknum mínum, þetta eru mínar fögru tær :o)

Þarna voru ekki aðrir Íslendingar enda eru íslensku ferðaskrifstofurnar ekki með ferðir á þennan stað. Þarna voru heldur engir sölumenn sem eru sífellt að ónáða mann í sólbaðinu. Það er miklu betra að fara bara og leita uppi varninginn ef maður vill kaupa eitthvað.

Rómantískt sólarlag við bátahöfnina

Þar sem við vorum með bíl allan tímann þá skoðuðum við okkur líka um eyjuna fögru, fórum í heimsókn á gamalkunnar slóðir fyrri heimsókna okkar og bara nutum þess að eiga þennan tíma saman. Mér finnst svo gott við svona ferðalög að eiga Erling alveg útaf fyrir mig, hann skildi símann sinn eftir heima þannig að ekki var hann að trufla enda var fyrirtækið okkar í góðum höndum Badda vinar okkar á meðan við vorum í fríinu. Það verður síðan endurgoldið í sama þegar hann og Kiddý fara í frí. Já það er gott að eiga góða vini.

Við skruppum aðeins í búðir en þótt ég segi sjálf frá þá hef ég mikið lagast með þessar búðarferðir í ferðum okkar erlendis og Erling myndi örugglega vitna um það ef hann yrði spurður. En þar sem ég er nú einu sinni kona og örugglega spænsk að einhverju leyti þá hef ég gaman að fara í búðir og koma við allt í skranbúðunum á strandgötunum og Erling hefur ótrúlega mikla þolinmæði við mig við þær kringumstæður. Hann keyrir mig líka í verslunarmiðstöðvarnar (þeir Heiðar máttu bara keyra bílaleigubílinn) eins og ég bið hann um en ég passa mig líka á að hafa það í hófi.

Ég kem heim úr þessar dekurferð, endurnærð og ánægð. Það var enginn vandi að njóta lífsins, þetta var í alla staði góð ferð, veðrið var algert Mallorka veður, frábært að fara út á svalir á morgnana með kaffið og brauðið og finna hitann skella á andlitinu, heyra í sjónum leika sér við klettana og vita að góður dagur var framundan, eins góður og við sjálf vildum hafa hann.

Þegar vélin lenti í gærkvöldi og ég leit útum gluggann á landið mitt, fallega yndislega landið mitt fylltist ég þessari sömu tilfinningu og vanalega. Það gerist eitthvað óútskýranlegt inni í mér. Ég er svo stolt af landinu mínu, þakklát fyrir að eiga það því Ísland er jú best í heimi, alls staðar.

Framundan er svo daglega lífið með öllum sínum fallegu tónum og litbrigðum. Haustið er að skella á, tími kertaljósanna að koma enda keypti ég stór og falleg kerti í Zara home og hlakka til að njóta ljóssins og ilmsins frá þeim í vetur, bæði hér heima og á Föðurlandi.

Lífið er ljúft og gott, ég á mann og fjölskyldu sem elskar mig og dekrar og þau eru mér allt...... Þangað til næst vinir mínur

Hún á afmæli í dag....

Ég man það eins og það hefði verið í gær hvað ég var farin að bíða lengi eftir henni. Á afmælisdegi höfuðborgarinnar 18. ágúst 1978 hélt ég að hún væri nú að koma en nei nei, hún lét okkur kornunga foreldrana bíða aldeilis eftir sér. Það leið næstu hálfur mánuður þangað til hún var látin koma í þennan heim. Það var snemma morguns 31. ágúst sem ég fékk hana í fangið svona agnarsmáa og litla en fallegasta barn sem fæðst hafði á jörðinni fram að þeim tíma. Síðan hafa nokkrir jafnfallegir einstaklingar fæðst, hvað á ég aftur marga afkomendur.....jú, 10 jafn falleg börn hafa fæðst síðan að henni meðtalinni.
Núna er hún sjálf þriggja barna móðir og stundar lögfræðinám af fullum krafti, var einmitt að byrja þriðja árið og yngsta barnið er aðeins tæplega þriggja mánaða. Íris er líka svo heppin að eiga frábæran eiginmann, Karlott og hún gæti þetta ekki nema með þeim stuðningi sem hún hefur frá honum. Þau eru mjög samstíga í þessu öllu saman og ná að púsla hlutunum saman á frábæran hátt.
Íris mín, ég er svo þakklát Guði fyrir að hafa gefið okkur þig, þú ert einstök og svo ertu svo mikið lík honum pabba þínum og þú veist nú alveg hversu mikið álit ég hef á honum.

Elsku Íris mín, úr sólinni á Mallorka sendum við pabbi þinn þér bestu afmæliskveðjur og vonum að þú hafir það frábært í dag og við erum viss um að fjölskyldan þín dekrar þig í hvívetna. Hlökkum til að sjá ykkur þegar við komum heim.

Petra Rut 5 ára

Ég er svo heppin að eiga margar litlar vinkonur og í dag á ein þeirra afmæli.
Petra Rut dótturdóttir mín er fimm ára gömul í dag og er alveg með það á hreinu að næst verður hún sex ára og byrjar í skóla. Petra Rut er mjög skemmtileg stelpa og alveg eins og mamma sín þá fæddist hún fullorðin eða svo má segja. Hún hefur mjög ákveðnar skoðanir á hlutunum og veit alveg hvað hún vill. Ég hitti hana í gær og þá sýndi hún mér Baby born dúkku sem hún fékk frá foreldrum sínum í afmælisgjöf og það er sko ekkert smá flott dúkka og hún heitir Fjóla. Ég fékk að halda á dúkkunni og svæfa hana og svo sagði Petra Rut við mig að ég mætti alveg vera amma dúkkunnar líka eins og hennar.

