Að forgangsraða í lífinu

Ég rakst á þessa sögu í bók sem ég var að glugga í og mátti til með að deila henni með ykkur.

Ég sótti einu sinni tímastjórnunar námskeið og undir lok námskeiðsins, sagði leiðbeinandinn: “Smá þraut hér að lokum”. Hann teygði sig undir borðið, tók upp stóra skál og poka fullan af steinum. “Hvað haldið þið að við þurfum marga steina til að fylla skálina?” spurði hann. “Við skulum finna það út”.

Hann setti einn stein í skálina og síðan þann næsta......ég man ekki hvað hann setti marga steina í skálina en hann fyllti hana. Hann spurði síðan, “er skálin full?” Já, sögðum við í kór. Hann sagði, “er það?*” og teygði sig undir borðið og tók upp hnefafylli af möl semhann lagði á milli steinanna og spurði á ný hvort skálin væri full.

Líklega ekki sögðum við. “Gott sagði hann” og teygði sig á ný undir borðið og tók upp hnefafylli af sandi sem hann setti í skáina og spurði á ný, “er skálin full?” Nei, hrópuðum við í kór. “Gott” sagði hann og tók upp vatnskönnu og hellti í skálina.

Hver eru skilaboðin með þessari æfingu spurði hann?

Einhver rétti upp höndina og sagði, “Það eru alltaf göt í dagskránni hjá þér og ef þú vinnur í því getur þú alltaf bætt verkefnum á þig”.

“Nei” sagði leiðbeinandinn. Boðskapurinn er að þú verður að setja mikilvægustu atriðin fyrst, stóru steinana, síðan mölina, sandinn og vatnið. Það sama gildir um verkefni okkar.

Notalegheit á sunnudegi

Ég opnaði augun, var komin yfir í Erlings helming eins og venjulega um helgar, leit á klukkuna á náttborðinu hans og sá 11:26. Frábært, veit ekkert eins notalegt og að sofa út um helgar. Við ætluðum að fara í Kofann í gær eftir afmælið hans Erlings Elí en af ýmsum ástæðum ákváðum við að vera heima. Það er nú fátt sem jafnast á við notalegt kvöld hér í Húsinu við ána, það er helst notalegt kvöld í Kofanum okkar á Föðurlandi.

“Góða kvöldið” var sagt við mig þegar ég kom niður í hádeginu. Erling auðvitað löngu kominn á fætur og Hrund svaf uppi enda nýkomin heim af næturvakt.
Eftir kaffibolla og lestur blaða þá settumst við út á pall, spjölluðum saman og ákváðum svo að kíkja í Byko og athuga með kamínur ef við skyldum nú ákveða að fá okkur þannig grip í kofann. Jú, jú þarna var ein mjög fín sem okkur leist vel á og nú er bara að taka ákvörðun um hvort hún verður keypt núna eða seinna. Hins vegar var óska gasgrillið okkar á tilboði þar og við löngu búin að ákveða að kaupa nýtt grill og fara með það gamla austur í Kofann. Með grillið í skottinu héldum við heim á leið og kíktum til Tedda og Kötu og fengum okkur kaffisopa en stoppuðum stutt.

Ég var búinn að ákveða að drífa mig í að taka þvottahúsið og gestaherbergið í gegn um helgina en þar eru enn ummerki jarðskálftans. Það var lítið úr því vegna þess að Erling hvatti mig eindregið til að sitja úti og njóta góða veðursins enda færi draslið nú ekki langt. Ég hef því notið þess í dag að lesa skemmtilega bók, fylgjast með Erling setja saman nýja grillið og af og til settist hann hjá mér og fékk sér kaffisopa með mér.
Þegar samsetningu var lokið tók hann gamla grillið í sundur, þreif það allt upp og málaði þannig að það er orðið mjög flott og mun sóma sér vel á Föðurlandi og á örugglega eftir að þjóna okkur vel þar. Hrund vaknaði svo um fjögurleytið og kom og settist hjá mér og við spjölluðum saman. Nýja grillið var svo vígt með flottri steik í kvöldmatinn.

Nú er frábær dagur að kvöldi kominn, frábær heimadagur með öllum sínum sjarma og notalegheitum það er ekki svo lítið. Hrund er að fara á næturvakt aftur og mun vaka yfir skjólstæðingum sínum eins og henni einni er lagið. Ég hreinlega elska lífið sjálft og allt það góða sem Guð gefur okkur. Mátti til með að deila þessu með ykkur lesendur mínir, þangað til næst.......

Skrýtinn dagur....29.maí sl

Þar sem ég stóð inni á skrifstofunni við hliðina á minni og var að fara yfir pappíra með henni Ínu samstarfskonu minni, byrjaði húsið að rugga. Ekki hvarflaði það að mér á þeirri stundu að um leið og ég hallaði mér upp að veggnum og beið eftir að þessu lyki, væri heimili mitt að umturnast. Ég áttaði mig ekki á því alveg strax að þetta væri svona stór skjálfti á Suðurlandi en það tók mig samt ekki nema örstutta stund að fatta að sennilega hefði þetta verið Suðurlandsskjálfti. Á Mbl var fréttin strax komin, 6,1 á Richter sagði þar. Ég vissi ekki hvar Erling var en Hrund var að vinna á Sambýlinu og var því stödd á Selfossi en ég náði engu símasambandi við þau. Þú kemst ekki heim sagði samstarfsfólkið við mig því það er búið að loka veginum fyrir austan Hveragerði og brýrnar eru líka lokaðar. Þetta var vægast sagt óþægilegt, vissi ekkert hvernig Hrund hafði það eða hvar Erling var. Svo fóru að berast fréttir af skemmdum á Selfossi og Hveragerði, mikil eyðilegging alls staðar. Hvernig skyldi vera umhorfs heima hjá mér hugsaði ég og tilfinningin var skrýtin ekki get ég neitað því. Loksins náði ég í Erling og þá var hann staddur á Hvolsvelli og hafði ekki fundið skjálftann en var búinn að frétta af honum og var lagður af stað heim. Loksins náði ég í Hrund og það var allt í lagi með hana en þær voru bara tvær svona ungar á vakt á Sambýlinu, ekki náðist í forstöðukonuna því hún var komin í frí og auðvitað voru íbúarnir hræddir. Ég sagði þeim að fara út með fólkið og bíða og hringdi svo í lögregluna og lét vita af þeim og bað um að einhver væri sendur til þeirra að hjálpa þeim. Ég fékk far austur með Tedda bróður og við vorum alveg tilbúin að ganga restina ef við fengjum ekki að keyra alla leið heim.

