Egyptaland...

Þar sem ég sat og passaði mig að horfa bara á hvítan vegginn, heyrði ég konuna segja;” Þú verður að anda, ertu hrædd við sprautur?” Þá fattaði ég að ég hafði bara rétt út vinstri höndina, flýtt mér að líta undan og svo hélt ég í mér andanum alveg ósjálfrátt því hún hafði sagt að ég þyrfti ÞRJÁR, já ég endurtek ÞRJÁR sprautur. “Það er mjög mikilvægt að þú gleymir ekki að anda, dragðu djúpt andann og þetta verður allt í lagi”. Auðvitað var allt í lagi og ég varla fann fyrir því sem hún var að gera. Já ég skrapp á heilsugæsluna í fyrradag og hitti hjúkrunarfræðing til að fá bólusetningu áður en við Erling höldum í stóru ferðina í tilefni af 30 ára brúðkaupsafmælinu okkar. 30. mars munum við fara í tveggja vikna ferð til Egyptalands. Við verðum í Kairó, siglum á skemmtiferðaskipi á Níl í eina viku og svo verðum við líka í borg sem heitir Luxor. Þetta er ferð þar sem allt er skipulagt fyrirfram og fjöldi skoðunarferða verða farnar. Meðal annars munum við fara í loftbelgsferðalag mjög snemma morguns til að sjá sólina koma upp yfir Karióborg. Held að það hljóti að vera ógleymanlegt. Ef þið hafið áhuga þá getið þið lesið hér ferðalýsinguna en við förum með Bændaferðum. Hef heyrt mjög góðar sögur af fólki sem ferðast hefur með þeim.

Annars gengur lífið bara sinn vanagang hér í Húsinu við ána. Veðrið er auðvitað umhleypingasamt hér eins og annars staðar á landinu en það fyrirgefst vegna þess að á landinu okkar fagra er svo gott að búa. Skemmtileg helgi er framundan, þorramatur hjá systkinum mínum, mökum okkar og foreldrum verður heima hjá Ástu og Kidda á laugardagskvöldið og ég hlakka mikið til að hitta þau öll. Að öðru leyti mun helgin fara í afslöppun og notalegheit. Erling ætlar að taka Musso í gegn því nú er hann að fara á sölu blessaður.

Eigið frábæra og skemmtilega helgi lesendur mínir..........þangað til næst

4ra ára afmælisprinsessa

“Amma, mamma er búin að kaupa ís til að fara með á leikskólann á morgun” sagði Sara Ísold við mig í gær. Af hverju spurði ég og Danía Rut var sneggri að svara, Sara Ísold á afmæli.....auðvitað. “Ég verð svona gömul, sagði Sara Ísold og sýndi mér fjóra putta um leið og hún sagði hátt og skýrt, “ég verð fjögurra ára á morgun”.
Já enn ein lítil vinkona mín á afmæli í dag og hún er mjög stolt af því enda búin að hlakka lengi til. Ég man að við Erling fylgdumst með alla nóttina þegar Arna var að eiga hana á Fjórðungssjúkrahúsinu á Akureyri og svo loksins kom símtalið langþráða.

Sara Ísold er mjög skemmtilegt barn og bráðskýr. Hún talar mikið og spáir í hlutina og það koma mörg skemmtileg gullkorn frá henni. Mamma hennar drekkur dálítið mikið Pepsi Max en þær systur fá ekki að drekka gos og vita að það er bara fyrir fullorðna. Svo var það um daginn að Arna var að drekka undanrennu. Sara Ísold tók eftir því og spurði í einlægni, “mamma, er Pepsi Maxið búið?” Að hennar mati var það eina ástæðan fyrir því að Arna væri að drekka mjólk en ekki gos. Reyndar var það ekki þannig samt.
Í gær var svo Arna með ommilettu í matinn og allt í einu spyr Sara Ísold mömmu sína hvort amma þeirra eigi matinn sem þær eru að borða. Nei, svarar Arna, við eigum matinn. Já en af hverju heitir maturinn þá ömmuletta? Hún er algerlega ómótstæðileg.
Hún vill fá hesta í afmælisgjöf, það var það eina sem ég fékk uppúr henni þegar ég spurði hvað hana langaði að fá. Það skyldi nú aldrei vera að hún fengi óskina uppfyllta.

Elsku Sara Ísold mín, ég óska þér innilega til hamingju með afmælisdaginn þinn. Þú er mikil Guðs gjöf inn í líf okkar og ég bið hann að vaka yfir hverju þínu skrefi, alla þína ævi. Ég elska þig marga grilljón hringi og hlakka til afmælisveislunnar þinnar.

Blessað veðrið....

Ég verð bara að viðurkenna það að ég er orðin frekar þreytt á þessum snjó. Í fimmta skipti á þessu nýbyrjaða ári erum við veðurteppt heima hjá okkur og er árið þó bara alveg glæný byrjað. Tvisvar höfum við ekkert komist því heiðin og þrengslin hafa verið lokuð allan daginn en tvisvar sinnum höfum við getað farið af stað undir hádegið. Það er ekki bjart útlit fyrir að við komumst eitthvað í dag en við sjáum til.
Þetta kemur verst niður á Hrund vegna skólans en við Erling höfum frjálsan tíma hvað varðar mætingu. Í dag á hún og hópurinn hennar að vera með kynningu á Vinstri grænum í stjórnmálafræðitíma og þau eru búin að leggja mikið á sig til að hafa þetta sem flottast og því er auðvitað leiðinlegt að sitja heima og geta ekki verið með.
Það er þó búið að hafa samband við kennarann sem er á leiðinni í skólann og hann ætlar að sjá hvort hægt sé að seinka þessu. Hins vegar eru allir hinir krakkarnir í hópnum mættir og búin að hafa sig til svo það er kannski ekki sanngjarnt þeirra vegna að fresta þessu. Ég er þó að vona að þau samþykki það Hrundar vegna.

Allt árið í fyrra var það bara einu sinni sem við komumst ekki af stað fyrr en um kl tíu en samkæmt því sem Selfossbúar til margra ára segja þá er það svona venjan að það geti verið ófært einu sinni til tvisvar yfir veturinn. Við vissum að þetta var ókostur við að búa hér og vinna í bænum en samt vildi ég ekki fyrir nokkurn mun skipta og flytja aftur í bæinn.

Mér finnst nú ekkert leiðinlegt að vera heima hjá mér og sem betur fer að törnin vegna vsk dagsins búin enda var gjalddagi vsk 5. febrúar. Ég ætla að fara upp og athuga hvort Hrund sé búin að ná í krakkana, svo ætla ég inn í stofu með kaffibollann minn, athuga hvort ég finn ekki súkkulaðimola svona í tilefni dagsins.