Petra Rut bræðir mig algerlega með sínu sérstaka brosi og það er svo gaman hvað hún sækir í að vera við hliðina á manni við matarborðið eða þegar hún hringir í okkur afa sinn og spyr hvort þau megi koma í heimsókn á Selfoss.

Elsku Petra Rut mín, innilega til hamingju með afmælið þitt, þú ert alger Guðs gjöf inn í líf okkar allra og við elskum þig allan hringinn eins og þú segir svo gjarnan sjálf.
Láttu nú pabba og mömmu og systkini þín dekra við þig í allan dag og það verður gaman að heyra hvað þú velur að gera í leikskólanum í dag fyrir krakkana þar.
Við afi þinn hlökkum til að sjá þig þegar við komum heim aftur úr ferðalaginu.

Ævintýraland

Það var einhver ævintýraljómi yfir pallinum í gærkvöldi. Birtan frá hitaranum varpaði fallegu ljósi yfir okkur þar sem við hjónin sátum úti í kvöldkyrrðinni og nutum þess að vera til.

Myrkrið var að hellast yfir og trén tóku á sig fallegar myndir í ljósaskiptunum. Þungur árniðurinn var einhvern veginn eins og fegursta sinfónía í eyrum okkar og kyrrðin var alger. Kertaloginn lék sér innan við glerið og við bara sátum þarna úti og stundin var eins og áður sagði ævintýraleg.

Erling náði í nýju myndavélina sína og þið sjáið smá árangur af því hér á síðunni. Klukkan var að verða tólf þegar við tímdum að fara inn og það var bara vegna þess að það var virkur dagur daginn eftir og því tímabært að fara og skoða augnlokin að innan. Það er gaman að fara erlendis en þó er ekkert sem jafnast á við heimili manns og landið okkar fagra, Ísland sem er svo sannarlega landið mitt.

Ég á frí í vinnunni í dag en eins og ég hef áður sagt ykkur þá er stofan lokuð á föstudögum yfir sumartímann þótt auðvitað þurfum við stundum að vinna þá daga.
Í dag er ég því ein heima þar sem bæði Erling og Hrund eru í vinnunni. Hrund er mjög ánægð með vinnuna á Sambýlinu og forstöðukonan þar tímir alls ekki að missa hana í skólann og ég skil það vel. Samviskusamari starfskraft en hana er varla hægt að finna. Hún verður að vinna þarna í vetur með skólanum enda er hún að safna sér pening fyrir ákveðnum hlutum sem hana langar að gera næsta sumar. Með svona áframhaldi getur hún látið það eftir sér allavega miðað við innistæðuna hennar í bankanum. Mér fannst svo fyndið þegar hún sagði við mig að hún nennti varla að vera að fara til Reykjavíkur á hverjum degi í vetur, það væri miklu þægilegra eins og er núna að hún fær bílinn og fer þegar hún á frí og langar til að fara. Samt vill hún ekki skipta um skóla og fara í FSU og við erum sammála henni með það. Kvennó er mjög góður og virtur skóli og allt viðmót þar til mikillar fyrirmyndar.

Jæja, þar sem þrifnaðarkonan hefur ekki látið sjá sig í dag og ekki síðustu vikur (kannski vegna þess að við höfum enga :o) og húsmóðirin verið upptekin við vinnu og að vera á Föðurlandi í sumar þá ætla ég núna að þrífa fallega húsið mitt, set bara tónlist á og hef hátt í græjunum.... Var þó að hengja upp þvottinn úti og það var svo notalegt. Við Sigrún vinkona værum ágætar í að halda heimili saman, ég myndi sjá um þvottana og hún um gólfin því það leiðinlegasta við húsverkin að mínu mati er að þrífa gólfin en mér finnst bara gaman að vesenast með þvottinn. Hjá Sigrúnu er þessu alveg öfug farið, gaman hvað mannfólkið er ólíkt.

Ég hlakka mikið til þegar þau feðgin koma heim í kvöld en hef samt grun um að ungfrúin vefji föður sínum um fingur sér og hún fái bílinn til að skreppa á unglingasamkomu í Reykjavík með Örnu systur sinni.

Þangað til næst vinir mínir, eigið góða og slysalausa helgi...........

Hrikalega skemmtilegt

“Geturðu ekki bara hringt í hann Þráinn ökukennara og spurt hvenær næsta bifhjólapróf verður”, sagði ég við Erling í morgun. Ástæðan fyrir þessari skyndilegu óþolinmæði minni var sú að ég var búin að fara í fyrsta ökutímann að læra að hjóla svona stóru hjóli. Erling var kennarinn og þetta var alveg hrikalega gaman. Fyrst reyndar þorði ég ekki af stað, þorði ekki að setja fæturnar uppá fótstigin því ég var svo hrædd um að detta. Erling var þolinmæðin uppmáluð, lét mig hafa fæturnar bara útfrá hjólinu og gekk með því loksins þegar ég þorði aðeins að fara af stað. Það kom svo að því að ég gat hjólað sjálf, löturhægt en með fæturnar á réttum stað.
Það verður erfitt að halda sig við áætlanir um að bíða með að taka prófið fram á næsta vor. Erling ætlar að kaupa handa mér fallegt dömuhjól sem er samt ekki eins þungt og hans, mig langar mest í perluhvítt eða dökk vínrautt skvísuhjól. Við sjáum hvað setur en eitt er víst að ég mun æfa mig meira á grasinu á Föðurlandi áður en vetur konungur kemur.