Ég verð að viðurkenna að það var ónotatilfinning í mér alla leiðina heim. Fréttirnar boðuðu annan stóran skálfta og fólk beðið að halda sig utan dyra. Það vildi til hvað veðrið var gott þannig að í bili væsti ekki um fólk. Erling hringdi í mig þegar við vorum að verða komin austur, hann var þá kominn heim eftir að hafa beðið lengi við Þjórsárbrú eftir að umferð yrði hleypt á hana. Okkur Tedda var snúið frá Óseyrarbrú enda var ekki búið að meta hana. “Hvernig er heima?” spurði ég í símann “ Ja, nú er allavega tækifæri fyrir þig að kaupa þér nýja hluti og nóg er hilluplássið” sagði Erling, tilbúinn að slá á létta strengi. Húsið okkar er alveg heilt, enginn slasaður og það er frábært sagði hann en hins vegar allt á tjá og tundri og glerbrot útum allt.

Óneitanlega var skrýtið að koma heim og sjá svona mikið brotið og bramlað á heimili sínu, stórir þungir bókaskápar á hvolfi ásamt annari eyðileggingu, sjá hér og flettið aðeins niður á síðunni hans Erlings. Þó má segja að við sluppum vel miðað við marga. Það er samt merkilegt að stóri glerskápurinn í stofunni ásamt glerskápum í eldhúsinu sluppu alveg en aðrir hlutir sem voru við sömu veggi hrundu niður. Ég er ekkert smá fegin því þá er sparistellið okkar enn heilt ásamt öllum litlu bollunum sem ég hef safnað í gegnum tíðina.

Ég má til með að bæta því við að þegar við vorum búin að skoða heima fórum við útá Sambýlið til að athuga með hvernig Hrund gengi. Þar hittum við forstöðukonuna sem var yfirmaður hennar í fyrra en er nú starfsmaður á Svæðisskrifstofunni. Hún tjáði okkur að Hrund hefði staðið sig mjög vel og öll viðbrögð hennar til fyrirmyndar, fumlaus og örugg. Hún róaði íbúana og þegar við komum á staðinn þá stóðu skjólstæðingarnir þétt upp við hana og greinilegt að þeir fundu öryggi hjá henni.

Nú er kominn laugardagur og lífið óðum að færast í venjulegt horf hér á Selfossi. Þó greini ég enn beyg í mörgum og sumir, þar á meðal ég, eru vissir um að enn eigi eftir að koma stór skjálfti hjá okkur á næstu dögum Vonandi er það þó ekki rétt.
Þangað til næst.....njótum alls þess góða sem Guð leggur í veg okkar og þökkum honum varðveislu og náð.

Eins árs í dag prinsinn okkar....

“Mamma, geturðu nokkuð komið og sótt stelpurnar, ég held að litli kúturinn sé að fara að láta sjá sig”. Íris var í símanu og það var nú auðsótt mál að ná í dömurnar, það var svo heppilegt að þetta var á sunnudegi og við Erling og Hrund bara að hafa það notalegt hér í Húsinu við ána.

Ég brenndi í bæinn á löglegum hraða að sjálfsögðu og stuttu seinna vorum við aftur lagðar af stað yfir fjöllin tvö, ég og þær systur, Petra Rut og Katrín Tara.
Klukkan rúmlega sex, sunnudaginn 3. júní mætti svo prinsinn á svæðið. Íris hringdi og tilkynnti okkur það og mikið kom það okkur skemmtilega á óvart að þau skyldu velja honum fallega nafnið hans Erlings og bæta svo Elí við. Fæðingin gekk vel að mestu leyti og við drifum okkur í bæinn að sjá þau. Bara yndislegt og sérlega gaman að sjá viðbrögð þeirra systra þegar þær sáu litla bróðir sinn.

Það er ótrúlegt að það sé komið heilt ár síðan en í dag heldur Erling Elí upp á fyrsta afmælisdaginn sinn. Hann er algerlega ómótstæðilegur og heillar alla uppúr skónum. Hann verður örugglega prakkari og veiðimaður, enda á hann ekki langt að sækja það.
Hann var strax svo karlmannlegur og flottur gæi. Erling Elí er farinn að standa sjálfur og þess er örugglega ekki langt að bíða að hann fari að labba út um allt.

Elsku Erling Elí, ég óska þér innilega til hamingju með fyrsta afmælisdaginn þinn og bið Guð að blessa alla þína framtíð og vaka yfir hverju þínu spori. Ég elska þig endalaust.

Ég og "frunsan"

Það byrjaði með frunsu að ég hélt fyrir svona þremur mánuðum. Ég kippti mér ekki mikið upp við það vegna þess að ég fæ frunsu alltaf svona annað slagið. Við Erling fórum svo til Egyptalands og “frunsan” fór auðvitað með. Ekki datt henni í hug að yfirgefa mig, hefur kannski fundist jafn gaman og mér. Svo var það einhvern tímann í apríl að mér fannst þetta nú orðið gott og sýndi mömmu vörina á mér enda hafði “frunsan” gert sig einum of heimakomna og var farin að verða full plássfrek að mínu mati.
Mamma sendi mig auðvitað til læknis, sagði að þetta væri nú ekki frunsa en ekki vissi hún hvað þetta var. “Þetta er ljótt, vil láta skera það burtu” sagði læknirinn við mig fyrir þremur vikum. Nú skulum við mæla blóðþrýstinginn sagði hún svo. Hann var hár og ég spurði hana hvort henni dytti í hug að það væri að marka að mæla þrýstinginn eftir að hafa sagt mér að ég væri með ljóta vör :o( Ég fór frá henni með tilvísun á lækni til að skoða þetta betur.

Sl miðvikudag þegar kjálka- og munnskurðlæknirinn hafði lokið við að skera sundur á mér vörina og sauma hana aftur saman með 7 sporum, rétti hann mér “frunsuna” mína fljótandi í vökva og sagði mér hvert ég ætti að fara með hana í rannsókn. Með þessu fylgdi miði frá honum: “Fjarlægði æxli úr vör á konu, vinsamlegast athugið .....” og svo kom latína. Ég hélt ég myndi kasta upp bara við að sjá þetta ógeð synda í glasinu. “Þú finnur ekkert til” sagði fræðingurinn aðspurður, “ef það kemur einhver verkur þá tekurðu bara panodil í kvöld”. Takk fyrir. Ég ætlaði auðvitað að keyra heim eftir að hafa skutlað “frunsunni” á réttan stað en ég rétt hafði það heim til mömmu og pabba, kastaði mér á sófann og mamma kom með verkjalyf og deyfandi krem til að setja á andlitið, slíkir voru verkirnir. Ég var dauðfegin að hafa ekki átt að finna til, veit ekki alveg hvernig ég hefði þá verið.

