Kóngsins Köben

Fljótlega eftir að við hættum við að fara í sumarfrí til Rhodos ákváðum við Hrund að skella okkur saman í mæðgnaferð til Kaupmannahafnar. Í byrjun júlí var svo ferðin pöntuð og 15. ágúst var tilvalinn ferðadagur. Auðvitað gátum við ekki vitað þá að elskuleg tengdamamma mín og amma Hrundar myndi kveðja okkur þann sama dag.

Á fimmtudeginum á undan þegar ljóst var að hverju stefndi spurði ég Erling hvað hann vildi að við gerðum og við vorum alveg tilbúnar að hætta við ef hann óskaði þess. „Hún mamma myndi ekki vilja að þið hættuð við og hvort þið farið eða ekki breytir engu héðan af varðandi mömmu svo ég vil bara að þið drífið ykkur og njótið samverunnar við hvor aðra“. Undir þetta tóku systkini hans og ég var þeim þakklát fyrir skilninginn.

Mæðgurnar í Leifsstöð

Það var auðvitað skrýtið að fara af stað í ferðalag sama dag og hún kvaddi en eftir að hafa komið við og fengið að sjá hana þar sem hún var í hvílubeði sínu, tígurleg sem drotting, þá leið okkur betur og við héldum af stað. Við áttum góðan og skemmtilegan tíma saman enda er Hrund mjög skemmtilegur ferðafélagi. Við gerðum bara það sem okkur langaði til þegar okkur langaði til þess. Við fórum m.a. í strætó út á Amager að kaupa barnavagn fyrir Eygló og Bjössa og það var bara gaman og smá ævintýri. Íris var búin að segja okkur frá pínu lítinni búð þar og þetta var svona eins og að koma í búð hjá Kaupmanninum á Horninu hérna í „gamla daga“.

Fyrir utan barnavagnabúðina á Amagerbrogade 2

Á strætóstoppistöðinni með vagninn

Við Hrund á Ráðhústorginu, það var slysavarnasýning þar

Fórum á Peder Öxe, Hrund skvísa og mamman hennar

Við versluðum aðeins, fórum út á borða á kvöldin, fórum í siglingu og stundum settumst við bara niður og fylgdumst með mannlífinu sem er mjög fjölbreytt þarna í kóngsins Köben. Erling var búinn að biðja okkur um að vera ekki seint úti á kvöldin og við ákváðum að vera alltaf komnar upp á hótel ekki seinna en 11 á kvöldin og vorum síðan alltaf komnar inn vel fyrir þann tíma. Þar sem myndir segja meira en mörg orð þá læt ég nokkrar fylgja með og leyfa ykkur að sjá hvað við nutum lífsins.

Í siglingunni, Hrund tók myndina svo við ættum nú einhverja af okkur saman:o)

Á ekki alltaf að deila? Líka heyrnartólum? Natalie Cole á ipodinum:o)

Skvísan á brautarstöðinni, Hovedbanegarden

Ég er í fríi fram á mánudag og ætla bara að slappa af og njóta þess að vera til. Dagarnir hafa verið skrýtnir, því þótt Hrefna hafi verið búin að vera lasin og orðin 87 ára þá er missirinn stór og söknuðurinn til staðar. Njótið lífsins lesendur mínir, þangað til næst.......

Minning

Móðurást

Ljóðrænum línum mig langar að henda
línum sem á nokkrar staðreyndir benda
Mér datt þetta í hug nú fyrir skömmu
Hvar værum við til dæmis án hennar mömmu
Baslið og stritið er á sig hún lagði
haukur í horni jafnvel þegar hún þagði
Hvernig hún annaðist börnin sín átta
svo lentum við ekki utangátta

Sauma okkur flíkur úr gömlum fötum
stoppa í sokka sem duttu út í götum
Eitt var það sem hún vildi ekki orða
að ekki var alltaf nóg til að borða
Merkilegt hvað þá hún gat
gert úr engu góðan mat.

Bera henni vitni verklúnar hendur
æðrast aldrei hvernig sem á stendur
Trúi ég gjörla að á þessum árum
skolandi þvottinn á lækjarsteinum sárum
hafi vangarnir mömmu oft verið skreyttir með tárum.

Að eilífðar ósi árin renna
nú man hún mamma tímana tvenna
gömlu árin burtu runnin
sum þeirra fallin í gleymsku brunninn

Nú hópinn sinn enn, hún vegur og metur
blind, en gerir samt eins og hún getur
slitnar seint þessi móðurstrengur
Það er okkar stærsti fengur
er tímaklukkan áfram gengur
að eftir stendur ævistarf
okkur fært sem góðan arf.
Orð þessi færð í lítinn ramma
segja - takk fyrir mamma.
EM

Hrefna tengdamóðir mín lést föstudaginn 15. ágúst og við söknum hennar. Erling orti þetta ljóð til hennar fyrir nokkrum árum og mig langaði að deila því með ykkur því það lýsir henni svo vel eins og hún var.

Afmælisprinsessa

Danía Rut vinkona mín og elsta barnabarnið mitt er 6 ára í dag og er að hætta á leikskólanum og fara í grunnskóla, ótrúlegt að ég svona ung eigi barnabarn sem er að byrja í skóla og það meira að segja tvö því Petra Rut verður 6 ára í ágúst.

Það er alveg ótrúlegt hvað tíminn líður hratt að það séu komin sex ár síðan ég fékk ömmutitilinn í fyrsta sinn. Ég man hvað við vorum farin að bíða eftir henni þótt Arna mín gengi bara 9 daga framyfir með hana.

Danía Rut er mikill hjartabræðari og það er ekki hægt að lýsa tilfinningunni með orðum þegar hún kemur til mín, vefur handleggjunum um hálsinn á mér og segir mér að hún elski mig. Hún er mikill bókaormur og getur alveg gleymt sér í dúkkukróknum hér í Húsinu við ána, bara ef hún er með góða bók sem hún skoðar í krók og kima. Uppáhaldsdýrið hennar er kisa og hún á eina sem amma hennar og afi í sveitinni passa fyrir hana, það er hann Prins Mjá.
Elsku Danía Rut mín, ég vil óska þér innilega til hamingju með sjötta afmælisdaginn þinn og bið Guð að blessa þig og vaka yfir hverju þínu skrefi. Ég elska þig og er Guði þakklát fyrir að hafa gefið okkur þig.