Helgin var fín og notaleg, við tókum aukafrídaga á fimmtudag og föstudag og nutum þess bara að vera saman, hjóluðum m.a til Reykjavíkur á laugardaginn og svo alla leið austur í Fljótshlíð seinni partinn með viðkomu hér heima í húsinu okkar góða við ána.
Kofinn okkar er orðinn svona eins og við viljum hafa hann, komið rafmagn og þá gátum við fengið okkur ísskáp og það er mikill munur. Það er einstaklega notalegt að eiga þetta athvarf þarna en það hef ég sennilega sagt ykkur áður.

Á morgun er það svo vinnan en það er mjög notaleg tilhugsun að eiga eftir tveggja vikna frí til Mallorka en þangað förum við 24. ágúst með vinum okkar Sigrúnu og Heiðari. Ég hlakka til að liggja á ströndinni í heitu löndunum og stinga tánum í sandinn eða labba berfætt eftir fjörunni og finna sjóinn leika um fæturnar á mér. Notalegt ekki satt..

Vona að vikan verði ykkur góð og skemmtileg lesendur mínir, þangað til næst.....

Hversdagsleiki....

"Er ekki kominn tími til að þú bloggir eitthvað Erla mín", sagði Erling við mig. "Æ ég veit það ekki, það er ekkert sérstakt að gerast hjá mér þessa dagana, lífið heldur áfram sinn vanagang og það nenna fáir að lesa um það", svaraði ég honum.
Ég fór svo aðeins að velta þessu fyrir mér. Er lífið ekki gott og skemmtilegt í hversdagsleikanum, er bara hægt að skrifa um þegar eitthvað spennandi er að gerast?

Máltæki segir að lífið sé það sem gerist meðan maður er upptekinn við að gera allar áætlanir. Við getum gengið veginn, fullan af gimsteinum á báðar hliðar en við erum að flýta okkur að enda vegarins þar sem okkur hefur verið sagt að sé fjársjóðskista. Við erum svo gjörn á að flýta okkur svo mikið að gimsteinar daglegs lífs fara framhjá okkur, við sjáum þá ekki. Síðan kemur í ljós að það er engin fjársjóðskista við enda vegarins en við getum ekki gengið hann tilbaka.
Ég hef lært það að njóta hversdagsleikans, flýta mér hægt og virða fyrir mér litadýrð steinanna sem liggja við veginn. Stundum staldra ég við og tek þá upp og veit að ég má eiga þá ef ég vil. Guð leggur svo marga góða hluti í veg okkar en það er erfitt að taka upp hluti ef maður er alltaf á hlaupum.

Eftir mikla vinnutörn var gott þegar föstudagurinn síðasti rann upp. Við stelpurnar á skrifstofunni lukum við að bóka öll fyrirtækin okkar og héldum út í langt og langþráð helgarfrí. Verslunarmannahelgin var góð, veðrið var ágætt, allavega rigndi ekki þótt auðvitað mætti rokið vera aðeins minna. Við Erling ásamt krökkunum okkar vorum á Föðurlandi, Íris og hennar fjölskylda gisti í kofanum, Arna og litlu gullin hennar voru í tjaldvagni Írisar og Karlotts og Hrund fékk að gista í tjaldvagninum með Eygló og Bjössa. Við hjónakornin keyrðum hins vegar heim á Selfoss bæði kvöldin og sváfum í rúminu okkar, það var mjög notalegt.

Við vorum í matarboði áðan hjá Írisi og Karlott og það var mjög gaman. Ég nýt þess heiðurs að Petra Rut vill alltaf fá að sitja við hliðina á mér við matarborðið og vera með mér og Katrín Tara á það til að koma allt í einu, henda sér í fangið á mér algerlega fyrirvaralaust, vefja litlu handleggjunum um hálsinn á og knúsa mig. Þær eru algerir bræðarar þessi yndi.

Það eru rólegir dagar í Húsinu við ána og ég nýt þess. 3 af ömmustelpunum mínum gista nú hér á efri hæðinni og mér finnst svo gott að sjá og finna þessi litlu gull hvíla róleg og örugg í ömmu og afahúsi, í heimsókn með mömmu sinni. Þær hafa ekki áhyggjur af morgundeginum, vita að um þær verður hugsað, það sama getum við öll gert, því öll erum við jú elskuð af Guði sjálfum, alltaf, alla daga.

Njótið daganna vinir, hvunndagurinn er líka góður.........

Hún á afmæli í dag

Danía Rut vinkona mín og elsta barnabarnið mitt á afmæli í dag og er orðin fimm ára skvísan. Hún er mjög dugleg stelpa og henni hefur farið mikið fram en eins og lesendur mínir vita þá var hún mikið veik þegar hún var nýfædd og sex mánaða var hún búin að fara í þrjá stóra uppskurði með öllu sem því fylgir. Henni finnst mjög gaman í leikskólanum og er farin að læra stafina og það gengur mjög vel.

Danía Rut er mikill hjartabræðari og það er ekki hægt að lýsa tilfinningunni með orðum þegar hún kemur til mín, vefur handleggjunum um hálsinn á mér og segir mér að hún elski mig. Hún er mikill bókaormur og getur alveg gleymt sér í dúkkukróknum hér í Húsinu við ána, bara ef hún er með góða bók sem hún skoðar í krók og kima. Uppáhaldsdýrið hennar er kisa og hún á eina sem amma hennar og afi í sveitinni passa fyrir hana, það er hann Prins Mjá.
Elsku Danía Rut mín, ég vil óska þér innilega til hamingju með fimmta afmælisdaginn þinn og bið Guð að blessa þig og vaka yfir hverju þínu skrefi. Ég elska þig og er Guði þakklát fyrir að hafa gefið okkur þig.