Vikan hefur verið bærileg, ég tók verkjalyf á fjögurra tíma fresti alla helgina “enda fann ég ekkert til” og samt er ég nú ekki þekkt fyrir að vera kveif. Vika í niðurstöður sagði doktorinn. Erling og Hrund dekruðu mig og vinnufélagarnir stríddu mér passlega á “botoxinu” Viðskiptavinirnir horfðu bara en enginn spurði :o)

Ég hitti lækninn í morgun því hún vildi mæla þrýstinginn aftur. “Hefurðu nokkuð fengið að vita hvað var í vörinni” spurði ég. “Nei sagði hún en annars er eitthvað bréf hér á borðinu, best ég opni það og gái hvort það sé svarið um þig”. Ég ætla ekki að lýsa hvernig mér leið meðan hún opnaði bréfið, sagði að það væri um mig og svo las hún. Svo brosti hún til mín og sagði að æxlið hefði ekki verið alvarlegt, æðaflækja var þetta. Ég sveif út og brosti við heiminum og heimurinn brosti við mér á nýjan hátt.

Fjölskyldan

Ég er svo endalaust stolt af krökkunum mínum öllum. Þau standa sig vel í lífinu hver á sinn hátt. Íris er að útskrifast sem BA lögfræðingur núna í júní og hefur hvergi hvikað þrátt fyrir að eignast Erling Elí sl sumar og fara inní þriðja árið með kornabarn á brjósti og vera með 2 heimasætur að auki. Hún hefur ekki fallið á neinu prófi og langt frá því, oftast hefur hún verið aðeins nokkrum kommum frá því að komast inná forsetalista Háskólans. Auðvitað gæti hún þetta engan veginn ef hann Karlott væri ekki svona feikna duglegur. Hann hefur verið í hálfu fæðingarorlofi í vetur og verið heima með kútinn fyrir hádegi meðan hún er í skólanum og sinnir öllum heimilisstörfum af mikilli kostgæfni. Að öðru leyti vinnur hann í Landsbankanum og er mjög vel liðinn þar.
Eygló er á fullu að vinna í leikskólanum, hún er núna hálfnuð með meðgönguna og allt gengur mjög vel. Ég hitti samstarfskonu hennar um daginn og hún sagði mér að ég ætti algeran gullmola í henni. Ég vissi það nú alveg :o) Bjössi var að taka sveinspróf í vélvirkjun og vinnur í kælismiðjunni Frost og stendur sig mjög vel. Þau eru svo hamingjusöm bæði tvö og full tilhlökkunar að takast á við nýtt hlutverk sem Guð er að leiða þau inní.
Arna er líka að vinna á leikskóla og er mjög dugleg með litlu dömurnar sínar þrjár en þær eru hjá henni aðra hvora viku og hina vikuna hjá pabba sínum. Hún hefur náð sér mjög vel á strik eftir að leiðir hennar og Davíðs skildu fyrir tveimur árum og sýnir mikinn dugnað við að ná endum saman og halda utanum litlu fjölskylduna sína. Ég átti erindi í vinnuna hennar um daginn og forstöðukonan þar sagði mér að hún stæði sig mjög vel og hefði svo góða nærveru. Var heldur ekki hissa á því.
Eygló og Bjössi eru líka mjög dugleg við að aðstoða hana þegar á þarf að halda og stelpurnar eru mjög hændar að Bjössa. Samband Eyglóar og Örnu er mjög sérstakt og ég held að enginn skilji í raun og veru samband eineggja tvíbura, þessi nána samvera þeirra í móðurkviði er svo sérstök og myndar strax svo mikil tengsl.
Hrund er að ljúka þriðja ári í Kvennó og stendur sig með stakri prýði. Núna stendur yfir mikil prófatörn og hún situr og les á milli þess sem hún fer í próf og tekur sér pásu til að spjalla við uppáhaldsvinkonuna sína, Theuna okkar. Hún hefur alveg náð sér eftir áfallið sem hún varð fyrir enda skynsöm stelpa á ferð og var til í að vinna sig útúr þeim erfiðleikum. Hrund fer að vinna á sambýli hér á Selfossi í sumar og hún er bara spennt yfir því, hún elskar skjólstæðinga sína og ber mikla umhyggju fyrir þeim.
Krakkarnir okkar Erlings eru allir mjög skynsamir í peningamálum og þau þurfa ekki að hafa áhyggjur af því að fara niður með kreppunni, þau eru ekki í því að taka neyslulán, þau aka um á bílum sem þau eiga en ekki bankinn og eyða bara því sem komið er í budduna og það er mikill gæfuvegur.

Ég gæti endalaust sagt ykkur krúttlegar sögur af ömmubörnunum mínum sex en læt það bíða betri tíma, segi ykkur bara að þau eru algerlega ómótstæðileg öll sömul.
Þangað til næst.....

Heima

Það er alveg eins og venjulega eftir skemmtilegt frí að erfitt er að koma sér í vinnugírinn. Það hefur nú samt tekist alveg ágætlega, allavega mæti ég í vinnuna og segi frá ferðinni. Mig hefur dreymt Egyptaland allar nætur síðan ég kom heim, ég get best líst ferðinni með því að segja ykkur að mér fannst ég á hverjum degi vera að upplifa ævintýri í Þúsund og einni nótt og ég var drottningin. Fyrir utan Erling sem alltaf lætur mér líða eins og ég sé drottning, þá komu allir þannig fram við mig. Bara gaman að því allavega í smá stund. Það var gaman að klæða sig upp í egypskan búning á skemmtikvöldi sem haldið var í skipinu. Egypski fararstjórinn málaði þær okkar sem vildu að egypskum sið og þar sem ég vil nú ekki missa af neinu þá auðvitað þáði ég það. Hér að ofan sjáið þið svo árangurinn.