Hafið það gott vinir mínir........þangað til næst

Lífsgæðakapphlaupið og hamingjan

“Rannsóknir gefa til kynna að hamingjusamasta fólkið er umvafið fjölskyldu og vinum og ver minni tíma en aðrir í einveru. Það tekur ekki þátt í lífsgæðakapphlaupinu en setur eigin mælikvarða á líf sitt en skeytir ekki um mælikvarða annarra. Það leggur rækt við sjálft sig, er náið öðrum, gleymir sér við daglega tómstundaiðju og er fljótt að fyrirgefa” Fengið að “láni” úr Mbl.

Langaði að vekja athygli á þessu og þá kannski sérstaklega á mikilvægi þess að setja sín eigin gildi og viðmið fyrir líf sitt en taka ekki þátt í lífsgæðakapphlaupinu því þá kemst maður aldrei í mark. Lífsgæðakapphlaupið hefur enga endastöð.

Það var eitt kvöldið sem ég sat í “límsófanum” mínum og var að spá í lífið og tilveruna. Það er svo mikið áreiti á heimilin í landinu, auglýsingapésar flæða inn um bréfalúguna, öll blöð eru full af auglýsingum um hluti sem “allir” þurfa helst að eignast til að vera samkeppnisfærir í lífinu. Sem dæmi þá þykja sjónvarpsherbergin ekki flott nema vera með stóran flatskjá þar inni, jafnvel þótt “gamla” sjónvarpið sé í fullkomnu lagi.

Við Erling höfum sett okkar eigin gildi fyrir líf okkar og framtíð, það skiptir okkur engu máli hvað öðrum finnst um það, okkur líður vel með þau. Við keyptum eldra hús í staðinn fyrir að byggja og hvað gerir það til þótt það taki nokkur ár að gera það eins og við viljum. Það skiptir engu því þegar upp er staðið þá er miklu betra að eiga áhyggjulaus mánaðarmót, fá ekki bakreikninga heldur gera þetta þegar við eigum fyrir því. Þótt það sé mjög auðvelt að fá bankalán í dag þá þarf að greiða þau tilbaka og dágóða vexti af þeim líka. Fjármálum heimilisins þarf að stýra eins og hverju öðru fyrirtæki og best er það ef hægt er að safna fyrir því sem vantar og því sem okkur langar í. Samfara því er miklu meiri ánægja og vellíðan. Heimili landsins þurfa að taka upp “eitt í einu” væðinguna í stað “allt í einu” væðinguna. Það á kannski ekki síst við um unga fólkið í landinu sem er að hefja búskap. Það er nefnilega til millivegur á milli þess sem var t.d. þegar kynslóðin okkar Erlings var að byrja að búa og sófasett og annað nauðsynlegt var fengið gamalt og gefins eða í dag þegar allt er keypt nýtt, gjarna á Visa rað og svo sligast fólk undan þessu og heimilin flosna upp. Auðvitað er ekki hægt að setja alla undir sama hatt en þetta er samt alltof algengt.
Látum ekki aðra stjórna lífi okkar og líðan, setjum okkar eigin gildi og viðmið fyrir okkur, þau gildi sem passa okkur, veskinu okkar og löngunum.

Líf og fjör og notalegheit....

Það var svo sannarlega glatt á hjalla í Húsinu við ána í gær. Allar stelpurnar komu með sitt fólk og það var líka orðið mál til komið. Ég hafði ekki séð ömmubörnin mín frá áramótum fyrir utan að Petra Rut og Erling Elí komu með mömmu sinni í afmælið hennar Hrundar um daginn og þá var Katrín Tara fjarri góðu gamni enda með skarlatsótt og voru þau þá heima feðginin hún og Karlott og Örnu stelpur voru í sveitinni með pabba sínum.

Þau eru svo yndisleg þessi börn og gaman að hafa þau hér. Erling Elí er nú ennþá svo lítill að það fer ekkert fyrir honum en stelpurnar hlaupa hér um allt hús, upp og niður stigann milli þess sem þær leika sér í leikhorninu undir stiganum. Okkur Erling finnst svo mikil forréttindi að vera vinir krakkanna okkar og að þau skulu vilja og nenna koma hingað með krílin sín, ég á bara ekki nógu sterk orð til að lýsa því hvað ég er ánægð með þau. Gærdagurinn leið svo við spjall og notalegheit. Strákarnir horfðu auðvitað á handboltaleikinn en tengdapabbi þeirra deilir ekki boltaáhuga með þeim en hefðu þeir sett veiðispólu í tækið hefði ekkert haldið honum frá sjónvarpsholinu.

Að ömmusið bakaði ég pönnukökur og þær hurfu ljúflega og jafnóðum ofaní maga fólksins og sérstaklega hafði ég gaman af áhuga litlu skvísanna á bakstrinum. “Amma, má ég smakka aðeins meira, þetta er gott”. Já, þetta gefur svo sannarlega lífinu gildi og ég finn að ég er mjög blessuð kona. Hrund var að vinna til kl 5 og þá sótti hún Theu sem kom og var með okkur. Við Erling vorum búin að segja þeim að við færum til Reykjavíkur um sexleytið því það var þorrablót hjá systkinum Erlings í gærkvöldi. Stelpurnar létu það ekkert á sig fá og ákváðu að borða öll saman hér í gærkvöldi þótt við færum. Ég held að þær hafi enga grein gert sér fyrir því hvað þetta gladdi mig. Það er mér svo dýrmætt hvað þær eru allar góðar vinkonur.

Þegar við Erling vorum að fara af stað, komin í betri fötin og Eygló búin að slétta á mér hárið þá kom Sara Ísold til mín og spurði mig af hverju ég væri með svona hár.
“Amma, af hverju ertu ekki með krullurnar þínar?” Ég sagði henni að ég væri bara að breyta aðeins til. Þá sagði hún mér að henni finndist ég flottari með krullur. Gaman að því hvað þessi börn eru skemmtilega hreinskilin. Reyndar er afi hennar alveg sammála henni. Það snjóaði aðeins þegar við vorum að fara og ég setti því nýju húfuna mína á höfuðið og þá sagði Petra Rut við mig. “Amma, gott hjá þér að passa að NÝJA hárið þitt blotni ekki”. Ekkert smá fyndið, “nýja” hárið.
Það var svolítið skondið að kveðja þau og fara héðan og sjá þau svo öll innum gluggana þegar við vorum að fara í burtu.