Háaloft og fleira

Þegar við Erling seldum Kidda og Ástu Hamrabergið fyrir um 4 árum síðan skildum við eftir “smávegis” af dóti á háaloftinu og lofuðum að koma bráðum og taka þetta. Á þessum fjórum árum hefur Kiddi annað slagið minnt mig á þetta og við höfum alltaf verið alveg á leiðinni. Svo fluttum við á Selfoss og þá var auðvitað orðið langt að sækja þetta svo við höfðum nú afsökun :o) Nema hvað, haldið ekki að þau séu núna búin að selja Hamrabergið og um daginn hringdi Kiddi og spurði hvað við ætluðum að gera við dótið. Ég sagði honum bara að selja háaloftið ekki með en hann var nú eitthvað að mótmæla því. Þar sem við Kiddi erum miklir vinir þá vildi ég nú hafa hann góðan og lofaði að koma. Þau voru að fara í sumarfrí vestur á Ísafjörð og okkur samdist um að við myndum tæma þetta á meðan og ég byrjaði eiginlega strax að kvíða fyrir þessu.

Í stuttu máli sagt þá skal ég aldrei safna dóti á háaloftið hér í Miðtúni, allavega ekki miklu, hahah. Við fengum stelpurnar og tengdasynina með okkur enda áttu skvísurnar nú eins og einn og einn kassa þarna uppi. Það var hrikalega mikið dót þarna og ég skil nú ekkert í okkur að geyma t.d þrjú ryðguð reiðhjól á háaloftinu.
Við vorum marga klukkutíma að þessu en reyndar var gaman að heyra í stelpunum þegar þær fundu hina ýmsu “dýrgripi” sem þær héldu að væru löngu týndir.
Þegar allt var komið niður að neðri hæð hússins þá tók hver sitt dót og öllu drasli var hent út. Ég var mjög glöð þegar ég horfði á eftir sendibílnum á leið upp í Gufunes.

Framundan er frábær helgi á Föðurlandinu okkar. Við ætlum þangað á morgun og bara njóta samverunnar við hvort annað og systkini Erlings. Samgangur við þau hefur aukist mjög eftir að við fórum að vera meira fyrir austan og það er mjög gaman.

Síðustu helgi vorum við öll stórfjölskyldan að vinna þarna. Við bárum fúavörn á bústaðinn og borðin, settum hillur og sólbekki og svo var tekið inn bráðabirgða rafmagn svo núna er hægt að vera með ísskáp og ofn til að kynda með í stað gasofnsins.


Ég hef sagt það áður og segi það enn, að það eru alger forréttindi að eiga þennan stað í sveitinni. Ég er aðeins að læra á fuglana, nöfnin og hljóðin en það gengur samt mjög hægt. Skil ekki hvernig stendur á því að svona bráðgreind kona eins og ég eigi í þessum erfiðleikum með að muna fuglanöfn og þekkja í sundur geldingahnapp og klóelftingu...........

Mótorhjólatöffarar og geitungabú.....

Tek ég mig ekki vel út í gallanum og á hjólinu flotta?

“Ættum við ekki bara að fara til Reykjavíkur í fyrramálið og kaupa á þig mótorhjólagalla”, sagði Erling við mig síðasta föstudagskvöld. Það þurfti nú ekki að dekstra mig til þess og þegar við vorum komin heim aftur eftir hádegi þann laugardag þá höfðum við okkur til og hjóluðum svo saman austur á Föðurlandið þar sem til stóð að dvelja í nokkra daga. Ferðin austur var mjög skemmtileg, hjóluðum á svona 90 til 100 km hraða og nutum góða veðursins. Á sunnudeginum fórum við svo í hjólatúr austur á Skóga, stoppuðum við Seljalandsfoss og teygðum úr okkur og bara nutum þess að vera til á svona fallegum sumardegi. Það er allt öðru vísi að ferðast um á hjóli heldur en í bíl. Maður er jú úti og finnur til dæmis lyktina af nýslegnu grasinu og það er mjög góð lykt. Allavega, dagurinn var frábær og skemmtilegur.

Afinn og amman á mótorhjóli, algerir töffarar..

Við vorum á Fitinni í góðu atlæti þangað til í gær en þá fórum við heim á Selfoss. Sólin er búin að leika við okkur á allan hátt, algjör bongóblíða, gæti ekki verið betra.

Í síðustu viku tókum við eftir því að það var þó nokkuð af geitungum sem voru alltaf að koma á pallinn og þeir fóru alltaf niður á sama stað milli trjáborðanna. Við Erling vorum alveg viss að þeir væru að búa sér til bú þarna undir og ég var reyndar alveg viss um að búin væru allavega tvö ef ekki þrjú...... Erling hringdi í meindýraeyði svæðisins og hann kom við hér um kvöldmatarleytið, gekk um allt, barði og lamdi pallinn og skjólvegginn í kring og reyndi að fullvissa mig um að það væri ekkert bú hér, geitungarnir væru aðeins að sækja sér timbur til búgerða einhvers staðar annars staðar. Ég var nú ekki sannfærð en kunni ekki við að þræta við hann enda var hann sérfræðingurinn en ekki ég. Hann rukkaði okkur svo um 5000 kall fyrir útkallið og fór heim að grilla eins og hann sagði sjálfur frá.