Eins og ég sagði þá er lífið að færast í sitt hefðbundna skemmtilega lag, ég nýt svo sannarlega þess að vera til. Hins vegar hefur ferðin okkar breytt mér að einhverju leyti.
Ég skil betur hvað við höfum það gott hér á landinu okkar fagra, hversu mikil forréttindi það eru að hafa fæðst hér og fá að alast upp í landi sem flæðir í mjólk og hunangi. Bara það að hafa nóg landrými til að byggja húsin okkar á hefur öðlast nýjan skilning þegar maður sá að alls staðar þar sem hægt var að koma því við voru byggðar blokkir. Ég var að horfa útum eldhúsgluggann minn áðan, á Heklu, sá tréð sem er fyrir utan gluggann minn, sá fallegustu á í heimi, Ölfusá, og þá mundi ég eftir öllum blokkunum sem ég sá í Kairo, byggðar svo þétt upp að hver annarri að útsýnið út um gluggann var bara inn um gluggann í næsu blokk….Já við erum lánsamir Íslendingar. Skrýtnasta blokk sem ég hef séð

Vorið er komið hér í Húsinu við ána. Á sumardaginn fyrsta hófu vinir okkar, álftaparið Nína og Geiri, hreiðurgerð hér í úti í hólmanum og það var svoooo gaman að sjá þau aftur. Við vorum búin að sjá þau á ánni en að sjá þau í hólmanum, á sínum stað var alveg hreint sérstök tilfinning. Þau eru komin heim og eins gott að enginn geri þeim neitt mein. Helgin hefur verið róleg, en við erum samt núna á leið til höfuðborgarinnar, tilefnið er matarboð á vegum Mózaik, nýstofnaðrar hvítasunnukirkju. Á morgun förum við svo aftur til Reykjavíkur og þá til að vera við skírn afastráksins hans Hjalla mágs míns. Fjölskyldan er jú það dýrmætasta sem við eigum og gaman að fá að gleðjast með henni á hátíðarstundu sem þessari.

Ætla að fara og reyna að ná Erling inn í fataskipti en hann er úti að bóna mótorhjólið og gera það klárt fyrir sumarið. Það verður gaman að fara að þeysast um á því á ný eftir langan og frekar strangan vetur. Þangað til næst.......

Komin heim

Meiriháttar upplifun þarna við pýramídana

Það verður að segjast að Egyptalandsferðin okkar fór langt fram úr okkar vonum og væntingum. Við vorum heppin með ferðafélaga, fararstjórinn var frábær og einnig nemandinn hennar sem mun taka við að stýra þessum ferðum. Það að sjá staðinn þar sem álitið var að Móses hafi fundist í sefinu í Níl, bogra eftir þröngum göngum niður í pýramída, ganga langt inn í fjall inn í grafhvelfingar, fara á úlfaldabak og vera næstum dottin af baki, Erling bjargaði mér algerlega, veit ekki hvernig hefði farið ef hann hefði ekki náð að grípa mig og vera nógu sterkur til að halda mér, horfa á sólarupprásina yfir Níl úr loftbelg, heimsókn í þorp innfæddra, sitja á kaffihúsi og horfa á sólina setjast yfir eyðimörkinni, sigla upp Níl og horfa á mannlífið á árbakkanum þangað til pálmatrén virtust svört því sólin var að setjast bak þau.

Takið eftir fuglunum

Sitja uppi á þilfari um miðnætti, bara við tvö ein og horfa á borgarljósin eða innfædda á leik þegar það var nógu svalt að þeirra mati.

Þvílík upplifun, algerlega magnað, ómótstæðilegt, ótrúlegt.

Svona gæti ég lengi talið upp en við erum að setja dagbókina okkar á tölvutækt form og munum birta hana að einhverju eða öllu leyti hér í bloggheimum. Mér fannst ég vera í nýju ævintýri á hverjum degi, magnað að upplifa söguna drjúpa af hverju strái, sjá öll þessi ævafornu listaverk út um allt, skemmta sér á kvöldin í leikjum á skipinu, finnast maður vera drottning enda komið fram við mann sem slíka. Allt skipulag var til fyrirmyndar og ég mæli með Bændaferðum ef fólk vill upplifa öðruvísi ferðir.

Þessi var lifandi en ég kyssti hann nú ekki í alvörunni :o)

Það er frábært að hafa tækifæri til að ferðast en best af öllu er að koma heim og hitta fólkið sitt sem er það dýrmætasta sem maður á. Að sjá litlu dömurnar okkar fagna okkur þegar við vorum komin heim, knúsið frá þeim er mér algerlega ómetanlegt. Erling Elí tók okkur með meira jafnaðargeði enda bara 10 mánaða.

Við tókum um 2.500 myndir í ferðinni þannig að ef þið hafið löngun og tíma, endilega kíkið við hér í Húsinu við ána....alltaf kaffi á könnunni.

Pabbinn minn......

Ég er svo heppin að tilheyra stórri fjölskyldu og fyrir það er ég Guði þakklát. Því fylgir auðvitað að afmælisdagar eru margir og mér finnst alltaf mikil ástæða til að fagna hverjum og einum þeirra því lífið sjálft er gjöf sem okkur er gefin.
Ég á frábæra foreldra og í dag á hann pabbi minn afmæli, fagnar þeim degi núna í 69. skipti. Hann er alveg einstaklega greiðvikinn og umhyggjusamur og hann fylgist vel með okkur öllum afkomendum sínum. Um daginn vorum við eitthvað að tala um hann heima hjá mér og þá segir Íris, “hann afi er svo frábær og æðislegur”. Það eru svo sannarlega orð að sönnu. Það er alveg sama hvort um er að ræða að komast eitthvað eða fá lánaðan bílinn hans, það er aldrei neitt mál, annað hvort keyrir hann okkur eða lánar okkur bíl. Litlu langafabörnin hans kalla hann Langa að hans eigin ósk og að mér læðist sá grunur að hann sé bara nokkuð stoltur af okkur öllum. Hann er ættarhöfðingi í stórri ætt og er duglegur að hafa samband við okkur öll.

Elsku pabbi minn, frá Egyptalandi sendum við Erling þér innilegar hamingjuóskir með daginn og við vonum að hann verði þér góður og skemmtilegur. Við biðjum að heilsa heim á landið okkar fagra og hlökkum til að koma heim og hitta ykkur öll og segja ykkur frá ævintýrum okkar hér á Afríkuslóðum. Ég elska þig meira en orð fá lýst og er þakklát fyrir að eiga þig.

Erlan þín

Egyptaland here we come.....

Þá eru bara 11 klukkutímar þangað til við leggjum af stað á vit ævintýranna í Egyptalandi. Það var góð tilfinning að labba út af skrifstofunni í gærkvöldi og vera búin að vinna bókhaldið fyrir viðskiptavinina og geta farið í frí með góðri samvisku.

Erling er að vinna í bænum í dag enda í mörg horn að líta svo fyrirtækið gangi vel meðan við erum í burtu. Baddi vinur okkar ætlar að stjórna Lexor á meðan svo það er í góðum höndum og svo eru Pólverjarnir okkar líka mjög fínir og samviskusamir. Ég hef notað daginn til að undirbúa okkur en það er aðeins öðruvísi að taka okkur til fyrir þessa ferð en t.d. Spán því við erum að fara á stað sem er allt öðruvísi en við höfum kynnst áður. Ég er búin kaupa fullt af sótthreinsandi servéttum og sprittgeli sem verður notað mörgum sinnum á dag eins og okkur var ráðlagt. Ég fann hvergi vakúmpökkunarvél svo Egils kristall verður bara að duga í þetta sinn.
Húsið verður ekki tómt meðan við erum burtu því Thea mun búa hér og Arna verður hér líka heilmikið meðan stelpurnar eru hjá pabba sínum.