Frábærir dagar....

Suma daga hefur mér fundist alveg við hæfi að loka skrifstofunni vegna veðurs sem hefur svo sannarlega leikið við okkur Íslendinga í sumar. Reyndar er það svo frábært á mínum vinnustað að það er lokað á föstudögum yfir sumarmánuðina nema ef 1. eða 15. ber upp á föstudag en þá þurfum við að sinna launum og staðgreiðslu fyrir fyrirtækin okkar. Þar sem það var bara 18. júlí síðasta föstudag þá var ég heima og eftir hádegi þar sem við Erling sátum úti á palli hér við Húsið okkar við ána þá litum við á hvort annað og sögðum í kór; “Spánn hvað?” Sólin, hitinn, heiður himinn, árniðurinn og svo frábær félagsskapur bæði hvors annars og Hrundar ásamt gesta sem glöddu okkur, það er bara ekkert sem jafnast við svona daga.

Eins og lesendum mínum er kunnugt þá var von á afabarni hjá honum Tedda bróður og Kötunni hans. Thea og Hrund eru óaðskiljanlegar vinkonur og þar sem ljóst var að Thea myndi annast litla drenginn sinn ein þá sagðist Hrund bara taka að sér að verða “pabbi” hans, það yrði nú ekki mikið mál. Hrund hefur svo sannarlega reynst henni vel alla meðgönguna og farið með henni í sónar, glaðst með henni og lánað henni öxl þegar á þarf að halda. Það er svo gaman að fylgjast með þeim frænkum og ómetanlegt hvað þær geta verið eins og heima hjá sér báðar, hvort sem þær eru hér eða heima hjá Tedda og Kötunni hans. Báðar alveg yndislegar og miklir gleðigjafar.

Á föstudaginn fóru svo allar stelpurnar okkar Erlings saman á Fitina og Hrund ætlaði að koma heim í gær til að fara að vinna en þær hinar ætluðu að vera þangað til í dag.
Klukkan rétt rúmlega átta í gærmorgun, hringdi svo síminn á náttborðinu mínu og þegar ég var búin að svara með minni mjög svo syfjuðu röddu heyrðist hinum megin: “Ég er orðin “pabbi”, er á leiðinni til Selfoss með Örnu, viltu koma með okkur að sjá hann? “
Þar sem ég var enn hálfsofandi þá sagði ég bara nei nei, sé hann bara seinna og lagði á.
Svo vaknaði ég almennilega og dreif mig á fætur (Erling auðvitað kominn niður) og þá hringdi Teddi og sagði mér fréttirnar sem ég vissi. Þá spurði hann mig hvort ég vissi hvað hann héti. Auðvitað hafði mér láðst að spyrja að því svo það var stoltur afinn sem sagði mér að litli fallegi drengurinn sem væri í fangi hans héti Theodór Ísak Theuson og það var ekki laust við að ég heyrði hvað hann var klökkur og glaður. Auðvitað fórum við Erling strax að kíkja á prinsinn og það var engu logið með fegurð hans eins og þið sjáið hér fyrir neðan. Ég vil nota tækifærið og óska okkur öllum innilega til hamingju með litla prinsinn og bið honum margfaldrar Guðs blessunar.









Eftir hádegi í gær var svo stefnan tekið til höfuðborgarinnar því það var líka gleðidagur í lífi Sirrýjar systur minnar og hennar fjölskyldu. Brúðkaup Snorra og Ingu Huldar fór fram í Fríkirkjunni í Reykjavík og sólin lék við þau og gladdi og auðséð að brúðhjónin voru alsæl og nutu dagsins í hvívetna. Veislan var svo haldin í Félagsheimili Fóstbræðra við Langholtsveg. Ég vil líka óska þeim öllum innilega til hamingju með daginn og bið brúðhjónunum Guðs blessunar.

Við fórum úr veislunni aðeins áður en henni lauk því við vorum búin að plana að fara upp á Skaga til vina okkar þar, Barbro og Sigga. Erling hafði komið í bæinn á mótorfáknum sínum og við brunuðum heim til pabba og mömmu og höfðum fataskipti, úr veisluklæðum í leðurgallana og settum á fákinn og ókum af stað með vindinn í fangið. Þetta var svoooo gaman, á Skaganum klæddu vinir okkar sig í sinn galla og við fórum með þeim í hjólatúr og áttum svo skemmtilega stund með þeim heima í stofunni þeirra. Við fjögur höfum alltaf verið vinir, við Barbro síðan við vorum 11 ára og svo bættust þeir Erling og Siggi við bara aðeins seinna. Þau eru svo sannarlega frábærir og traustir vinir.

Klukkan var farin að halla í miðnætti þegar við stigum á fákana á heimleið og þegar við komum til Reykjavíkur til að sækja bílinn sem ég hafði keyrt til Reykjavíkur fyrr um daginn þá langaði mig að hjóla alla leið heim með Erling svo bíllinn var bara skilinn eftir í höfuðborginni þar sem hann bíður mín þegar ég kem að vinna á morgun.

Já þetta er svo sannarlega frábærir og skemmtilegar dagar og ég ætla að halda áfram að njóta þeirra og vona að þú lesandi góður gerir slíkt hið sama....þangað til næst...

Sumarfrísdagur....

Er það ekki merkilegt að þegar maður á einn sumarfrísdag og ætlar að nota hann til að gera ALLT sem hefur legið á hakanum, (það er nú bara að ljúka við tiltekt í þvottahúsinu sem er samt langt komin) þá einfaldlega tími ég ekki að eyða þessum fallega degi innandyra. Ég var að segja við Erling að það væri nú nær að drífa sig í sveitina í góða veðrið heldur en að laga til og hann sagði bara við mig að akkúrat núna væri það EKKI bráðnauðsynlegt að raða körfum og dóti á sinn stað í þvottahúsinu:o)

Þess vegna erum við að leggja af stað í sveitina okkar og halda áfram að vinna við stærri kofann sem við vorum að fá okkur á þennan sælureit. Þ.e. Erling mun fara að vinna við þakið en ég ætla að taka með mér sólbekk og vera í sólbaði múahahaha

Við vorum þarna síðustu helgi öll sömul og það var hellingur af “Hvað þarf að gera” listanum sem var hægt að strika út og ég reikna með að annað eins verði hægt að strika út eftir þessa helgi. Við verðum reyndar ekki eins mörg en það er ekki eftir sem búið er. Veðurspáin er mjög góð og von á bongóblíðu og ég vona svo sannarlega að það rætist.