Þegar við svo komum heim í gær fannst mér að umferðin um pallinn frá geitungaættinni hafði heldur aukist og Erling sagði við mig að hann væri viss um að það væri bú þarna í byggingu. Það er ekki auðvelt að sjá svona í gegnum pallinn og ekki beint áhugavert að vera að rífa hann mikið ef ske kynni að óboðnir gestir væru að gera sig heimakomna. Í stuttu máli sagt þá fann Erling samt búið með því að rýna vel á milli spýtnanna og jú, þarna hékk það beint undir fótunum á okkur, frekar mikið ógeðfelld sjón. Hvað var nú til ráða, ætti ég að hringja í kallinn og segja honum að honum hafi skjátlast og fá hann aftur með eitrið sitt eða hvað???
En hann Erling er nú alger þúsund þjala smiður og kann ráð við öllu. Rúmlega eitt í gærkvöldi, þegar allir heimilismenn búsins voru væntanlega komnir heim í hvílu, þá útbjó hann banvænan kotkteil, setti í ílát beint yfir spýtunni sem huldi búið, lét blönduna leka í eldhúsbréf sem hann setti á milli rifanna og þetta lak auðvitað niður og inn í búið. Síðan stappaði hann fast niður á pallinn og dreif sig inn. Nokkir íbúar geitungabúsins komu út, kolringlaðir og vissu auðvitað ekkert hvað þeir áttu að gera enda ekki von, þeir voru nefnilega að drepast og ég get ekki einu sinni sagt, greyin, því þeir voru svo sannarlega MJÖG óvelkomnir. Að lokum skar Erling búið niður, henti gegnvættu eldhúsbréfinu ofaná það og síðan sjóðandi vatni. Allan tímann var ég fyrir innan gluggann, mikil hetja, opnaði svalahurðina fyrir honum svo hann gæti forðað sér inn.
Það var enginn geitungur á pallinum í dag.........en ég las í Fréttablaðinu í morgun að það væri stórhættulegt að reyna sjálfur að eyða geitungabúi......

Hafið það gott vinir, ég ætla út að hjóla á morgun með Erling þegar ég er aðeins búin að skreppa í vinnuna, ég er nefnilega í sumarfríi.....þangað til næst

Eftirsóknarvert....

“Að lifa ánægður við lítinn auð
Að sækjast eftir glæsileika í stað glingurs
Fágun í stað tískufyrirbæra
Að vera verðugur en ekki aðeins virtur
Auðugur en ekki ríkur
Að læra mikið, hugsa í hljóði
Vera varkár í orðum, heiðarlegur í gjörðum.
Að hlusta á stjörnurnar og fuglana
Á smábörn jafnt sem stórmenni með opnum huga, opnu hjarta;
Láta lífsgleðina ráða ríkjum
Hafa hughrekki til athafna
Að grípa tækifærin er þau gefast;
Hafa engar áhyggjur.
Í stuttu máli, að vera í andlegum og trúarlegum skilningi
enginn meðalmaður”

Las þetta í góðri bók sem ég á og

fannst þetta lýsa manninum mínum svo vel,
Mátti til með að deila þessu með ykkur lesendur mínir,
Eigið góða og skemmtilega helgi,

það ætla ég að gera......þangað til næst

Í sól og sumaryl......eða þrumum.....eða bæði.....

Það var skrýtið að sitja úti á palli og heyra þrumurnar sem ómuðu í loftinu. Fyrst hélt ég að þetta væri svona þung umferð stórra bíla yfir brúna en svo gat það bara ekki verið. Ég fór inn í eldhús til að gá hvort Hekla væri nokkuð byrjuð að gjósa því lætin voru þó nokkur. Þá sá ég þetta líka skrýtna skýjafar þarna austur eftir, flott var það en ólíkt því sem ég hef séð. Hitastigið var rúmlega 20 gráður í skugga og eitthvað var það í skýjunum sem olli þessum þrumum og eldingum sem gengu yfir Suðurlandið eftir hádegi í gær. Þetta var bara skemmtilegt að upplifa, svolítið útlandalegt líka.

Við Erling skruppum svo aðeins austur á Föðurland þegar hann kom heim úr vinnunni, það er svo notalegt að koma þangað. Við stoppuðum góða stund og grilluðum okkur smá mat áður en við héldum heim á Selfoss á ný. Hrund var væntanleg úr vinnu kl 10 og rétt fyrir þann tíma þá fékk ég sms frá henni; “Heldurðu að pabbi væri til í að fá sér hjólatúr út í Vallholt núna?” Sem ég var að opna smsið frá henni horfði ég á eftir pabba hennar hjóla af stað einmitt til að sækja skvísuna í vinnuna. Þeim leiðist þetta hvorugu, honum að hjóla og henni að vera aftaná. Það er líka mjög gaman. Ég er aðeins búin að prófa það. Við keyptum hjálm sem við Hrund notum saman en þar sem ég er ekki búin að fá mér skó eða hlífðarföt þá höfum við ekki enn krúsað saman útúr bænum.