Það er líf og fjör hér í Húsinu við ána því Arna og Eygló komu í heimsókn með litlu gullin hennar Örnu og það er bara gaman af því. Eygló nýtur meðgöngunnar í botn og er nýbúin að fara í 12 vikna sónarinn þar sem mjög margt er skoðað og athugað og það er allt í stakasta lagi með krílið. Já Guð er góður.

Nú ætla ég að fara upp á efri hæðina og halda áfram að gera okkur tilbúin, þetta er bara spennandi. Hlakka svo til að setja inn myndir og frásögn af þessu ævintýri.
Þangað til næst, njótið daganna.......

Gleðifréttir og fleira skemmtilegt

Það verður ekki leiðinlegt að sjá þetta með eigin augum :o)

Þið sem lesið bloggið hans Erling vitið að það er von á fjölgun í fjölskyldunni og hef ég átt erfitt með að þegja yfir þeim gleðifréttum en núna erum við sem sagt búin að fá fréttaleyfi á þessar yndislegu fréttir. Eygló og Bjössi eiga von á sínu fyrsta barni seinnipartinn í september og ég vil nota þetta tækifæri til að óska þeim og okkur öllum til hamingju og bið þeim Guðs blessunar enda eru börnin gjöf frá Guði. Eygló er bara hress og er að komast yfir ógleðina og auðvitað eru þau bæði að rifna af monti og spenningi. Þau eru búin að gera heimasíðu fyrir krílið og slóðin er www.barnaland.is/barn/69896 en síðan er læst en ef þið hafið áhuga á að fylgjast með ekki hika við að senda tölvupóst á bjorningij@internet.is til að fá lykilorðið því Eygló er mjög dugleg að uppfæra síðuna.

Núna er aðeins 11 dagar í Egyptaland. Við fórum á undirbúningsfund og það var mjög gagnlegt og svo sáum við auðvitað flesta ferðafélagana okkar. Þetta er fólk á virðulegum aldri og mér sýndist að við Erling gætum verið börn flestra, allavega litu flestir fyrir að vera á aldur við foreldra mína. Það er margt sem þarf að huga að þegar lagt er upp í svona ferðalag á framandi staði og í ólíka menningu. T.d þarf að hafa með sótthreinsandi blautþurrkur og vera duglegur að nota þær. Við þurfum að byrja núna að taka einhverjar töflur út af magaflórunni og taka þær líka meðan við erum úti. Það þarf að passa að drekka bara vatn sem er í innsigluðum flöskum og ekki borða melónur því það er svo algengt að þær séu sprautaðar með kranavatni til að þyngja þær og þá geta þeir selt þær dýrari. Málið er að við þolum ekki bakteríurnar sem eru í vatninu þeirra og við megum ekki einu sinni bursta tennurnar úr því. Ég held ég fari bara að dæmi Óla afa míns þegar hann fór til Kanaríeyja í fyrsta skipi en þá tók hann með sér vakúmpakkað vatn. Vitið þið hvar hægt er að fá vakúmpökkunarvél??

Svo verð ég sennilega að tala við Kidda bróðir minn um að fá pláss í Hlaðgerðarkoti þegar við komum heim því eitt af því sem okkur var sagt að gera var að byrja hvern dag á á fá okkur sterkt áfengi, koníak eða eitthvað sem heitir Ferned branka en það er til að drepa þau kvikindi sem tekst að komast í mallann okkar þrátt fyrir allar varnaðaraðgerðir. Reyndar sagði fararstjórinn að hún væri bara að tala um eina matskeið :o)

Páskahátíðin er að renna upp en það er ekki bara frí hjá okkur Erling, vegna ferðarinnar til Egyptalands þurfum við að vinna aðeins en að sjálfsögðu munum við ekki vinna á föstudaginn langa né páskadaginn sjálfan. Þá koma reyndar stelpurnar til okkar með sitt föruneyti og ég hlakka mikið til þau eru öll svo mikil yndi. Arna er reyndar komin en hún ætlar að vera hjá okkur alla dagana og svo fær hún litlu skvísurnar á sunnudaginn og þá bara brunar hún og sækir þær og svo koma þær aftur. Mér finnst svo notalegt að hafa þær hér.

Notalegir og skemmtilegir dagar framundan, forsmekkurinn af þeim er hafinn, það er heilmikið videópartí á efri hæðinni, Arna, Hrund og Thea eru uppi að horfa á Lord of the Rings og ég fer ekki varhluta af “hávaðanum” hér niðri í koníaksstofunni. Miðað við ópin sem ég heyri núna þá er Erling eitthvað að stríða þeim og hræða þær og það er mjög auðvelt, spennan í myndinni er svo mikil. Ætla að fara og kanna málið, þangað til næst kæru lesendur.....

Hundrað þúsund kall.......

........Hefurðu einhvern tímann pælt í því að hundrað þúsund kall er settur saman úr 100 þúsundköllum? Bara 100 stk þúsundkallar? Hefur þú oft hugsað, æ þetta kostar bara þúsundkall, ekkert mál, næstum gefins? Hefurðu pælt í því að hver og einn af þessum 100 þúsundköllum skiptir jafn miklu máli? Næst þegar þú ætlar að kaupa eitthvað sem þig vantar kannski ekki og kostar bara þúsund kall, staldraðu við og minntu þig á hver og einn þúsund kall skiptir máli þegar við skoðum heildina.

Hún mamma mín.......

“Hvaðan kemur hún mamma þín eiginlega”, var ég spurð að um daginn. “Hún kemur frá himnum enda alger engill” svaraði ég. Já, það hlýtur bara að vera því það fylgir henni svo sérstakur andi og mikill friður og ró sagði þá spyrjandinn við mig. “Henni er svo annt um alla og er ekki bara að hugsa um sitt fólk heldur virðist hún hafa tíma fyrir alla” Þetta samtal átti sér stað á leikskólanum Hraunborg þar sem 3 af ömmugullunum mínum eru og einnig yngsta frænkan mín og barnabarn mömmu og hún sækir hana stundum þangað. Ég var að sækja mín gull og hitti forstöðukonuna en ég hef þekkt starfsfólkið þarna í mörg ár því hún Hrund var þarna sem barn.