Þorrablótið heppnaðist mikið vel og var gestgjöfunum, Unu og Benna, til mikils sóma. Maturinn góður og félagsskapurinn skemmtilegur. Það eru meðal annars þessar stundir sem vökva garðinn okkar Erlings og ég finn alltaf betur og betur mikilvægi þess að rækta fólkið sitt og eyða tíma í samvistum við þá sem eru manni kærir. Það veit enginn hvað við eigum mikinn tíma hér á jörðinni og því vert að gefa því gaum hvernig maður notar hann. Eins og ég hef áður sagt ykkur lesendur mínir þá ætlum við systur Erlings og mágkonur að fara saman í haustferð næsta haust. Ég trúi því að það verði okkur til blessunar og gleði, þjöppum okkur betur saman og bara njóta þess að eiga tíma saman.

Klukkan var farin að halla langt í tvö í nótt þegar við keyrðum inn götuna okkar. Það var allt orðið hljótt í húsinu, Hrund svaf á efri hæðinni og þessar elskur höfðu lagað allt til og gert mjög fínt og því var mjög notalegt að koma heim. Við settumst aðeins inní “límsófann” í stofunni og spjölluðum áður en við fórum að sofa. Ég hef sagt ykkur áður hvað þær stundir eru mér dýrmætar.

Í dag er rólegt hér heima, við hjónin erum bara tvö því Hrund er að vinna á sambýlinu.
Okkur hefur aldrei leiðst þótt við séum bara tvö þótt við höfum líka mjög gaman af því þegar einhver rekur inn nefið og þiggur kaffisopa með okkur.
Heyrumst síðar, stofan og kaffiilmurinn dregur mig til sín að sinni enda er Erling þar....

Ég átti afmælisdag......

Það er í raun alveg ótrúlegt hvað það er gaman að eiga afmæli, ætli þetta eldist aldrei af mér? Ég er svo heppin að fyrir tveimur dögum átti ég enn einn afmælisdaginn, þann 48. í röðinni að þessu sinni. Þetta var nú ósköp venjulegur mánudagur og því vinnudagur. Seinni partinn kom Hrund til mín í vinnuna og færði mér mjög fallegan afmælispakkka. Í honum var umslag með gjafakorti í andlitsbað ásamt litun og plokkun fyrir augabrúnirnar. Áður var ég líka búin að fá flottar gjafir og ætla ekki að móðga neinn þótt ég nefni bara það sem stelpurnar og Erling gáfu mér.
Frá Írisi, Karlott og börnunum fékk ég mjög fallega blaðagrind og frá Örnu og skvísunum fékk ég svo geisladiskastand í stíl. Frá Eygló og Bjössa fékk ég mjög fallegt ilmkerti og þetta allt var keypt í versluninni Pier.

Frá Erling fékk ég svo......jahá.....hlaupabretti..... en það var ég einmitt búin að biðja hann um og ég er hrikalega ánægð með það.

Aftur að afmælisdeginum, eftir kvöldmat þá spurði Hrund hvort ég ætlaði ekki að gera eitthvað í tilefni dagsins en þar sem ég þóttist vera að venja mig af því að finnast svona gaman að eiga afmæli þá sagði ég bara nei. Hún trúði mér nú ekki alveg, fannst þetta ekki líkt mér og sagðist langa svo að gera eitthvað fyrir mig. Ég átti erindi út í bæ og þau feðginin voru óvenju dugleg að hvetja mig til að drífa mig bara en vildu ómögulega koma með. Skýringin á því var augljós þegar ég kom tilbaka. Þau voru búin að undirbúa þriggja manna afmælispartý fyrir mig og það var svoooooo gaman.
Bæði að vera með þeim og ekki síst að finna þessa umhyggju fyrir mér.
Allar hinar stelpurnar mínar voru búnar að hringja í mig og einnig held ég allt fólkið mitt. Bræður mínir buðu mér í mat í hádeginu og tölvupóstar, smsin og símtölin voru allan daginn og einnig hamingjuóskir hér á síðunni minni. Ekkert smá notalegt.

Mig langar bara að þakka ykkur öllum sem munduð eftir deginum mínum, þið eruð frábær. Ég hef ákveðið að venja mig ekki af því að elska afmælisdaginn minn.

Njótið lífsins vinir mínir, snjókveðja frá Selfossi......er að fara á brettið........gaman, gaman......Erla afmælisbarn

Já, lífið er svo sannarlega skemmtilegt

“Hvernig væri að taka okkur tveggja daga frí og skreppa í Kofann?” sagði Erling við mig síðasta sunnudag. Mér leist strax vel á hugmyndina og eftir að hafa ráðfært mig við samstarfsfólk mitt þá ákváðum við að fara austur á fimmtudag og vera fram á laugardag. Árlegt jólaboð saumaklúbbsins með mökum átti nefnilega að vera heima hjá Kötu og Tedda á laugardagskvöldinu og ekki tímdi ég að missa af því.
Það var notlegt að sofa út á fimmtudagsmorguninn og við vorum ekkert að flýta okkur austur. Fórum samt af stað eftir hádegi og komum i hlýjan kofann þar sem Hansi mágur hafði farið daginn áður og kveikt á ofnum fyrir okkur. Kofinn er svoooo kósí og notalegur. Þessir tveir dagar voru alveg frábærir, rólegheit og við gerðum bara það sem okkur langaði til. Lásum bækur og blöð, horfðum á skemmtilegar myndir á DVD og einnig fræðslumyndir á borð við Vatnalíf sem er um Veiðivötn og svo nokkra þætti á Planet Earth sem Erling fékk í jólagjöf. Auðvitað var svo maginn mettur eins og vera ber í svona ferð enda ekki hægt að eiga á hættu að hríðhorast, eða hvað...
Við komum svo heim seinni partinn í gær afslöppuð og ég hress en Erling var búinn að næla sér í pest og streptokokka og missti því af fjörinu í jólaklúbbnum en það var mjög gaman að hitta stelpurnar því flestar þeirra hef ég ekki hitt síðan í Boston þar sem ég missti af desemberklúbbnum okkar.

Dagurinn í dag er svo líka búinn að vera svona alger rólegheitadagur, Erling er aðeins að hressast og það er gott. Hlynur og Gerður komu í heimsókn og gaman að sitja með þeim og spjalla um daginn og veginn.

Það er svo skrýtið að það er eins og það sé lím í sófunum inni í stofu og það virkar alltaf jafnvel. Alltaf þegar við hjónin setjumst þar inn með kaffibollana okkar og spjöllum saman þá er svo erfitt að standa upp aftur og það hlýtur að vera vegna límsins. Ég elska þessar stundir okkar í stofunni enda getum við talað saman um allt milli himins og jarðar. Ef ég er eitthvað að stressa mig yfir einhverjum hlutum þá er eins og Erling geti alltaf á einhvern hátt náð að “afstressa” mig með ráðum og spjalli. Enda er hann bestur á því er enginn vafi.