Þegar þau feðgin komu svo heim þá settumst við öll út á pall, undir verandarhitarann og áttum skemmtilegt spjall saman. Erling náði í blað og penna og í sameiningu skrifuðum við niður allt sem þarf að gera hér heima, bæði innan húss og utan og svo skrifuðum við líka niður það sem okkur langar að gera en er ekki nauðsynlegt eða bráðliggur á. Þetta var nokkuð langur listi og því næst flokkuðum við þetta niður í þá forgangsröð sem við vildum hafa á þessu. Okkur fannst þetta gaman og svo verður enn meira gaman þegar hægt verður að strika yfir það sem búið er. Ykkur til fróðleiks þá var sett efst á listann að setja upp skjólgirðingu kringum pallinn úti og svo að klára alveg eldhúsið. Svo kom hitt svona í þeirri röð sem okkur fannst best.

Eftir að Erling setti upp verandarhitarann þá má segja að við endum alla daga á því að setjast út á pall, ýmist við tvö eða Hrund með okkur. Það er svo notalegt að sitja þarna og spjalla og það vill oftast verða svo að við förum alltof seint að sofa því við tímum ekki að fara inn.

Í dag er ég ein heima því Erling fór upp í Húsafell að smíða eitthvað í einhverjum sumarbústað, þannig að þið vinir mínir sem þetta lesið, kíkið bara á Selfoss, ég skal hafa gott með kaffinu handa þeim sem vilja heimsækja mig.
Njótið svo lífsins.......þangað til næst.........

Þegar draumur verður að veruleika.....

Erling tók að sér að passa hjólið hans Kidda meðan hann skrapp erlendis

Erling er í mörg ár búinn að dreyma um að þeysa um landið á mótorfák og því var ég mjög glöð þegar hann dreif sig í prófið fyrir nokkru síðan með Badda vini sínum. Þeir eru báðir búnir að kaupa sér hjól og í gær þegar við vorum á leiðinni heim af Fitinni þá hringdu þeir sig saman félagarnir og ákváðu að fara í hjólatúr í þessu líka frábæra veðri sem var í gær. Jakob, vinur Badda, slóst í för með þeim og það voru flottir félagar sem þeystu úr hlaði hér við Húsið við ána og vélfákarnir voru sko ekki af verri endanum. Þeir eru í “öldungadeildinni” og gæta sín vel að aka ekki yfir hámarkshraða enda skynsamir menn á ferð sem gera sér fulla grein fyrir þeirri miklu ábyrgð sem mótorhjólaakstur er.

Það er hverjum manni nauðsynlegt að stefna að því að láta drauma sína rætast. Lífið er svo stutt og við vitum ekki hversu langan þráð við höfum til ráðstöfunar. Við Erling vorum rækilega minnt á það sl laugardagskvöld þegar við vorum að njóta þess að vera til í fjallakofanum okkar á Föðurlandi og síminn hringdi rétt fyrir miðnætti. Jói, mágur Erlings og svili minn, hafði fyrr um kvöldið fengið hjartaáfall og það var hárréttum viðbrögðum Hildar mágkonu minnar að þakka að hann lifði af. Jói hefur ekki kennt sér neins meins varðandi hjartað og því kom þetta sem þruma úr heiðskíru lofti. Hann er nú á sjúkrahúsi en er á batavegi og við þökkum Guði fyrir að ekki fór verr.

Helgin var frábær að venju, alltaf gott að skreppa austur á Föðurlandið í sveitakyrrðina þótt hún sé reyndar líka til staðar hér á Selfossi. Við skruppum svo í afmæli til Bjössa seinni partinn í gær, ég fór á bílnum og Erling kom svo á hjólinu þegar þeir voru búnir með hjólatúrinn félagarnir. Eftir afmælið skruppum við svo aðeins og kíktum á vini okkar í Grafarvoginum, Sigrúnu og Heiðar og þar voru fyrir aðrir vinir okkar, Júlíana og Rúnar. Góðir vinir er dýrmætir og því um að gera að rækta slíkt samfélag.

Framundan er fyrri hluti sumarfrísins og við ætlum að eyða þeim hluta heima við og á Föðurlandi svona eftir því sem okkur langar til. Ég hlakka mikið til, það er notalegt á báðum stöðum. Við ætlum einnig að skreppa á fjöll og reyndar bara gera það sem okkur langar til að gera í það og það skiptið.

Njótið lífsins vinir mínir, það geri ég svo sannarlega og þakka fyrir hvern þann dag sem ég fæ að vakna heilbrigð og frísk, það er ekki sjálfgefið........Þangað til næst

Hann á afmæli í dag

Sæt hjón, Eygló og Bjössi

Eins og lesendur mínir vita þá er ég svo heppin að tilheyra stórri fjölskyldu og í minni eigin nánustu fjölskyldu þá er ég ættmóðir margra og því eru oft afmælisskrif á síðunni minni og það er einmitt í dag.

Annar tengdasonur minn, hann Bjössi hennar Eyglóar á afmæli í dag, 33 ára kappinn.
Ég kynntist honum fyrst svona að einhverju ráði fyrir rúmu ári síðan og leist ágætlega á hann. Ég spurðist aðeins fyrir um hann hjá fólki sem ég þekki og vissi að þekkti hann betur en ég og það voru alls staðar sömu svörin, hún verður heppin sem fær hann Bjössa því hann er einstakt góðmenni. Fólk vissi ekki afhverju ég var að spyrja en ég var ánægð með svörin. Bjössi hefur síðan sýnt það með viðmóti sínu og framkomu að umsagnir um hann voru ekki orðin tóm. Hann er duglegur strákur, elskar og umvefur Eyglóina sína og þau hjónin eru dugleg og samhent í að koma sér vel fyrir og njóta lífsins. Hann er með veiðidellu eins og tengdapabbinn og Karlott hennar Írisar og þeir hafa nú þegar farið í eina veiðiferð saman tengdafeðgarnir og Bjössi kom heim með eina fiskinn sem kom á land í þeirri ferð :o) Ég er hinsvegar alveg viss um að það var bara fyrsta ferðin þeirra saman en ekki sú síðast.