Hún mamma mín er svo sannarlega einstök kona og þótt hún sé nú langt frá því að vera fyrirferðamikil þá hefur hún breitt bak og það eru ófáir sem koma til hennar með ólíklegustu vandamál sín og hún hefur alltaf tíma fyrir alla. Í dag á hún afmæli, er 68 ára gömul þótt það sé erfitt að trúa því vegna þess að hún er svo ungleg og mikil skvísa. Við erum miklar vinkonur og hún er alltaf til staðar fyrir mig og mitt fólk ásamt okkur öllum stórfjölskyldunni. Þegar mamma var rúmlega fertug, sex barna móðir með sitt barnaskólapróf, þá ákvað hún að láta drauminn rætast og fara í nám. Hún byrjaði í Námsflokkunum og hélt svo ótrauð áfram og útskrifaðist sem hjúkrunarfræðingur 46 ára gömul. Það voru stoltir krakkar sem mættu við úskriftina hennar og hún er þeim hvatning sem langar að læra en halda að þeir séu of gamlir til þess.

Elsku mamma mín, um leið og ég óska þér innilega til hamingju með daginn þá vil ég segja þér að ég er Guði svo þakklát fyrir að hafa valið þig til að vera mamma mín, ég er svo stolt af þér og elska þig milljón grilljón. Vona að afmælisdagurinn verði þér góður og frábær og ég hlakka til að kíkja á þig næst.

Merkisdagur

Eins og venjulega þegar ég á afmæli þá vaknaði ég spennt í gærmorgun. Við Erling áttum 30 ára brúðkaupsafmæli og það er mjög merkilegt í mínum huga. Arna hafði gist hjá okkur og hún varð fyrst til að óska okkur til hamingju með daginn og Hrund svo strax á eftir. Íris og Eygló voru svo næstar í röðinni.

Það var snjókoma þegar við fjögur ókum yfir heiðina á leið í vinnu og skóla. Ég fékk nokkra tölvupósta og símhringingar í tilefni dagsins og ein vinkona mín spurði hvort það væri búið að biðja okkur að sitja fyrir á mynd hjá Þjóðminjasafninu í tilefni þessa áfanga.

Klukkan var svo að verða sex þegar Erling sótti mig í vinnuna, við Örn vorum tvö ein eftir og ég kvaddi hann með þökk fyrir daginn og svo “sjáumst á morgun” líka eins og venjulega og hann tók undir og sagði já, líka alveg eins og venjulega.

Ég sá þennan líka risablómvönd aftur í bílnum en auðvitað þóttist ég ekki taka eftir honum, múahahaha. Þegar ég ætlaði að fara að hringja í Hrund til að vita hvert við ættum að sækja hana þá sagði Erling að hún ætlaði að vera hjá Örnu í nótt og mér fannst það ekkert undarlegt því það gerir hún iðulega enda eru þær systur mjög samrýmdar, mömmu sinni til mikillar ánægju.

Eins og venjulega var notalegt að koma heim í Húsið við ána og blómvöndurinn risastóri og flotti var settur í fangið á mér ásamt korti. Það sem í það var skrifað var svo fallegt en líka svo persónulegt að það verður ekki sett hér inn en ég mun leyfa dætrunum að lesa það ef þeim langar því þetta var frá pabba þeirra til mömmu þeirra, skrifað eftir 30 ára hjónaband og enn lengri samveru.

Stuttu eftir að við komum heim sagði Erling að við þyrftum að hafa fataskipti því við værum að fara út að borða. Maturinn í Rauða Húsinu á Eyrarbakka sveik okkur ekki frekar en fyrri daginn og þetta var svoooo notalegt og skemmtilegt enda leiðist okkur aldrei þegar við erum tvö saman. Ef þetta hefði verið upptaka í rómantískri bíómynd þá hefði Erling dregið upp lítinn kassa með flottum skartgrip en þar sem þetta var raunveruleikinn, rómantískur og frábær þá var enginn skartgripakassi en mér var tjáð að brúðkaupsafmælisgjöfin yrði keypt og afhent í stóra ferðalaginu okkar sem við förum í til Egyptalands eftir aðeins rúmar 3 vikur. Hann var samt búinn að gefa mér fallegt silfurhálsmen sem hún Ella vinkona mín smíðaði en ég neita því ekki að ég hlakka til að fá GJÖFINA.

Þegar leið aðeins á kvöldið sagði hann mér að ég ætti frí í vinnunni daginn eftir og gæti því sofið út. Hann hafði þá hringt í Örn og fengið frí handa mér og líklega hefur Örn glott út í annað þegar ég kvaddi hann fyrr um daginn og sagði “sjáumst á morgun”.

Við settumst svo niður í límsófana okkar í stofunni og Erling kom mér verulega á óvart með því að koma inn með þessa líka flottu kampavínsflösku sem hann hafði keypt í tilefni dagsins, það var flott þegar tappinn skaust upp í loft, það var eitthvað sérlega rómantískt og sérstakt, kannski vegna þess að við höfum ekki áður fagnað neinu með kampavíni áður. Tappinn góði verður allavega geymdur til minningar, svo mikið er víst.

Elsku Erling, flottastur eins og ég kalla þig nú oft, þúsund milljón þakkir fyrir frábært kvöld og fyrir öll árin okkar saman. Þú hefur verið mér stoð og stytta, einhvern veginn alltaf staðið fyrir framan mig og hlíft mér við svo ótal mörgu og tekið af mér áhyggjur. Ég er svo stolt og montin af þér, þú ert bestasti vinurinn minn og ég hef alltaf getað sagt þér allt. Allt annað sem ég vil segja þér verður ekki sagt á svona síðum en ég er Guði svo þakklát fyrir að hafa leitt okkur saman og fyrir að fá að vera konan þín og móðir barnanna þinna, það eru mín forréttindi í lífinu. Ég elska þig meira en fátækleg orð geta komið til skila og vona að þú finnir það í öllu þessu hversdagslega.

Afmælisskvísur

Eygló, fæddist á undan

Arna kom svo fjórum mínútum seinna

“Þú ert bara eins og fræga fólkið” var sagt við mig í saumaklúbb á föstudaginn. Við vorum að tala um fæðingarár barnanna okkar og ég sagði þeim auðvitað að Eygló og Arna ættu afmæli á sunnudaginn. “Hvað meinarðu” svaraði ég? Jú, núna eru allar flottu leikkonurnar að eiga tvíbura. Ég er nú ekki fræg leikkona er bara flott eins og þær :o)
Það er alveg með ólíkindum hvað tíminn líður hratt. Að það skuli vera liðin 27 ár síðan börn nr 2 og 3 fæddust okkur Erling með aðeins fjögurra mínútna millibili. Strax ákváðum við að tala ekki um þær sem tvíburana og höfum staðið við það að mestu. Þær þola það ekki, vilja bara vera kallaðar nöfnum sínum.