Svo það er best að fá sér einn kaffibolla og setjast út á pall með hann og herða upp hugann til að fara í Bónus því eins og sú verslun er mikil kjarabót þá er það um leið ein allra leiðinlegasta verslun sem til er á landinu, sérstaklega verslunin hér á Selfossi, sérlega lítil, þröng og þreytandi. Síðan verður stefnan tekin á Fljótshlíðina og kofann okkar sem bíður þar með öllum sínum notalegheitum.

Við öll sem ætlum út á þjóðvegi landsins þessa miklu ferðahelgi skulum hafa í huga að betra er að halda lífi en áætlun, ökum með skynsemi og komum heil heim....góða helgi....

Hvað er svo glatt sem góðra vina fundur.....

Það var fyrir um 36 árum, ég var í 11 eða 12 ára bekk og kennarinn fékk þá snilldarhugmynd að láta bekkinn fara að skrifast á við jafnaldra okkar í Danmörku.
Eflaust hefur þetta átt að efla dönskukunnáttu okkar og hefur líka sennilega virkað allavega í sumum tilfellum. Ég fékk pennavinkonu sem bjó á Bornholm og hún heitir Bitten. Þetta var gaman og í stuttu máli sagt þá hefur vinátta okkar haldist í öll þessi ár.
Hún hefur nokkrum sinnum komið til Íslands með fjölskylduna sína og við Erling höfum nokkrum sinnum heimsótt hana í Kaupmannahöfn þar sem hún býr og starfar sem lögfræðingur í Fjármálaráðuneytinu. Einnig hafa foreldrar mínir og bræður notið gestrisni þeirra hjóna á danskri grund og við höfum getað komið með vini okkar til þeirra, það er aldrei neitt mál hjá þeim.

Þó við hittumst ekki oft þá er alltaf eins og við höfum hist í gær. Við sendum hvor annarri tölvupóst og þess háttar og um daginn þegar jarðskálftinn kom þá sendi hún strax póst til að fregna frá okkur.
Við Erling fórum austur á Skóga sl mánudag til að hitta þau hjónin og áttum með þeim skemmtilega kvöldstund. Þegar við komum inn og vorum búin að knúsast rétti Bitten okkur poka með 3 fallegum skálum, dönsk hönnun og sagðist hafa séð myndir frá húsinu okkar eftir skjálftann og að okkur veitti ekki af að byrja að safna glervörum upp á nýtt.

Í tilefni af 30 ára brúðkaupsafmæli okkar í mars vildu þau endilega bjóða okkur út að borða. Bitten hafði pantað borð á litlu og notalegu sveitahóteli undir Eyjafjöllunum og við Íslendingarnir vissum ekki einu sinni af tilvist þess, Hótel Anna. Maturinn var góður og félagsskapurinn enn betri. Við vorum að brosa að því að við svona ungar skyldum eiga 36 ára vináttu að baki og vorum sammála því að þótt maður hittist ekki oft þá ættum við alltaf samleið því það er endalaust hægt að segja frá því sem manni er dýrmætast, börnin og fjölskyldan. Hvað við störfum er forvitnilegt en langt frá því mikilvægast og þá skiptir ekki hvort við erum þetta eða hitt. Fyrst og fremst erum við Bitten mæður, eiginkonur og svo auðvitað vinkonur......

Hann átti afmælisdag.....

Eins og lesendur mínir vita þá er ég svo heppin að tilheyra stórri fjölskyldu og í minni eigin nánustu fjölskyldu þá er ég ættmóðir margra og því eru oft afmælisskrif á síðunni minni og það er einmitt í dag. Annar tengdasonur minn, hann Bjössi hennar Eyglóar átti afmæli í gær 34 ára kappinn. Þar sem við vorum öll saman í sumarbústað um helgina er þessi færsla einum degi of sein en það er nú allt í lagi.

Bjössi er duglegur strákur, stendur sig mjög vel í vinnunni en hann er vélstjóri og starfar í kælismiðjunni Frost. Áður en hann og Eygló giftu sig var hann að vinna sem vélstjóri á Fossunum hjá Eimskip en Eygló til mikillar ánægju ákvað hann að koma í land og vinna, hefur sennilega haft einhvern grun um að Eygló var ekki alveg til í að vera oft ein. Þau eru mjög samhent og auðséð að hann gerir Eygló hamingjusama og það er gaman að fylgjast með þeim þessar vikurnar og mánuði því frumburðurinn er á leiðinni og þau eru eins og við öll mjög spennt yfir því. Það var haldið smá afmæliskaffi fyrir hann í gær í bústaðnum og það var bara gaman.

Elsku Bjössi, síðbúin afmæliskveðja til þín og ég bið Guð að blessa þig ríkulega í leik og starfi.

17. júní

Frábær og notalegur dagur er að kvöldi kominn. Þjóðhátíðardagur okkar Íslendinga var haldinn hátíðlegur um allt land og veðrið lék við okkur hér á Selfossi og ég veit að það var líka gott verður í Hafnarfirði því 3 elstu dætur okkar voru þar með fjölskyldur sínar og bloggskrif þeirra Írisar og Eyglóar glöddu mig mikið. Þær eru svo miklar vinkonur og samrýmdar og einnig finnst mér gott hvað Hrund er líka í þeim hópi þótt hún sé yngst og búi enn heima.