Bjössi minn, ég óska þér innilega til hamingju með daginn, hlakka til að kynnast þér enn betur og bið Guð að blessa þig ríkulega í leik og starfi.

Töffarinn á bænum

Flottur

Þetta er nú eitthvað dularfullt hvað ég er oft orðin ein heima, ætli ég sé svona leiðinleg? Nei ég held varla, enda er ég ekki alveg ein heima. Við Hrund erum hér tvær í húsinu þar sem aðaltöffarinn á heimilinu fór í morgun í árlega veiðiferð strákanna úr Kotinu.
Kl rúmlega átta í morgun voru hér mættir á svæðið fjórir töffarar og sá fimmti var hér fyrir. Stefnan var tekin á Þórisvatn en þangað hafa þeir farið saman í nokkur ár frændurnir og komið heim með góðan afla. Silungurinn úr Þórisvatni er sá allra besti og ég hlakka bara til að fá grillaðan fisk annað kvöld.


Sl föstudag hringdi Erling til mín í vinnuna fljótlega eftir hádegi. “Erla mín” sagði hann, “væri nokkur möguleiki á að þú værir komin heim á Selfoss fyrir kl þrjú?” “Ja ég veit það ekki, ég er að vinna verkefni og ég veit ekki alveg hvenær ég er búin”, var svarið.
“Sko, sýslumannsskrifstofan lokar kl þrjú og mig vantar svo að láta fara með pappírana mína úr bifhjólaprófinu þangað svo ég fái bráðabirgðaökuheimild fyrir helgina” sagði minn frábæri eiginmaður. “En Erling minn, útskriftarveislan hennar Kötu byrjar kl sjö í kvöld og svo erum við að fara til Akureyrar í fyrramálið þannig að þú getur hvort sem er ekkert hjólað um helgina OG SVO ÁTTU EKKERT HJÓL HELDUR.” “Ég er að fara að skoða hjól á eftir sem mig langar að kaupa” sagði hann “og ef þú getur þetta ekki þá get ég ekki hjólað á því heim og þá get ég ekki hjólað eftir veisluna og aðeins á laugardagsmorgni áður en við förum”. Þetta skildi ég alveg og vinnufélagarnir sýndu þessu mikinn skilning, ekki hægt að hafa þetta af honum og auðvitað fór ég austur og fékk þetta fyrir hann.

Kl hálf sjö hringdi hann og spurði hvort það væri ekki í lagi að koma ekki alveg á réttum tíma í veisluna þar sem hann væri akkúrat að ganga frá kaupum á hjólinu og ætti eftir að hjóla heim. Erling er stundvísasti maður sem ég þekki og því vissi ég að þetta var honum mjög mikilvægt fyrst hann var til í að koma ekki á tilsettum tíma. Það var hörku töffari sem kom heim, algallaður með hjálm á höfði og stoltur af gripnum sínum. Þetta er hjól sem hægt er að fara á út fyrir malbikið og ég veit að honum finnst það stór kostur.

Norðurferðin gekk vel og helgin var mjög skemmtileg. Við fórum á Bifhjólasýningu og Bílasýningu og meira segja fannst mér gaman að þessu. Tilefni norðurferðar var hinsvegar að fagna með henni Júlíönu vinkonu okkar, konunni hans Rúnars, en hún var að útskrifast sem þroskaþjálfi.

Það er alltaf gott að koma heim eftir ferðalög og Selfoss tók á móti okkur með sól og blíðu og veiðimennirnir voru mættir á Ölfusárbakkann strax í gærkvöldi.

Jæja, ég ætla að fara upp til Hrundar og athuga hvað hún er að bralla.
Njótið lífsins vinir, munið Pollýönnuleikinn ef á móti blæs, hann gagnast oftast..... Þangað til næst........

11. júní - 1 ár liðið

Frábær dagur er að kvöldi kominn, sólin skín enn þótt klukkan sé langt gengin í tíu.
Ég er ein heima þessa stundina, Erling er í mótorhjólatíma ásamt Badda vini sínum og það styttist í prófið sem verður næsta mánudagskvöld, þ.e. eftir eina viku.

Sniglar.is er vinsæl síða þessa dagana enda er verið að leita að flottu og öflugu hjóli sem getur borið okkur bæði og það er víst þannig að það hjól þarf að vera með nokkra sterka hesta í vélinni. Hrund skrapp til Reykjavíkur eftir vinnu að heimsækja systur sínar. Hún fékk vinnu á sambýli hér á Selfossi og er mjög ánægð þar, finnst þetta bæði gefandi og skemmtileg vinna. Henni býðst svo vinna þarna í vetur við liðveislu en það felst í að fara með íbúana á Sambýlinu út á kvöldin, t.d. í bíó eða á kaffihús.

Helgin var góð, eftir vinnu á föstudag kíktum við á fjölskylduna okkar í Háholtinu og litli prinsinn dafnar vel og systur hans kunna sko alveg umgengnisreglur um hann. Ljósan er búin að spjalla við þær og kenna þeim aðeins á hann og það er gott. Þau mæðgin eru að jafna sig á fæðingunni og Erling Elí er alveg kominn með eðlilegan húðlit og er alveg yndislegur.