Eygló og Arna eru miklar vinkonur mínar og ég er mjög þakklát fyrir að eiga vináttu þeirra. Þær eru mjög samheldnar og samrýmdar og ég held reyndar að það skilji enginn þessi sérstöku tengsl sem eru milli eineggja tvíbura. Þeim dreymir jafnvel sama drauminn sömu nóttina, senda hvor annari sms á sömu sekúndunni og fleira mætti telja upp.

Elsku skvísurnar mínar, ég óska ykkur innilega til hamingju með daginn ykkar og vona að hann verði ykkur skemmtilegur og frábær. Hlakka til að sjá ykkur hér í Húsinu við ána á eftir þegar þið verðið á heimleið til Reykjavíkur.
Elska ykkur meira en orð fá lýst og er mjög stolt af ykkur og fjölskyldum ykkar. Guð blessi framtíð ykkar og veiti ykkur báðum það sem hjarta ykkar þráir.

Dýrmæt gjöf

Smellið á myndina til að sjá hana betur.

“Eruð þið til í að kíkja við hjá okkur pabba þínum einhvern daginn eftir vinnu” spurði mamma mig fyrir stuttu. “Mig langar aðeins að ræða við ykkur” Ekkert mál, sagði ég en er það eitthvað leiðinlegt? “Alls ekki, bara gaman” og okkur kom saman um að við myndum kíkja á miðvikudaginn var. Það eru hentugir dagar til að kíkja við hjá þeim því mamma er aldrei að vinna á miðvikudögum. Ég var að vonum forvitin um erindið en beið þolinmóð eftir deginum umsamda. Þegar við Erling svo komum þangað þá beið okkar kaffi og alls kyns góðgæti með því og enn var forvitni minni ekki svalað. Eftir spjall og kaffidrykkju þá sagði hún að þeim langaði að færa okkur gjöf í tilefni af 30 ára brúðkaupsafmælinu okkar.

Þeir sem þekkja mömmu mína vita að hún er snillingur. Það er ekkert sem hún getur ekki gert í höndunum ef hún ætlar sér. Svo ég fari nú aðeins með ykkur lesendur mínir aftur í tímann þá var það fyrir þó nokkru síðan að hún sýndi mér útsaumsmynd sem hún hafði pantað á netinu og var byrjuð að sauma hana. Ég sá nú að myndin var mjög falleg en þegar leið á og meira og meira var búið af myndinni var ég algerlega heilluð af henni. Ég sagði henni að mér þætti myndin mjög falleg en passaði mig alveg á að segja henni ekki hvað mig myndi langa að eiga hana. Það er nefnilega þannig að ef ég nefni að mig langi í eitthvað sem hún á þá gefur hún mér það “því hún þarf sko ekkert á því að halda” allt í einu. Þannig að ég passaði mig vel á að segja henni ekki hvað mig langaði hrikalega mikið í þessa mynd.

Nema hvað, var ekki myndin góða allt í einu búin og komin í fangið á mér innrömmuð og innpökkuð með hamingjuóskum til okkar Erlings með 30 árin okkar.
Þetta er ein fallegasta og best gerða útsaumsmynd sem ég hef séð en á myndinni hér að ofan kemst það ekki alveg nógu vel til skila hvað hún er falleg þannig að þið verðið bara að koma í heimsókn og sjá hana. Elsku mamma og pabbi, þúsund þakkir fyrir þessa dýrmætu og fallegu gjöf og gott hvað hann pabbi var nú duglegur að hjálpa mömmu með öll smáatriðið í myndinni :o)

Egyptaland...

Þar sem ég sat og passaði mig að horfa bara á hvítan vegginn, heyrði ég konuna segja;” Þú verður að anda, ertu hrædd við sprautur?” Þá fattaði ég að ég hafði bara rétt út vinstri höndina, flýtt mér að líta undan og svo hélt ég í mér andanum alveg ósjálfrátt því hún hafði sagt að ég þyrfti ÞRJÁR, já ég endurtek ÞRJÁR sprautur. “Það er mjög mikilvægt að þú gleymir ekki að anda, dragðu djúpt andann og þetta verður allt í lagi”. Auðvitað var allt í lagi og ég varla fann fyrir því sem hún var að gera. Já ég skrapp á heilsugæsluna í fyrradag og hitti hjúkrunarfræðing til að fá bólusetningu áður en við Erling höldum í stóru ferðina í tilefni af 30 ára brúðkaupsafmælinu okkar. 30. mars munum við fara í tveggja vikna ferð til Egyptalands. Við verðum í Kairó, siglum á skemmtiferðaskipi á Níl í eina viku og svo verðum við líka í borg sem heitir Luxor. Þetta er ferð þar sem allt er skipulagt fyrirfram og fjöldi skoðunarferða verða farnar. Meðal annars munum við fara í loftbelgsferðalag mjög snemma morguns til að sjá sólina koma upp yfir Karióborg. Held að það hljóti að vera ógleymanlegt. Ef þið hafið áhuga þá getið þið lesið hér ferðalýsinguna en við förum með Bændaferðum. Hef heyrt mjög góðar sögur af fólki sem ferðast hefur með þeim.

Annars gengur lífið bara sinn vanagang hér í Húsinu við ána. Veðrið er auðvitað umhleypingasamt hér eins og annars staðar á landinu en það fyrirgefst vegna þess að á landinu okkar fagra er svo gott að búa. Skemmtileg helgi er framundan, þorramatur hjá systkinum mínum, mökum okkar og foreldrum verður heima hjá Ástu og Kidda á laugardagskvöldið og ég hlakka mikið til að hitta þau öll. Að öðru leyti mun helgin fara í afslöppun og notalegheit. Erling ætlar að taka Musso í gegn því nú er hann að fara á sölu blessaður.

Eigið frábæra og skemmtilega helgi lesendur mínir..........þangað til næst

4ra ára afmælisprinsessa

“Amma, mamma er búin að kaupa ís til að fara með á leikskólann á morgun” sagði Sara Ísold við mig í gær. Af hverju spurði ég og Danía Rut var sneggri að svara, Sara Ísold á afmæli.....auðvitað. “Ég verð svona gömul, sagði Sara Ísold og sýndi mér fjóra putta um leið og hún sagði hátt og skýrt, “ég verð fjögurra ára á morgun”.
Já enn ein lítil vinkona mín á afmæli í dag og hún er mjög stolt af því enda búin að hlakka lengi til. Ég man að við Erling fylgdumst með alla nóttina þegar Arna var að eiga hana á Fjórðungssjúkrahúsinu á Akureyri og svo loksins kom símtalið langþráða.