Við Erling áttum notalegan heimadag hér í Húsinu við ána en Hrund var að vinna á Sambýlinu í dag. Sólin skein glatt á pallinum og ég sem ætlaði að vera svo dugleg að ljúka nú við tiltektir eftir skjálftann um daginn. Auðvitað var miklu nær að njóta sólarinnar því ekki myndi draslið hoppa á sínn stað af sjálfu sér og enginn hætta á öðru en það biði mín áfram. Teddi, Kata og Thea komu í heimsókn og við sátum úti í sólinni, borðuðum melónur og vínber og ræddum um landsins gagn og nauðsynjar. Bara notalegt. Hrund kom svo heim um kvöldmatarleytið og við grilluðum saman og Elva vinkona hennar kom í heimsókn og þær stöllur skruppu svo yfir til Theu.

Nú erum við Erling nýkomin inn úr löngum göngutúr í fallega bænum okkar. Við fórum yfir brúna og meðfram ánni hinum megin og það er hreint ótrúlegt hvað áin hefur mikið aðdráttarafl á okkur. Himininn skartaði sínum fegurstu litum og kyrrðin var eitthvað svo mögnuð. Aðeins heyrðist í fuglum og ánni.

Á morgun er svo nýr dagur með nýjum fyrirheitum og ég hlakka til hans. Þangað til næst vinir mínir......

BA lögfræðingur.......

Það er alveg við hæfi að sólin skíni á okkur í dag því það er nefnilega merkisdagur hjá okkur í fjölskyldunni. Íris elsta dóttir okkar er að útskrifast úr Háskólanum í Reykjavík með BA í lögfræði og hefur þar með náð föður sínum. Hún hefur staðið sig alveg frábærlega vel, fengið háar einkunnir og aldrei fallið í neinu fagi þrátt fyrir að vera mamma þriggja ungra barna. Karlott, maðurinn hennar, er einnig búinn að standa sig vel og hefur stutt hana algerlega í þessu og í prófatörnum þegar hún hefur nánast búið í skólanum hefur hann séð um heimilið á meðan. Það hefur verið svo gaman að fylgjast með þeim, hvað þau eru samstíga og ákveðin að láta allt ganga upp án þess að börnin séu afskipt.

Elsku fjölskyldan mín í Háholti, innilega til hamingju með daginn, við hlökkum mikið til að koma og vera viðstödd athöfnina og gleðjast með ykkur í dag. Ég er mjög stolt af ykkur og elska ykkur meira en orð fá lýst.

Sjá myndir og meira um útskriftina á síðunni hans Erlings hér

Sól sól skín á mig

“Það væri snjallt hjá þér að hætta snemma í dag og drífa þig heim á pallinn elskan mín” Þetta var sagt við mig í símann í gær þegar ég svaraði gsm hringingunni sem tilheyrði manninum mínum. “Ég kom við heima á leiðinni í Fljótshlíðina og það er brakandi sól og hiti á pallinum”, sagði hann. “Hvenær kemurðu tilbaka” spurði ég. “Ef þú ert að koma heim snemma þá reyni ég að drífa mig eins og ég get, annars liggur mér ekki eins á”. Kl fjögur sendi ég honum sms “Er að slökkva á tölvunni og fara heim, sjáumst á pallinum”. Hann hafði ekki ýkt neitt með notalegheitin á pallinum þessi elska. Það var algerlega himneskt að setjast út á pall með kaffisopann og góða bók.
Einn og einn geitungur hafði sérstakt dálæti á mér en ég ákvað að láta þá ekki hrekja mig inn.
Erling kom stuttu seinna enda hef ég þetta líka mikla aðdráttarafl á hann eða það hlýtur bara að vera, múahahahah

“Hvað ættum við að elda” spurði ég. “Nennirðu ekki bara að skjótast í Nóatún og athuga hvort þeir eigi ekki hrefnukjöt?” Þegar ég kom tilbaka með þetta líka fína hrefnukjöt var hann að sjóða kartöflur og búinn að gera sósu. Hrefnukjöt er mjög ódýr matur og hrikalega bragðgóður. Algert lostæti. Ef þið hafið ekki prófað þá hvet ég ykkur til að verða ykkur út um bita. Bara passið ykkur að steikja það þannig að það sé ekki gegnsteikt.

Eftir matinn settumst við aftur út á pallinn, það var svo heitt og notalegt og aftur var kaffibollinn hafður með í för. Erling var búinn að slá og graslyktin er svoooooo góð.
Kvöldið var frábært, árniðurinn er róandi og þrösturinn hóf upp rödd sína. Að þessu sinni kom enginn jarðskjálfti.

Já það er gott að búa hér í Húsinu við ána, allavega nýt ég þess í botn enda bý ég með svo frábæru fólki......Þangað til næst vinir mínir, njótið lífsins

Ekki skrýtið að ég geti sofið mikið....

Konur sem eru hamingjusamlega giftar sofa betur og meira en konur í óhamingjusömum hjónaböndum samkvæmt niðurstöðum nýrrar rannsóknar. Þetta kemur fram á fréttavefnum HealthDay Reporter .

Sá þetta á Mbl áðan......Njótið dagsins

Að forgangsraða í lífinu

Ég rakst á þessa sögu í bók sem ég var að glugga í og mátti til með að deila henni með ykkur.

Ég sótti einu sinni tímastjórnunar námskeið og undir lok námskeiðsins, sagði leiðbeinandinn: “Smá þraut hér að lokum”. Hann teygði sig undir borðið, tók upp stóra skál og poka fullan af steinum. “Hvað haldið þið að við þurfum marga steina til að fylla skálina?” spurði hann. “Við skulum finna það út”.

Hann setti einn stein í skálina og síðan þann næsta......ég man ekki hvað hann setti marga steina í skálina en hann fyllti hana. Hann spurði síðan, “er skálin full?” Já, sögðum við í kór. Hann sagði, “er það?*” og teygði sig undir borðið og tók upp hnefafylli af möl semhann lagði á milli steinanna og spurði á ný hvort skálin væri full.

Líklega ekki sögðum við. “Gott sagði hann” og teygði sig á ný undir borðið og tók upp hnefafylli af sandi sem hann setti í skáina og spurði á ný, “er skálin full?” Nei, hrópuðum við í kór. “Gott” sagði hann og tók upp vatnskönnu og hellti í skálina.