Framundan eru strembnar vinnuvikur og því var bara gott að taka sig aðeins frá og eiga rólega daga saman. Þótt ekki þurfi að skila skattaskýrslum fyrirtækja strax þá er framundan vinna við afstemmingar vegna þess og svo auðvitað vaskdagurinn
5. febrúar. En við stelpurnar á skrifstofunni erum ekki að stressa okkur á þessu, vinnum bara vel og hratt og þá gengur þetta allt upp. Svo erum við líka svo skemmtilegar að okkur leiðist ekki í vinnunni. Njótið lífsins vinir, það er til þess.......

Hrund á afmæli í dag.....

Það er alveg með ólíkindum að í dag séu liðin 19 ár frá því að “litla” barnið mitt fæddist en engu að síður er það staðreynd. Það var sunnudagurinn 8. janúar og klukkan alveg að verða fjögur að degi til þegar daman fæddist. Hún opnaði annað augað, sá föður sinn, leist vel á hann og lokaði augunum aftur, hefur sennilega séð að hún var komin í öruggar hendur.

Síðan hefur hún margoft sýnt og sannað hvað í henni býr. Hún er yndisleg stúlka og hefur verið okkur til mikils sóma hvar og hvenær sem er. Hún hefur alltaf verið ákveðin og vitað hvað hún vill, hún má ekkert aumt sjá og hefur oft komið skólasystkinum sínum til hjálpar þegar aðrir hafa snúist gegn þeim. Hrund er ein af þeim sem eru fæddir leiðtogar og því hefur það reynst henni auðvelt að fá félaga sína til að láta af leiðinlegri breytni sinni gagnvart þeim sem eru minni máttar. Hún er líka samkvæm sjálfri sér og lætur verkin sín frekar tala en orð en samt er henni aldrei orðavant, það má segja að frá því hún var altalandi, aðeins eins og hálfs árs gömul, þá hefur hún varla stoppað.

Þegar eitthvað kemur uppá hjá henni eins og gerist hjá öllum þá er hún dugleg að fara eftir ráðleggingum og vinna sig útúr málum í stað þess að festast í vandanum. Þegar henni dettur í hug að framkvæma eitthvað þá er hún ekkert að hangsa við hlutina heldur framkvæmir þá, eins og til dæmis þegar henni datt í hug á haustdögum að skreppa til Theu í Svíþjóð í haustfríinu sínu. Þá var bara pantaður flugmiði og daman farin í ferðalag. Eða þegar henni datt í hug í skólanum einn daginn að kaupa sér nýja þverflautu, þá var bara hringt í pabba sinn og hann beðinn að koma með henni eftir skóla og kaupa flautu. Þetta gæti hún samt ekki nema vegna þess að hún fer vel með peningana sína og er dugleg að vinna með skólanum og leggur fyrir mánaðarlega og á þess vegna alltaf fyrir því sem henni langar að gera.

Elsku Hrundin mín, ég óska þér innilega til hamingju með afmælisdaginn þinn og vona að hann verði alveg hrikalega skemmtilegur. Ég elska þig meira en hægt er að segja með orðum og er afar stolt af þér. Guð blessi þig og veiti þér það sem hjarta þitt þráir.

Á síðasta degi ársins

Það er við hæfi á þessum tímamótum að líta um öxl, horfa tilbaka yfir árið sem er að kveðja okkur og sjá hvort ekki leynist eitthvað sem hægt er að læra af. Hetjur og menn ársins eru kosin hingað og þangað og víst er að sitt sýnist hverjum um það en sá sem velur í hvert og eitt sinn hefur sínar ástæður fyrir valinu. Ég ætla nú ekki að feta í þau fótspor að opinbera hér á síðunni minni hver er að mínu mati einstaklingur ársins en hef á því ákveðnar skoðanir.

Árið hefur verið mér afar gott og ég lít tilbaka sátt og glöð. Auðvitað er alltaf hægt að gera betur og mín áramótaheit að þessu sinni snúast um að gera betur á nýja árinu því þótt ég leggi mig yfirleitt fram um að gera hlutina vel þá má alltaf bæta sig. Ekki ætla ég samt að leggja fram mín áramótaheit hér en þau snúast ekki að því að grennast, hætta að reykja eða drekka minna. Þau snúast um um mannlegar hliðar lífsins. Með hverju árinu er mér það ljósara hversu miklu máli fjölskylda mín og vinir mínir skipta mig. Hversu mikilvægt það er að rækta garðinn sinn því ekki blómstrar hann af sjálfsdáðum.

Talandi um fjölskylduna þá langar mig að minnast á jólaboð sem var hér í Húsinu við ána fyrir nokkrum dögum. Við höfðum boðið hingað systkinum Erlings ásamt mökum, börnum og barnabörnum og buðum þeim að koma með veitingar með sér. Það var mjög góð mæting, ekki síst hjá ungu kynslóðinni sem kom með litlu krílin sín með sér. Það var mikið fjör og gleði hér fram eftir degi og um kvöldið þegar við vorum búin að ganga frá þá settumst við niður, ég og Erling ásamt Örnu og Hrund og spjölluðum saman um hvað þetta var gaman. Þá fann ég þessa gleðitilfinningu fara um mig því ég fann að þarna var búið að sá í garðinn minn. Allir sem komu voru ánægðir með þetta og ég vissi að fjölskylduböndin voru hnýtt fastari böndum. Eins og stendur í helgri bók þá er fólkið hans Erlings mitt fólk og fólkið mitt hans fólk og þannig vil ég hafa það. Mér finnst ég vera frænka allra þessara “krakka” (systkinabarna Erlings) og mér þykir svo mikið vænt um þau og fólkið þeirra. Stelpurnar mínar vilja gera þetta að hefð og við Erling erum meira en til í að sjá um það með þeim.

Við mágkonur og svilkonur Erlings megin höfum tekið ákvörðun að efla tengslin okkar á milli og það gleður mig líka mikið. Við erum að leggja í sjóð til að fara saman í aðventuferð næsta haust og ekki efast ég um að það verður gaman hjá okkur.

Það er með mikilli tilhlökkun sem ég horfi fram á nýja árið. Við Erling munum, ef Guð lofar, fagna 30 ára brúðkaupsafmæli okkar þann 4. mars og ætlum að halda uppá það. Lífið er ljúft, gott og yndislegt og ég fagna hverjum degi. Ég bið góðan Guð að blessa ykkur lesendum mínum nýja árið og veita ykkur það sem hjarta ykkar þráir. Ég þakka ykkur heimsóknir á síðuna mína og hlakka til meiri samveru við ykkur í bloggheimum. Þangað til næst........

Til umhugsunar...