Gott að hafa puttann á afa svona til öryggis, ekkert smá sætt

Eftir þessa heimsókn fórum við í afmæli til Ellu systur og alltaf gaman að hitta fólkið sitt. Síðan var stefnan tekin austur yfir fjöllin tvö (eins og Petra Rut segir) og heim í Húsið okkar við ána. Erling var búinn að kaupa rafmagnsgeislahitara til að hafa á pallinum og við settumst út á pall og sátum þar undir hitanum og spjölluðum saman langt fram á nótt. Bara notalegt og skemmtilegt.

Arna kom á laugardeginum með gullin sín og seinni partinn fór Sara Ísold til afa síns, vafði litlu handleggjunum um hálsinn á honum og spurði hvort þær mættu ekki bara gista í afahúsi. Það var auðsótt mál og því var heilmikið fjör hér alla helgina en bara gaman að því. Eygló og Bjössi komu líka við og þegar börnin voru sofnuð löbbuðu stóru krakkarnir sér út á Olís og keyptu shake handa okkur og við sátum á veröndinni undir geislahitaranum langt fram á kvöld og enn var spjallað saman og mikið hlegið.

Í gær fór Erling að vinna aðeins fyrir austan en kom heim fyrir kaffi og Hjalli og Sigrún komu við hjá okkur á leiðinni í bæinn og það var mjög gaman að hitta þau.
Fólk er miklu duglegra að kíkja við hér á Selfossi heldur en í bænum og okkur finnst það alveg meiriháttar skemmtilegt.

Í dag er ár síðan við fluttum hingað og við erum alltaf ánægðari og ánægðari með lífið og tilveruna enda erum við lukkunnar pamfílar og við lútum höfði í þakklæti frammi fyrir Guði sjálfum sem gaf okkur líf í fullri gnægð og möguleika til að njóta þess til hins ítrasta.
Hafið það gott vinir mínir.........þangað til næst

Nýjar myndir

Það er svolítið skrýtin sú tilhugsun að það sé kominn lítill strákur í fjölskylduna. Stúlka hefði alveg verið jafnvelkomin en auðvitað er gaman að eiga bæði kynin. Því miður var Erling svo upptekinn í dag að hann hafði ekki tíma til að kynna unga prinsinn aðeins fyrir veiðidellunni en það er alveg víst að hann eins og systur hans og frænkur munu eiga eftir að njóta veiðidellu afans og fá að fara með á staði sem hentar þeim. Svo hefur afinn stofnað ísfélag með barnabörnunum og þá er gott fyrir hann að fá dreng með svona aðeins til að rétta kynjahlutfallið af.

Það má greinilega sjá Kotsvip á þessum fríða unga manni

Ég skrapp aðeins eftir vinnu og leyfði systrunum að kíkja á bróðir sinn sem kom heim í dag í öruggri fylgd foreldra sinna. Þær ætluðu samt að gista aðra nótt hjá okkur í “Húsinu við ána” en langaði bara aðeins að sjá bróðirinn áður en við myndum keyra yfir bæði fjöllin til Selfoss eins og Petra Rut segir. Þá á hún við Svínahraun og Hellisheiði. Skýrleiksstúlka á ferð. Hún sagði mér líka að hún væri stóra stóra systir hans og að Katrín Tara væri stóra systir hans :o)

Flottustu mæðgin sem ég þekki

Þarna er stóra stóra systirin að umvefja bróður sinn

Ég tók nokkrar myndir af fjölskyldunni í Háholtinu og nýjasta meðlim hennar. Eins og þið sjáið þá er bláminn aðeins að víkja fyrir eðlilegum húðlit en þessi blámi er ekkert til að hafa áhyggjur af, þetta er víst mjög algengt þegar fæðingin ber brátt að og bláminn hverfur á nokkrum dögum.

Stoltir fallegir foreldrar með fallegu börnin sín

Yndislegastur

Erling Elí Karlottsson

Klukkan var bara 9:45 á sunnudagsmorgni þegar ég var vakin með símhringingu. Í símanum var Petra Rut og hún tjáði mér að þær systur þyrftu að koma til okkar afa hennar í dag því mamma hennar og pabbi væru að fara til læknisins og litli bróðir hennar kæmi á morgun.

Ég dreif mig á fætur og eftir að hafa drukkið kaffibolla með Erling sem var auðvitað löngu kominn á fætur þá ók ég til Hafnarfjarðar og sótti litlu ömmustelpurnar mínar sem þar búa. Það er nú ekki venja hjá mér að óska neinum þess að versna verkir en ég kvaddi samt dóttur mína með óskum um að líðan hennar færi versnandi og við þrjár ókum svo heim á Selfoss.

Það var svo rúmlega sex sem Íris hringdi og sagði okkur frá því að litli prinsinn væri mættur á svæðið og hann væri fullkominn. Hann er tíundi afkomandi okkar og það var ekki laust við að amman klökknaði og ég var full þakklætis því börnin eru jú sannkölluð Guðs gjöf inn í líf okkar. Litli prinsinn fékk nafn í höfuðið á afa sínum honum til heiðurs, og heitir Erling Elí. Hann var 17 merkur og 54 cm.
Við fórum áðan og kíktum á snáðann og systur hans vissu ekki alveg hvernig þær áttu að vera, þetta var allt svo spennandi. Erling Elí er alveg yndislegur, líkur Katrínu Töru og þar af leiðandi pabba sínum líka. Írisi og prinsinum heilsast vel en fæðingin var erfið og reyndi á þau bæði.

Tek undir með afanum www.erlingm.blogspot.com að við erum rík, moldrík. Blessunum Drottins rignir yfir okkur.
Hafið það gott vinir mínir......þangað til næst