Hver eru skilaboðin með þessari æfingu spurði hann?

Einhver rétti upp höndina og sagði, “Það eru alltaf göt í dagskránni hjá þér og ef þú vinnur í því getur þú alltaf bætt verkefnum á þig”.

“Nei” sagði leiðbeinandinn. Boðskapurinn er að þú verður að setja mikilvægustu atriðin fyrst, stóru steinana, síðan mölina, sandinn og vatnið. Það sama gildir um verkefni okkar.

Notalegheit á sunnudegi

Ég opnaði augun, var komin yfir í Erlings helming eins og venjulega um helgar, leit á klukkuna á náttborðinu hans og sá 11:26. Frábært, veit ekkert eins notalegt og að sofa út um helgar. Við ætluðum að fara í Kofann í gær eftir afmælið hans Erlings Elí en af ýmsum ástæðum ákváðum við að vera heima. Það er nú fátt sem jafnast á við notalegt kvöld hér í Húsinu við ána, það er helst notalegt kvöld í Kofanum okkar á Föðurlandi.

“Góða kvöldið” var sagt við mig þegar ég kom niður í hádeginu. Erling auðvitað löngu kominn á fætur og Hrund svaf uppi enda nýkomin heim af næturvakt.
Eftir kaffibolla og lestur blaða þá settumst við út á pall, spjölluðum saman og ákváðum svo að kíkja í Byko og athuga með kamínur ef við skyldum nú ákveða að fá okkur þannig grip í kofann. Jú, jú þarna var ein mjög fín sem okkur leist vel á og nú er bara að taka ákvörðun um hvort hún verður keypt núna eða seinna. Hins vegar var óska gasgrillið okkar á tilboði þar og við löngu búin að ákveða að kaupa nýtt grill og fara með það gamla austur í Kofann. Með grillið í skottinu héldum við heim á leið og kíktum til Tedda og Kötu og fengum okkur kaffisopa en stoppuðum stutt.

Ég var búinn að ákveða að drífa mig í að taka þvottahúsið og gestaherbergið í gegn um helgina en þar eru enn ummerki jarðskálftans. Það var lítið úr því vegna þess að Erling hvatti mig eindregið til að sitja úti og njóta góða veðursins enda færi draslið nú ekki langt. Ég hef því notið þess í dag að lesa skemmtilega bók, fylgjast með Erling setja saman nýja grillið og af og til settist hann hjá mér og fékk sér kaffisopa með mér.
Þegar samsetningu var lokið tók hann gamla grillið í sundur, þreif það allt upp og málaði þannig að það er orðið mjög flott og mun sóma sér vel á Föðurlandi og á örugglega eftir að þjóna okkur vel þar. Hrund vaknaði svo um fjögurleytið og kom og settist hjá mér og við spjölluðum saman. Nýja grillið var svo vígt með flottri steik í kvöldmatinn.

Nú er frábær dagur að kvöldi kominn, frábær heimadagur með öllum sínum sjarma og notalegheitum það er ekki svo lítið. Hrund er að fara á næturvakt aftur og mun vaka yfir skjólstæðingum sínum eins og henni einni er lagið. Ég hreinlega elska lífið sjálft og allt það góða sem Guð gefur okkur. Mátti til með að deila þessu með ykkur lesendur mínir, þangað til næst.......

Skrýtinn dagur....29.maí sl

Þar sem ég stóð inni á skrifstofunni við hliðina á minni og var að fara yfir pappíra með henni Ínu samstarfskonu minni, byrjaði húsið að rugga. Ekki hvarflaði það að mér á þeirri stundu að um leið og ég hallaði mér upp að veggnum og beið eftir að þessu lyki, væri heimili mitt að umturnast. Ég áttaði mig ekki á því alveg strax að þetta væri svona stór skjálfti á Suðurlandi en það tók mig samt ekki nema örstutta stund að fatta að sennilega hefði þetta verið Suðurlandsskjálfti. Á Mbl var fréttin strax komin, 6,1 á Richter sagði þar. Ég vissi ekki hvar Erling var en Hrund var að vinna á Sambýlinu og var því stödd á Selfossi en ég náði engu símasambandi við þau. Þú kemst ekki heim sagði samstarfsfólkið við mig því það er búið að loka veginum fyrir austan Hveragerði og brýrnar eru líka lokaðar. Þetta var vægast sagt óþægilegt, vissi ekkert hvernig Hrund hafði það eða hvar Erling var. Svo fóru að berast fréttir af skemmdum á Selfossi og Hveragerði, mikil eyðilegging alls staðar. Hvernig skyldi vera umhorfs heima hjá mér hugsaði ég og tilfinningin var skrýtin ekki get ég neitað því. Loksins náði ég í Erling og þá var hann staddur á Hvolsvelli og hafði ekki fundið skjálftann en var búinn að frétta af honum og var lagður af stað heim. Loksins náði ég í Hrund og það var allt í lagi með hana en þær voru bara tvær svona ungar á vakt á Sambýlinu, ekki náðist í forstöðukonuna því hún var komin í frí og auðvitað voru íbúarnir hræddir. Ég sagði þeim að fara út með fólkið og bíða og hringdi svo í lögregluna og lét vita af þeim og bað um að einhver væri sendur til þeirra að hjálpa þeim. Ég fékk far austur með Tedda bróður og við vorum alveg tilbúin að ganga restina ef við fengjum ekki að keyra alla leið heim.

Ég verð að viðurkenna að það var ónotatilfinning í mér alla leiðina heim. Fréttirnar boðuðu annan stóran skálfta og fólk beðið að halda sig utan dyra. Það vildi til hvað veðrið var gott þannig að í bili væsti ekki um fólk. Erling hringdi í mig þegar við vorum að verða komin austur, hann var þá kominn heim eftir að hafa beðið lengi við Þjórsárbrú eftir að umferð yrði hleypt á hana. Okkur Tedda var snúið frá Óseyrarbrú enda var ekki búið að meta hana. “Hvernig er heima?” spurði ég í símann “ Ja, nú er allavega tækifæri fyrir þig að kaupa þér nýja hluti og nóg er hilluplássið” sagði Erling, tilbúinn að slá á létta strengi. Húsið okkar er alveg heilt, enginn slasaður og það er frábært sagði hann en hins vegar allt á tjá og tundri og glerbrot útum allt.