Ertu haldinn fullkomnunaráráttu?
Þorirðu aldrei að taka áhættu því þú ert hræddur við að gera mistök?
Veistu að mestu framfarir mannkyns urðu til vegna fólks sem þorði að taka áhættu og lærði af mistökum sínum?

Ég ætla að leyfa mér að birta hér ljóð úr bókinni hennar Eddu Andrésdóttur fréttakonu um það hvernig hún og fjölskylda hennar upplifðu það að pabbi þeirra greindist með Alsheimer. Ljóðið hins vegar tók ég af síðunni hennar Gerðu mágkonu minnar og mér finnst svo mikill sannleikur í því að ég vil endilega að þeir lesendur mínir sem ekki fylgjast með blogginu hennar fái að lesa það. Ég held að það væri okkur öllum hollt að íhuga efni ljóðsins og læra af því.

Ef ég mætti lifa lífi mínu á nýjan leik,

mundi ég á því skeiði reyna að láta mér verða á fleiri mistök.

Kappkostaði ekki að verða fullkomin heldur slakaði á

færi oftar heimskulega að ráði mínu en ég hef gert til þessa

tæki í raun fátt alvarlega hirti mig miður.

Ég tefldi oftar á tvær hættur, færi fleiri ferðir,

horfði oftar á sólsetrið,

klifi fleiri fjöll, synti fleiri fljót.

Ég færi til fleiri staða en ég hef áður komið á,

æti meiri ís og minni baunir,

glímdi við fleiri raunveruleg vandamál og færri ímynduð.

Ég var einn þeirra manna sem lifði hverja ævistund

skynsamlega og rækilega

átti auðvitað hamingjustundir.

Yrði mér afturhvarfs auðið,

reyndi ég að einskorða mig við góðu stundirnar.

En lífið er, skyldirðu ekki vita það

sett samanúr þeim, þessum stundum

og tapaðu nú ekki af þeirri stund, sem yfir stendur.

Ég var einn þeirra sem fór hvergi án hitamælis,hitabrúsa,

regnhlífar og fallhlífar

ef ég ætti að lifa að nýju, ferðaðist ég léttar búinn.

Mætti ég lifa á nýjan leik, legði ég upp berfættur snemma vors

og gengi áfram allt til haustloka.

Ég færi fleiri ferðir með hringekjunni,

horfði oftar í sólina rísa og léki mér við fleiri börn,

ef ég ætti enn líf fyrir höndum .

En sjáðu til, ég er áttatíu og fjögurra ára

og veit að ég er að dauða komin.

Höf: Borges

Aðfangadagur jóla.....

Augnablik var ég búin að gleyma því að þrjár litlar snúllur gistu í afa- og ömmuhúsi og því var ég að hugsa þegar ég vaknaði hvaða raddir þetta væru frammi. Að venju var ekki farið snemma að sofa á Þorláksmessu en sú tilbreyting var þó núna að við hjónin vöktum bæði fram á nótt, lukum við að gera það sem húsmóðurinni finnst algerlega nauðsynlegt að sé lokið áður en aðfangadagur rennur upp. Klukkan var farin að halla langt í þrjú í nótt þegar við settumst inn í fallega skreytta stofuna okkar, nutum kyrrðarinnar í húsinu og rifjuðum upp gamla tíma. Við erum nefnilega bestu vinir og það er svo gaman að eyða tíma með þeim sem manni finnst vænst um.

Þótt ótrúlegt sé, er enn einu sinni kominn aðfangadagur jóla, úti er hvítur snjór yfir öllu, ég sit inni á skrifstofu og pikka nokkrar jólalínur á tölvuna, frammi eru þrjár af ömmustelpunum mínum orðnar hálf trylltar af biðinni og kannski líka að nammið hafi þessi áhrif. Eygló og Bjössi voru að koma inn og ætla að eyða kvöldinu með okkur og þau og Arna og Erling sitja og spjalla frammi í eldhúsi. Hrund er að vinna til kl fjögur.
Hér ríkur yndislegur friður og ró, sannkölluð jólastemming eins og ég vil hafa hana.
Grauturinn og sírópið er að kólna úti á palli, hryggurinn bíður á eldhúsborðinu eftir að Erling geri hann tilbúinn í ofninn og tími til kominn fyrir mig að fara að gera salatið og huga að kartöflunum.

Inni í stofu er ljósum skrýtt jólatré ofan á mikilli pakkahrúgu og ekki skýtið þótt þrjár litlar stúlkur eigi erfitt með að bíða eftir að fá að rífa utan af þeim. Jólatónlistin ómar um húsið og mér líður svo vel. Það eru forréttindi af fá að upplifa jól á þennan hátt.

Ég vil óska ykkur lesendum mínum gleðilegra jóla og bið ykkur ríkulegrar Guðs blessunar og að friður Hans og gleði megi umvefja ykkur á sérstakan hátt.

Skemmtilegt

Í gær var komið að okkar árlega “út að borða” stelpnanna í minni fjölskyldu. Ég er ekki með það alveg á hreinu í hvað mörg ár við höfum gert þetta en allavega er löngu komin hefð á það og nú var stefnan tekið á jólahlaðborð á Grand hótel.

Mamma, stelpurnar hennar og tengdadætur og svo stelpurnar okkar og tengdadætur, fara saman fyrir jólin út að borða og eiga skemmtilegt kvöld saman. Alís vinkona okkar og Sissa frænka komu með okkur eins og áður og það er gaman að þær vilja vera með okkur. Dúdda frænka hefur líka stundum komið með okkur en komst ekki að þessu sinni.

Fyrir okkur Selfossbúa leit ekki vel út í gærmorgun að komast til byggða. Við fjölskyldan í Húsinu við ána fórum á fætur á réttum tíma en þegar halda skyldi af stað til höfuðborgarinnar var veðrið orðið það slæmt að Erling tók ákvörðun að fresta för.
Við mæðgurnar skriðum aftur undir sæng en hann var á vaktinni.
Í hádeginu kom svo miðja lægðarinnar yfir og við nýttum okkur lognið á undan næsta stormi og ókum til byggða.

Það voru 14 prúðbúnar stelpur sem hittust svo í anddyrinu á Grand hótel og við áttum mjög skemmtilegt kvöld saman. Það var nánast full mæting fyrir utan að Ella Gitta var veik, Sólveig var að vinna og Thea ekki komin heim í jólafrí frá Svíþjóð. Maturinn var mjög góður, eina sem var ekki í lagi var að sósan með heita matnum kláraðist og það var korters bið í að önnur sósa kæmi. Svona á auðvitað ekki að gerast á fínu hóteli en við vorum nú ekki að velta okkur uppúr því.