Sara Ísold er mjög skemmtilegt barn og bráðskýr. Hún talar mikið og spáir í hlutina og það koma mörg skemmtileg gullkorn frá henni. Mamma hennar drekkur dálítið mikið Pepsi Max en þær systur fá ekki að drekka gos og vita að það er bara fyrir fullorðna. Svo var það um daginn að Arna var að drekka undanrennu. Sara Ísold tók eftir því og spurði í einlægni, “mamma, er Pepsi Maxið búið?” Að hennar mati var það eina ástæðan fyrir því að Arna væri að drekka mjólk en ekki gos. Reyndar var það ekki þannig samt.
Í gær var svo Arna með ommilettu í matinn og allt í einu spyr Sara Ísold mömmu sína hvort amma þeirra eigi matinn sem þær eru að borða. Nei, svarar Arna, við eigum matinn. Já en af hverju heitir maturinn þá ömmuletta? Hún er algerlega ómótstæðileg.
Hún vill fá hesta í afmælisgjöf, það var það eina sem ég fékk uppúr henni þegar ég spurði hvað hana langaði að fá. Það skyldi nú aldrei vera að hún fengi óskina uppfyllta.

Elsku Sara Ísold mín, ég óska þér innilega til hamingju með afmælisdaginn þinn. Þú er mikil Guðs gjöf inn í líf okkar og ég bið hann að vaka yfir hverju þínu skrefi, alla þína ævi. Ég elska þig marga grilljón hringi og hlakka til afmælisveislunnar þinnar.

Blessað veðrið....

Ég verð bara að viðurkenna það að ég er orðin frekar þreytt á þessum snjó. Í fimmta skipti á þessu nýbyrjaða ári erum við veðurteppt heima hjá okkur og er árið þó bara alveg glæný byrjað. Tvisvar höfum við ekkert komist því heiðin og þrengslin hafa verið lokuð allan daginn en tvisvar sinnum höfum við getað farið af stað undir hádegið. Það er ekki bjart útlit fyrir að við komumst eitthvað í dag en við sjáum til.
Þetta kemur verst niður á Hrund vegna skólans en við Erling höfum frjálsan tíma hvað varðar mætingu. Í dag á hún og hópurinn hennar að vera með kynningu á Vinstri grænum í stjórnmálafræðitíma og þau eru búin að leggja mikið á sig til að hafa þetta sem flottast og því er auðvitað leiðinlegt að sitja heima og geta ekki verið með.
Það er þó búið að hafa samband við kennarann sem er á leiðinni í skólann og hann ætlar að sjá hvort hægt sé að seinka þessu. Hins vegar eru allir hinir krakkarnir í hópnum mættir og búin að hafa sig til svo það er kannski ekki sanngjarnt þeirra vegna að fresta þessu. Ég er þó að vona að þau samþykki það Hrundar vegna.

Allt árið í fyrra var það bara einu sinni sem við komumst ekki af stað fyrr en um kl tíu en samkæmt því sem Selfossbúar til margra ára segja þá er það svona venjan að það geti verið ófært einu sinni til tvisvar yfir veturinn. Við vissum að þetta var ókostur við að búa hér og vinna í bænum en samt vildi ég ekki fyrir nokkurn mun skipta og flytja aftur í bæinn.

Mér finnst nú ekkert leiðinlegt að vera heima hjá mér og sem betur fer að törnin vegna vsk dagsins búin enda var gjalddagi vsk 5. febrúar. Ég ætla að fara upp og athuga hvort Hrund sé búin að ná í krakkana, svo ætla ég inn í stofu með kaffibollann minn, athuga hvort ég finn ekki súkkulaðimola svona í tilefni dagsins.

Hafið það gott vinir mínir........þangað til næst

Lífsgæðakapphlaupið og hamingjan

“Rannsóknir gefa til kynna að hamingjusamasta fólkið er umvafið fjölskyldu og vinum og ver minni tíma en aðrir í einveru. Það tekur ekki þátt í lífsgæðakapphlaupinu en setur eigin mælikvarða á líf sitt en skeytir ekki um mælikvarða annarra. Það leggur rækt við sjálft sig, er náið öðrum, gleymir sér við daglega tómstundaiðju og er fljótt að fyrirgefa” Fengið að “láni” úr Mbl.

Langaði að vekja athygli á þessu og þá kannski sérstaklega á mikilvægi þess að setja sín eigin gildi og viðmið fyrir líf sitt en taka ekki þátt í lífsgæðakapphlaupinu því þá kemst maður aldrei í mark. Lífsgæðakapphlaupið hefur enga endastöð.

Það var eitt kvöldið sem ég sat í “límsófanum” mínum og var að spá í lífið og tilveruna. Það er svo mikið áreiti á heimilin í landinu, auglýsingapésar flæða inn um bréfalúguna, öll blöð eru full af auglýsingum um hluti sem “allir” þurfa helst að eignast til að vera samkeppnisfærir í lífinu. Sem dæmi þá þykja sjónvarpsherbergin ekki flott nema vera með stóran flatskjá þar inni, jafnvel þótt “gamla” sjónvarpið sé í fullkomnu lagi.

Við Erling höfum sett okkar eigin gildi fyrir líf okkar og framtíð, það skiptir okkur engu máli hvað öðrum finnst um það, okkur líður vel með þau. Við keyptum eldra hús í staðinn fyrir að byggja og hvað gerir það til þótt það taki nokkur ár að gera það eins og við viljum. Það skiptir engu því þegar upp er staðið þá er miklu betra að eiga áhyggjulaus mánaðarmót, fá ekki bakreikninga heldur gera þetta þegar við eigum fyrir því. Þótt það sé mjög auðvelt að fá bankalán í dag þá þarf að greiða þau tilbaka og dágóða vexti af þeim líka. Fjármálum heimilisins þarf að stýra eins og hverju öðru fyrirtæki og best er það ef hægt er að safna fyrir því sem vantar og því sem okkur langar í. Samfara því er miklu meiri ánægja og vellíðan. Heimili landsins þurfa að taka upp “eitt í einu” væðinguna í stað “allt í einu” væðinguna. Það á kannski ekki síst við um unga fólkið í landinu sem er að hefja búskap. Það er nefnilega til millivegur á milli þess sem var t.d. þegar kynslóðin okkar Erlings var að byrja að búa og sófasett og annað nauðsynlegt var fengið gamalt og gefins eða í dag þegar allt er keypt nýtt, gjarna á Visa rað og svo sligast fólk undan þessu og heimilin flosna upp. Auðvitað er ekki hægt að setja alla undir sama hatt en þetta er samt alltof algengt.
Látum ekki aðra stjórna lífi okkar og líðan, setjum okkar eigin gildi og viðmið fyrir okkur, þau gildi sem passa okkur, veskinu okkar og löngunum.