Óneitanlega var skrýtið að koma heim og sjá svona mikið brotið og bramlað á heimili sínu, stórir þungir bókaskápar á hvolfi ásamt annari eyðileggingu, sjá hér og flettið aðeins niður á síðunni hans Erlings. Þó má segja að við sluppum vel miðað við marga. Það er samt merkilegt að stóri glerskápurinn í stofunni ásamt glerskápum í eldhúsinu sluppu alveg en aðrir hlutir sem voru við sömu veggi hrundu niður. Ég er ekkert smá fegin því þá er sparistellið okkar enn heilt ásamt öllum litlu bollunum sem ég hef safnað í gegnum tíðina.

Ég má til með að bæta því við að þegar við vorum búin að skoða heima fórum við útá Sambýlið til að athuga með hvernig Hrund gengi. Þar hittum við forstöðukonuna sem var yfirmaður hennar í fyrra en er nú starfsmaður á Svæðisskrifstofunni. Hún tjáði okkur að Hrund hefði staðið sig mjög vel og öll viðbrögð hennar til fyrirmyndar, fumlaus og örugg. Hún róaði íbúana og þegar við komum á staðinn þá stóðu skjólstæðingarnir þétt upp við hana og greinilegt að þeir fundu öryggi hjá henni.

Nú er kominn laugardagur og lífið óðum að færast í venjulegt horf hér á Selfossi. Þó greini ég enn beyg í mörgum og sumir, þar á meðal ég, eru vissir um að enn eigi eftir að koma stór skjálfti hjá okkur á næstu dögum Vonandi er það þó ekki rétt.
Þangað til næst.....njótum alls þess góða sem Guð leggur í veg okkar og þökkum honum varðveislu og náð.

Eins árs í dag prinsinn okkar....

“Mamma, geturðu nokkuð komið og sótt stelpurnar, ég held að litli kúturinn sé að fara að láta sjá sig”. Íris var í símanu og það var nú auðsótt mál að ná í dömurnar, það var svo heppilegt að þetta var á sunnudegi og við Erling og Hrund bara að hafa það notalegt hér í Húsinu við ána.

Ég brenndi í bæinn á löglegum hraða að sjálfsögðu og stuttu seinna vorum við aftur lagðar af stað yfir fjöllin tvö, ég og þær systur, Petra Rut og Katrín Tara.
Klukkan rúmlega sex, sunnudaginn 3. júní mætti svo prinsinn á svæðið. Íris hringdi og tilkynnti okkur það og mikið kom það okkur skemmtilega á óvart að þau skyldu velja honum fallega nafnið hans Erlings og bæta svo Elí við. Fæðingin gekk vel að mestu leyti og við drifum okkur í bæinn að sjá þau. Bara yndislegt og sérlega gaman að sjá viðbrögð þeirra systra þegar þær sáu litla bróðir sinn.

Það er ótrúlegt að það sé komið heilt ár síðan en í dag heldur Erling Elí upp á fyrsta afmælisdaginn sinn. Hann er algerlega ómótstæðilegur og heillar alla uppúr skónum. Hann verður örugglega prakkari og veiðimaður, enda á hann ekki langt að sækja það.
Hann var strax svo karlmannlegur og flottur gæi. Erling Elí er farinn að standa sjálfur og þess er örugglega ekki langt að bíða að hann fari að labba út um allt.

Elsku Erling Elí, ég óska þér innilega til hamingju með fyrsta afmælisdaginn þinn og bið Guð að blessa alla þína framtíð og vaka yfir hverju þínu spori. Ég elska þig endalaust.

Ég og "frunsan"

Það byrjaði með frunsu að ég hélt fyrir svona þremur mánuðum. Ég kippti mér ekki mikið upp við það vegna þess að ég fæ frunsu alltaf svona annað slagið. Við Erling fórum svo til Egyptalands og “frunsan” fór auðvitað með. Ekki datt henni í hug að yfirgefa mig, hefur kannski fundist jafn gaman og mér. Svo var það einhvern tímann í apríl að mér fannst þetta nú orðið gott og sýndi mömmu vörina á mér enda hafði “frunsan” gert sig einum of heimakomna og var farin að verða full plássfrek að mínu mati.
Mamma sendi mig auðvitað til læknis, sagði að þetta væri nú ekki frunsa en ekki vissi hún hvað þetta var. “Þetta er ljótt, vil láta skera það burtu” sagði læknirinn við mig fyrir þremur vikum. Nú skulum við mæla blóðþrýstinginn sagði hún svo. Hann var hár og ég spurði hana hvort henni dytti í hug að það væri að marka að mæla þrýstinginn eftir að hafa sagt mér að ég væri með ljóta vör :o( Ég fór frá henni með tilvísun á lækni til að skoða þetta betur.

Sl miðvikudag þegar kjálka- og munnskurðlæknirinn hafði lokið við að skera sundur á mér vörina og sauma hana aftur saman með 7 sporum, rétti hann mér “frunsuna” mína fljótandi í vökva og sagði mér hvert ég ætti að fara með hana í rannsókn. Með þessu fylgdi miði frá honum: “Fjarlægði æxli úr vör á konu, vinsamlegast athugið .....” og svo kom latína. Ég hélt ég myndi kasta upp bara við að sjá þetta ógeð synda í glasinu. “Þú finnur ekkert til” sagði fræðingurinn aðspurður, “ef það kemur einhver verkur þá tekurðu bara panodil í kvöld”. Takk fyrir. Ég ætlaði auðvitað að keyra heim eftir að hafa skutlað “frunsunni” á réttan stað en ég rétt hafði það heim til mömmu og pabba, kastaði mér á sófann og mamma kom með verkjalyf og deyfandi krem til að setja á andlitið, slíkir voru verkirnir. Ég var dauðfegin að hafa ekki átt að finna til, veit ekki alveg hvernig ég hefði þá verið.