Við skiptumst á jólapökkum og það er alltaf spennandi að vita hvað er í þeim pakka sem dregið er. Ég fékk t.d. flottan kertastjaka frá Sirrý systir sem hún hafði búið til sjálf enda er hún listakona af Guðs náð og gerir fallega keramikmuni.

Sigga Beinteins og Bryndís Ásmundsdóttir sungu svo fyrir okkur og nokkrir stigu dans og ég er nú ekki frá því að ef Erling hefði verið með okkur þá hefðum við jafnvel nýtt okkur danskunnáttuna frá námskeiðinu okkar, allavega fann ég kitlið í fótunum undir lögunum þeirra. Þær voru alveg frábærar.

Kvöldið heppnaðist frábærlega vel og við Hrund ókum heim á leið um kl ellefu og það gekk bara vel á heimleiðinni og komumst heilar á höldnu heim þrátt fyrir mikinn éljagang og hvassviðri á Sandskeiði og Hellisheiði.

Framundan er svo skemmtileg helgi með fullt af uppákomum. Á eftir erum við að fara á jólatónleika sinfóníuhljómsveitarinnar og strax á eftir í jólaboð til Eyglóar og Bjössa.
Á morgun er svo afmæli Katrínar Töru og annað kvöld förum við á Frostrósartónleikana.

Já aðventan er svo sannarlega skemmtilegur tími og ég nýt hennar í botn og ég vona svo sannarlega að þið gerið það líka vinir mínir. Takk fyrir skemmtilega samveru í gærkvöldi stelpur mínar, það er svo gaman að tilheyra stórri fjölskyldu ekki síst því við erum allar svo skemmtilegar. Þangað til næst......

Hún er þriggja ára í dag,

Hún er ljóshærð með blá augu, mjög fjörug og skemmtileg, uppátektarsöm með afbrigðum og lætur hafa fyrir sér, ákveðin og veit svo sannarlega hvað hún vill en brosið hennar.......blikið í augunum......ískrið í henni þegar henni þóknast að koma og knúsa ömmu sína.

Hún Katrín Tara, ein af ömmustelpunum mínum og vinkona mín, algerlega ómótstæðileg lítil dama er þriggja ára í dag.Já það eru þrjú ár síðan hún leit dagsins ljós, snemma morguns 3.desember fengum við Erling símhringingu sem við vorum búin að bíða eftir, Íris var í símanum og sagði okkur að þau Karlott væru búin að eignast dóttur og hún héti Katrín Tara. Petra Rut hafði gist hjá okkur um nóttina og þegar hún fékk fréttirnar þá sagði hún bara, nú á ég líka litla systur eins og Danía Rut.

Í gær kom hún og Petra Rut með okkur Erling í afmæli og það var svo gaman að hafa þær með. Hún vildi nú helst fara inní afa sinn fyrst um sinn, allavega vafði hún sér þétt utanum hann og knúsaði hann vel og lengi og mér sýndist að afanum leiddist það nú ekki.

Elsku Katrín Tara mín, innilega til hamingju með afmælisdaginn þinn, ég bið Guð að vaka yfir hverju þínu spori. Þú ert alger Guðs gjöf inn í líf okkar eins og systkini þín og litlu frænkurnar þínar. Ég elska þig meira en orð fá lýst og hlakka til að koma í afmælisveisluna þína og líka að fá að koma í kakóveisluna í leikskólanum þínum. Það eru mín forréttindi að fá að vera amma þín

Súrmjólk og fleira skemmtilegt.......

Við fórum fyrr heim í dag en oft áður því veðurspáin var svo slæm. Erling og Hrund sóttu mig í vinnuna um hálffimmleytið og svo keyrðum við Hrund heim til Örnu en þar gistir skvísan í nótt.

Það var svona þokkalegt veður á heiðinni en þó nokkuð hvasst samt. Í Hveragerði var stoppað til að gera innkaup í Bónus. Erling skildi mig eftir þar og skrapp út á bensínstöð á meðan. Ég tíndi í körfuna það sem ég taldi að vanhagaði um heima, svona sitt lítið af hverju, keypti meira að segja súrmjólk aldrei þessu vant, held að súrmjólk hafi ekki áður komið með mér heim í Húsið við ána. Jæja, hvað um það, ég hélt áfram för minni eftir göngum verslunarinnar og stundum skildi ég körfuna eftir til að snúa við og ná í eitthvað sem ég gleymdi þegar ég gekk framhjá.
Ég var búin að taka lokastefnu á kassana þegar ég mundi eftir rjómanum, ekki mátti nú gleyma honum, hafragrautur með rjóma er algert lostæti og fyrir ykkur sem hugsið núna að það sé ekki skrýtið að Erling eigi svona mikið af mér þá er það hann sem notar rjómann hversdags en ég svona spari, haha. Karfan var yfirgefin og rjóminn sóttur en þegar ég kom tilbaka mætti ég Erling með körfuna okkar. Ég var nú hissa og spurði hann hvernig hann vissi að þetta væri karfan okkar. Hann leit á mig og sagði, ég þekkti innihaldið, veit hvernig þú verslar krúttið mitt. Og það þótt það væri súrmjólk í körfunni. Hann var þá búinn að ganga framhjá fleiri körfum sem voru einmana á göngunum en það var nóg fyrir hann að líta ofaní þær til að vita að þarna var ég ekki á ferð. Mér fannst þetta skondið en um leið lýsa því vel hversu samofin hjón geta verið.

Nú sit ég inni í stofu, úti er hrikalega vont veður, Erling var úti að setja í skjól hluti sem geta fokið en sem betur fer voru sumarhúsgögnin á pallinum tekin í hús síðustu helgi. Veðrið á bara að versna svo við ætlum bara að hafa það notalegt hér eins og vanalega, setja jólalög undir geislann og kveikja á kertum. Vinnukonurnar mala við verkin sín frammi, þær eru frábærar.

Framundan er skemmtilegur tími, nokkrir dagar eftir af vinnutörninni og svo bregðum við landi undir flugvél til að eiga saman nokkra góða daga í uppáhaldsborginni okkar, Köben. Og svo koma jólin............ Þangað til næst vinir mínir........

Allar komu þær aftur...

Það voru ánægðar og þreyttar stelpur sem komu heim til landsins okkar fagra sl miðvikudagsmorgun. Frábær ferð var að baki og það er alltaf góð tilfinning þegar hjól flugvélarinnar snerta jörðina og það hvín í öllu þegar flugmaðurinn stígur á bremsuna (eða hvað svo sem hann gerir til að stöðva vélina, haha).

Fjörið byrjaði auðvitað strax í Keflavík þegar við vorum allar komnar í gegnum alla skoðun og eftirlit og sestar niður með kaffi og með því. Vélin fór í loftið á áætlun og flugið út gekk bara vel. Ég hitti Guðrúnu Finnbjarnar, bekkjarsystur mína úr Kvennó, í vélinni en hún var líka að fara til Boston með mömmu sinni og systur. Skemmtileg tilviljun því hún var líka samferða mér til Kaupmannahafnar sl vor.

Í Flugstöð Leifs Eiríkssonar

Komin til Boston, er að hringja í Erling, miss him already :o)

Ég og Barbro, vinkonur í 36 ár og herbergisfélagar í Boston

Í Boston fundum við okkur margt til skemmtunar. Við fórum í útsýnisturn, alla leið upp á
50. hæð og útsýnið var stórkostlegt. Við fórum í brunch á jazzklúbb í nágrenninu og það var mjög gaman. Við fengum borð alveg upp við sviðið og bandið sem spilaði var svo skemmtilegt og söngvarinn fór að spjalla við okkur í hléinu og við sögðum honum að Kiddý væri líka söngvari. Svo var það í einu laginu eftir hlé að hann beygði sig niður tók í hendina á Kiddý og bað hana að syngja með sér, sem hún og gerði og það var svo flott hjá henni.


Brunch, ummm mjög gott

Þau voru flott saman

Við skoðuðum Vísindakirkjuna, fórum í útsýnisferð um borgina í gamaldags rútu og með leiðsögumanni og bara virkilega nutum þess að vera til. Eitt kvöldið fórum við á hinn fræga Quinchi markað í Funehill hverfinu og þar var allt jólaskreytt. Maturinn þarna er mjög góður og við vorum vanar að byrja morgnana á að fara á Starbucks og fá okkur kaffi og eitthvað með því og svo enduðum við alltaf á að borða allar saman á kvöldin. Við vorum duglegar að splitta hópinn á daginn svo við værum ekki alltaf að biða eftir hver annarri í búðunum. Þó var það sjaldnast þannig að einhver væri ein nema hún vildi það sjálf.

Ég fór í “make up” í sjálfum Armani básnum í flottri snyrtivörubúð, ekkert smá gaman og andlitið varð bara miklu betra á eftir. Eyddi þar nokkum dollurum í flottar og góðar snyrtivörur.

"Fyrir" kom inn beint úr rigningunni eins og sjá má

"Eftir" aldeilis orðin fín

Já búðir, alveg rétt, við fórum “aðeins” í búðir eða allavega nóg til þess að það þurfti tvo tíu manna leigubíla til að koma okkur og farangrinum út á völl. Þjónarnir á hótelinu og leigubílstjórarnir brostu góðlátlega að okkur og voru svo sætir að tala bara um hvað við værum fallegar og mennirnir okkar heppnir að eiga okkur.

Duglegar stelpur....

Verðlag í búðunum þarna er alveg ótrúlegt, ég hefði hreinlega ekki trúað þessu að óreyndu. Ég vil nú ekki ganga svo langt að segja að það borgi sig að kaupa ferð og hótel til að kaupa jólagjafir en ef maður hefur áhuga á að fara í skemmtiferð svona að hausti til þá myndi ég mæla með því að hafa þá ferð aðeins lengri og kaupa jólagjafir og föt á fjölskylduna svona í leiðinni.

Þegar við vorum búnar að losa herbergin og skila þeim fórum við Ella og Kiddý í gönguferð um hið fræga Beacon hill hverfi. Sagt er að maður hafi ekki komið til Boston ef maður hefur ekki komið þangað. Mjög fallegar litlar götur og litlar kósi búðir alls staðar. Þar er bannað að hafa stór og mikil skilti enda eru öll skilti mjög gamaldags. Þar er m.a. hinn frægi Cheers bar og ekki amalegt að geta sagt “öllum” að ég hafi verið þar.......

Boston er frábær borg, bæði falleg og mjög rómantísk. Ég væri mjög til í að fara þangað einhvern tímann með Erling og bara njóta þess að vera til. Það væri góð hugmynd hjá mér að fara að leggja fyrir og bjóða svo Erling þangað einhvern góðan vordag, já eða haustdag......ekki segja Erling frá þessu, langar að koma honum á óvart.

Stelpur, takk fyrir frábæra og skemmtilega samveru.

"Flugfreyjuklúbburinn" fer til Boston

Árið 1999 fórum við nokkrar vinkonur saman til Minneapolis í nokkra daga. Þessi ferð var einstaklega skemmtileg og vel heppnuð og höfum við í ófá skipti rifjað hana upp við mikinn hlátur. Í saumaklúbbnum mínum höfum við nokkrum sinnum talað um að gaman væri að endurtaka þetta og fyrir ca þremur árum vorum við nokkrar sem byrjuðum að leggja fyrir mánaðarlega ef einhvern tímann skyldi koma að því að við myndum fara í aðra ferð. Við byrjuðum á að leggja 3.000 kr á mánuði inn á bók sem ein úr hópnum, hún Kolla okkar, tók að sér að sjá um. Seinna hækkuðum við það í 5.000 kr og við höfum ekki fundið mikið fyrir því. Mæli með þessari aðferð þegar fólk langar að gera sér dagamun, leggja fyrir því og ferðin verður miklu skemmtilegri.

Svo var það í janúar sl. að við hittumst í okkar árlega jólaklúbbi og þá var loksins tekin ákvörðun um að fara saman á þessu ári. Sjóðurinn hefur komið sér vel, ég er t.d. búin að borga hótelið og flugið og mun eiga helling af dollurum eftir til að kaupa eitthvað fallegt. Það er notaleg tilhugsun að vita til þess að visareikningurinn mun ekki hrella mig þegar heim verður komið.

Við erum sem sagt að fara 10 saman til Boston á fimmudaginn og verðum í 5 daga. (Við förum allar í klúbbnum nema Kata mágkona sem var búin að skipuleggja ferð til Orlando á sama tíma með systrum sínum og frænkum). Ekki er nú áætlunin sú að vera bara í búðum þessa fimm daga heldur skoða sig um í þessari amerísku borg sem er sögð vera mjög evrópsk. Við ætlum að reyna að fara í leikhús, skoða fallegar byggingar, fara á gospelsamkomu, sitja á kaffihúsi og skoða mannlífið og bara njóta þess að vera til og njóta félagsskapar við vinkonur sínar.

Sennilega verða töskurnar fleiri og þyngri þegar við komum heim aftur enda erum við að hugsa um að semja bara við eitthvað rútufyrirtæki um að sækja okkur á völlinn og biðja þá um að koma á nógu stórri rútu fyrir allan farangurinn. Jólin eru framundan og um að gera að reyna að versla jólagjafir á hagstæðu verði.