Vikan hefur verið bærileg, ég tók verkjalyf á fjögurra tíma fresti alla helgina “enda fann ég ekkert til” og samt er ég nú ekki þekkt fyrir að vera kveif. Vika í niðurstöður sagði doktorinn. Erling og Hrund dekruðu mig og vinnufélagarnir stríddu mér passlega á “botoxinu” Viðskiptavinirnir horfðu bara en enginn spurði :o)

Ég hitti lækninn í morgun því hún vildi mæla þrýstinginn aftur. “Hefurðu nokkuð fengið að vita hvað var í vörinni” spurði ég. “Nei sagði hún en annars er eitthvað bréf hér á borðinu, best ég opni það og gái hvort það sé svarið um þig”. Ég ætla ekki að lýsa hvernig mér leið meðan hún opnaði bréfið, sagði að það væri um mig og svo las hún. Svo brosti hún til mín og sagði að æxlið hefði ekki verið alvarlegt, æðaflækja var þetta. Ég sveif út og brosti við heiminum og heimurinn brosti við mér á nýjan hátt.

Fjölskyldan

Ég er svo endalaust stolt af krökkunum mínum öllum. Þau standa sig vel í lífinu hver á sinn hátt. Íris er að útskrifast sem BA lögfræðingur núna í júní og hefur hvergi hvikað þrátt fyrir að eignast Erling Elí sl sumar og fara inní þriðja árið með kornabarn á brjósti og vera með 2 heimasætur að auki. Hún hefur ekki fallið á neinu prófi og langt frá því, oftast hefur hún verið aðeins nokkrum kommum frá því að komast inná forsetalista Háskólans. Auðvitað gæti hún þetta engan veginn ef hann Karlott væri ekki svona feikna duglegur. Hann hefur verið í hálfu fæðingarorlofi í vetur og verið heima með kútinn fyrir hádegi meðan hún er í skólanum og sinnir öllum heimilisstörfum af mikilli kostgæfni. Að öðru leyti vinnur hann í Landsbankanum og er mjög vel liðinn þar.
Eygló er á fullu að vinna í leikskólanum, hún er núna hálfnuð með meðgönguna og allt gengur mjög vel. Ég hitti samstarfskonu hennar um daginn og hún sagði mér að ég ætti algeran gullmola í henni. Ég vissi það nú alveg :o) Bjössi var að taka sveinspróf í vélvirkjun og vinnur í kælismiðjunni Frost og stendur sig mjög vel. Þau eru svo hamingjusöm bæði tvö og full tilhlökkunar að takast á við nýtt hlutverk sem Guð er að leiða þau inní.
Arna er líka að vinna á leikskóla og er mjög dugleg með litlu dömurnar sínar þrjár en þær eru hjá henni aðra hvora viku og hina vikuna hjá pabba sínum. Hún hefur náð sér mjög vel á strik eftir að leiðir hennar og Davíðs skildu fyrir tveimur árum og sýnir mikinn dugnað við að ná endum saman og halda utanum litlu fjölskylduna sína. Ég átti erindi í vinnuna hennar um daginn og forstöðukonan þar sagði mér að hún stæði sig mjög vel og hefði svo góða nærveru. Var heldur ekki hissa á því.
Eygló og Bjössi eru líka mjög dugleg við að aðstoða hana þegar á þarf að halda og stelpurnar eru mjög hændar að Bjössa. Samband Eyglóar og Örnu er mjög sérstakt og ég held að enginn skilji í raun og veru samband eineggja tvíbura, þessi nána samvera þeirra í móðurkviði er svo sérstök og myndar strax svo mikil tengsl.
Hrund er að ljúka þriðja ári í Kvennó og stendur sig með stakri prýði. Núna stendur yfir mikil prófatörn og hún situr og les á milli þess sem hún fer í próf og tekur sér pásu til að spjalla við uppáhaldsvinkonuna sína, Theuna okkar. Hún hefur alveg náð sér eftir áfallið sem hún varð fyrir enda skynsöm stelpa á ferð og var til í að vinna sig útúr þeim erfiðleikum. Hrund fer að vinna á sambýli hér á Selfossi í sumar og hún er bara spennt yfir því, hún elskar skjólstæðinga sína og ber mikla umhyggju fyrir þeim.
Krakkarnir okkar Erlings eru allir mjög skynsamir í peningamálum og þau þurfa ekki að hafa áhyggjur af því að fara niður með kreppunni, þau eru ekki í því að taka neyslulán, þau aka um á bílum sem þau eiga en ekki bankinn og eyða bara því sem komið er í budduna og það er mikill gæfuvegur.

Ég gæti endalaust sagt ykkur krúttlegar sögur af ömmubörnunum mínum sex en læt það bíða betri tíma, segi ykkur bara að þau eru algerlega ómótstæðileg öll sömul.
Þangað til næst.....

Heima

Það er alveg eins og venjulega eftir skemmtilegt frí að erfitt er að koma sér í vinnugírinn. Það hefur nú samt tekist alveg ágætlega, allavega mæti ég í vinnuna og segi frá ferðinni. Mig hefur dreymt Egyptaland allar nætur síðan ég kom heim, ég get best líst ferðinni með því að segja ykkur að mér fannst ég á hverjum degi vera að upplifa ævintýri í Þúsund og einni nótt og ég var drottningin. Fyrir utan Erling sem alltaf lætur mér líða eins og ég sé drottning, þá komu allir þannig fram við mig. Bara gaman að því allavega í smá stund. Það var gaman að klæða sig upp í egypskan búning á skemmtikvöldi sem haldið var í skipinu. Egypski fararstjórinn málaði þær okkar sem vildu að egypskum sið og þar sem ég vil nú ekki missa af neinu þá auðvitað þáði ég það. Hér að ofan sjáið þið svo árangurinn.

Eins og ég sagði þá er lífið að færast í sitt hefðbundna skemmtilega lag, ég nýt svo sannarlega þess að vera til. Hins vegar hefur ferðin okkar breytt mér að einhverju leyti.
Ég skil betur hvað við höfum það gott hér á landinu okkar fagra, hversu mikil forréttindi það eru að hafa fæðst hér og fá að alast upp í landi sem flæðir í mjólk og hunangi. Bara það að hafa nóg landrými til að byggja húsin okkar á hefur öðlast nýjan skilning þegar maður sá að alls staðar þar sem hægt var að koma því við voru byggðar blokkir. Ég var að horfa útum eldhúsgluggann minn áðan, á Heklu, sá tréð sem er fyrir utan gluggann minn, sá fallegustu á í heimi, Ölfusá, og þá mundi ég eftir öllum blokkunum sem ég sá í Kairo, byggðar svo þétt upp að hver annarri að útsýnið út um gluggann var bara inn um gluggann í næsu blokk….Já við erum lánsamir Íslendingar. Skrýtnasta blokk sem ég hef séð

Vorið er komið hér í Húsinu við ána. Á sumardaginn fyrsta hófu vinir okkar, álftaparið Nína og Geiri, hreiðurgerð hér í úti í hólmanum og það var svoooo gaman að sjá þau aftur. Við vorum búin að sjá þau á ánni en að sjá þau í hólmanum, á sínum stað var alveg hreint sérstök tilfinning. Þau eru komin heim og eins gott að enginn geri þeim neitt mein. Helgin hefur verið róleg, en við erum samt núna á leið til höfuðborgarinnar, tilefnið er matarboð á vegum Mózaik, nýstofnaðrar hvítasunnukirkju. Á morgun förum við svo aftur til Reykjavíkur og þá til að vera við skírn afastráksins hans Hjalla mágs míns. Fjölskyldan er jú það dýrmætasta sem við eigum og gaman að fá að gleðjast með henni á hátíðarstundu sem þessari.

Ætla að fara og reyna að ná Erling inn í fataskipti en hann er úti að bóna mótorhjólið og gera það klárt fyrir sumarið. Það verður gaman að fara að þeysast um á því á ný eftir langan og frekar strangan vetur. Þangað til næst.......

Komin heim

Meiriháttar upplifun þarna við pýramídana

Það verður að segjast að Egyptalandsferðin okkar fór langt fram úr okkar vonum og væntingum. Við vorum heppin með ferðafélaga, fararstjórinn var frábær og einnig nemandinn hennar sem mun taka við að stýra þessum ferðum. Það að sjá staðinn þar sem álitið var að Móses hafi fundist í sefinu í Níl, bogra eftir þröngum göngum niður í pýramída, ganga langt inn í fjall inn í grafhvelfingar, fara á úlfaldabak og vera næstum dottin af baki, Erling bjargaði mér algerlega, veit ekki hvernig hefði farið ef hann hefði ekki náð að grípa mig og vera nógu sterkur til að halda mér, horfa á sólarupprásina yfir Níl úr loftbelg, heimsókn í þorp innfæddra, sitja á kaffihúsi og horfa á sólina setjast yfir eyðimörkinni, sigla upp Níl og horfa á mannlífið á árbakkanum þangað til pálmatrén virtust svört því sólin var að setjast bak þau.

Takið eftir fuglunum

Sitja uppi á þilfari um miðnætti, bara við tvö ein og horfa á borgarljósin eða innfædda á leik þegar það var nógu svalt að þeirra mati.

Þvílík upplifun, algerlega magnað, ómótstæðilegt, ótrúlegt.

Svona gæti ég lengi talið upp en við erum að setja dagbókina okkar á tölvutækt form og munum birta hana að einhverju eða öllu leyti hér í bloggheimum. Mér fannst ég vera í nýju ævintýri á hverjum degi, magnað að upplifa söguna drjúpa af hverju strái, sjá öll þessi ævafornu listaverk út um allt, skemmta sér á kvöldin í leikjum á skipinu, finnast maður vera drottning enda komið fram við mann sem slíka. Allt skipulag var til fyrirmyndar og ég mæli með Bændaferðum ef fólk vill upplifa öðruvísi ferðir.

Þessi var lifandi en ég kyssti hann nú ekki í alvörunni :o)

Það er frábært að hafa tækifæri til að ferðast en best af öllu er að koma heim og hitta fólkið sitt sem er það dýrmætasta sem maður á. Að sjá litlu dömurnar okkar fagna okkur þegar við vorum komin heim, knúsið frá þeim er mér algerlega ómetanlegt. Erling Elí tók okkur með meira jafnaðargeði enda bara 10 mánaða.

Við tókum um 2.500 myndir í ferðinni þannig að ef þið hafið löngun og tíma, endilega kíkið við hér í Húsinu við ána....alltaf kaffi á könnunni.

Pabbinn minn......

Ég er svo heppin að tilheyra stórri fjölskyldu og fyrir það er ég Guði þakklát. Því fylgir auðvitað að afmælisdagar eru margir og mér finnst alltaf mikil ástæða til að fagna hverjum og einum þeirra því lífið sjálft er gjöf sem okkur er gefin.
Ég á frábæra foreldra og í dag á hann pabbi minn afmæli, fagnar þeim degi núna í 69. skipti. Hann er alveg einstaklega greiðvikinn og umhyggjusamur og hann fylgist vel með okkur öllum afkomendum sínum. Um daginn vorum við eitthvað að tala um hann heima hjá mér og þá segir Íris, “hann afi er svo frábær og æðislegur”. Það eru svo sannarlega orð að sönnu. Það er alveg sama hvort um er að ræða að komast eitthvað eða fá lánaðan bílinn hans, það er aldrei neitt mál, annað hvort keyrir hann okkur eða lánar okkur bíl. Litlu langafabörnin hans kalla hann Langa að hans eigin ósk og að mér læðist sá grunur að hann sé bara nokkuð stoltur af okkur öllum. Hann er ættarhöfðingi í stórri ætt og er duglegur að hafa samband við okkur öll.

Elsku pabbi minn, frá Egyptalandi sendum við Erling þér innilegar hamingjuóskir með daginn og við vonum að hann verði þér góður og skemmtilegur. Við biðjum að heilsa heim á landið okkar fagra og hlökkum til að koma heim og hitta ykkur öll og segja ykkur frá ævintýrum okkar hér á Afríkuslóðum. Ég elska þig meira en orð fá lýst og er þakklát fyrir að eiga þig.

Erlan þín