Svo tek ég undir með dætrum mínum að ég hlakka svooooo til jólanna, finnst þau alveg sérlega notaleg. Þangað til næst vinir mínir.............

Gospelkór Reykjavíkur, róleg helgi og frábær bók

Ég held ég verði bara að segja það að Gospelkór Reykjavíkur er allra besti kór sem ég veit um. Ég fór á tónleika með þeim í gærkvöldi og þau voru alveg hreint mögnuð.
Hljómsveitin sem spilaði með þeim var líka alveg einstök. Þau þyrftu bara að hafa tónleika oftar, þau eru bara snillingar. Ekki spillir fyrir að Íris dóttir mín er ein af meðlimum kórsins og það er svo gaman að sjá hana syngja. Einn vinnufélagi minn hafði orð á því eftir að hafa séð hana einu sinni syngja með kórnum að það væri svo gaman að sjá hana því hún syngi af svo mikilli innlifun. Get tekið heils hugar tekið undir það.

Annars er helgin bara búin að vera róleg. Ég var ein heima föstudagskvöld og á laugardeginum því Erling fór austur í Kofann og var að veiða um helgina og kom svo heim með þrjá fína laxa, duglegur strákur, alltaf að draga björg í bú. Þessir laxar ásamt fleirum enda svo í reykhúsi og verða á boðstólum um jólin. Það er reyndar mjög gaman að bjóða upp á lax sem húsbóndinn hefur veitt og svo grefur hann sjálfur laxa sem verða líka á boðstólum. Eins og fólkið mitt veit þá höfum við meira af svona sælkeramat um hátíðirnar heldur en sætindum. Okkur líkar það betur hjónunum og svo hafa stelpurnar smitast af því líka og eru farnar að kaupa inn brauð og lax frekar en sælgæti.

Ég fór í Bónus á föstudaginn og það er nú ekki í frásögur færandi svo venjulegt sem það er, nema ég sá í einni hillunni bók sem vakti áhuga minn. Sérstaklega þar sem neðst framan á bókinni stóð; Aðeins fyrir karlmenn. Aha, er það ekki þannig með okkur mannfólkið að oft er svo spennandi það sem er ekki okkur ætlað og ég tók eintak af bókinni, sneri henni á hvolf í körfunni og hlakkaði til að lesa hana þegar heim kæmi. Bókin er einfaldlega um það hvernig á að gera konuna sína hamingjusama.
Þar sem mínum manni hefur nú aldeilis tekist það bærilega þá langaði mig samt að lesa hvernig aðrir menn fara að því að gera sínar konur hamingjusamar. Ég er ekki alveg búin með bókina en vitið þið það að einhverra hluta vegna þá er alveg eins og þeir hafi skrifað bókina í sameiningu Erling og hann Þorgrímur (enda er konan hans frænka mín). Það er ótal margt sem Þorgrímur er að ráðleggja sem er alveg eins og Erling kemur fram við mig. Karlar og konur eru svo ólík en saman geta þau myndað þessa heild sem væru þau einn maður. Kynin nefnilega bæta hvort annað upp ef þau leyfa hvort öðru að njóta sín. Mér finnst alveg frábært að fá að vera veikara kerið, finna þessa umhyggju og finna það þegar mér er einfaldlega pakkað inní bómull og þarf ekki að vera að vasast í öllu mögulegu. Finna þegar byrðunum er létt af mínum öxlum yfir á sterku axlirnar hans og hann finnur alltaf lausn á öllum hlutum. Finna kærleikann þegar Erling bara tekur utan um mig og segir mér hvað honum finnst ég frábær. Finna umhyggjuna á ísköldum vetrarmorgnum þegar hann fer út og setur minn bíl í gang og skefur rúðurnar svo mér verði ekki of kalt þegar ég fer út. Setjast inn í stofu og vera fært kaffi og á sunnudögum er oftast súkkulaðimoli með. (Það má á nammidögum sem eru alltaf á laugar- og sunnudögum). Erling er ekki góðkunningi blómasalans og hann er ekki duglegur að koma mér á óvart en í öllu þessu daglega og hversdagslega þá finn ég hversu heitt ég er elskuð og metin. En vegna þess að hann kemur mér ekki oft á óvart með einhverju þess betur kann ég sennilega að meta það þegar það gerist og það er nú stundum. Mjög iðulega fer hann í búðina þegar við erum bara tvö og kaupir gott í matinn og eldar og ég þarf ekkert að gera nema njóta.
Hann kemur stundum heim með eitthvað sem við höfum verið að tala um að fá okkur og hann hefur hringt í mig og beðið mig að panta ferð fyrir okkur til Köben því hann veit að ég elska svoleiðis ferðalög.

Stelpurnar okkar eru algerar pabbastelpur enda dekrar hann þær algerlega uppúr skónum og litlu afagullin hafa hann algerlega í vasanum. Besti maður í heimi? Já fyrir mig er hann það svo sannarlega og ég þakka Guði fyrir hann.

Núna er komið sunnudagskvöld. Það er hljótt hér í Húsinu við ána. Hrund er í Reykjavík að hitta nokkrar bekkjarsystur sínar. Við erum því bara tvö heima hjónin og Erling var að elda þessa líka fínu steik og hún bragðaðist frábærlega. Þetta var folaldafillet sem hann setti kálfalifrarpaté inní. Umm þvílíkt góð.

Núna ætla ég að fara inn í stofu, stelast til að setja jólalög undir geislann, það eru nú alveg að koma jól, eða er það ekki, það finnst mér allavega.
Þangað til næst vinir mínir.........

Afmælisdagurinn hans Erlings

Ég sá hann fyrst fyrir um 32 árum síðan, renglulegan strák með sítt og krullað hár. Ég spurðist fyrir um það hver hann væri og svarið var að þetta væri hann Erling úr Kotinu.
Það var eitthvað sérstakt við hann og mig langaði að kynnast honum betur. Það gekk eftir og hann er enn í dag besti vinur minn, sálufélagi minn og sá einasti eini sem þekkir mig betur en ég sjálf og er mjög næmur á mig og allt sem mér viðkemur. Það þýðir ekkert að segja honum eitthvað annað en satt þegar hann spyr um mína líðan og hann er óþreytandi í að gleðja mig á allan mögulega hátt.

Við höfum gengið saman í gegnum lífið þessi 32 ár, afkomendahópurinn stækkar stöðugt og tengdasynir bætast í hópinn. Á næsta ári, ef Guð lofar, munum við halda uppá 30 ára brúðkaupsafmælið okkar og erum þegar farin að leggja drög að frábærri ferð til að halda uppá þessi tímamót. Það er perlubrúðkaup en ég sagði honum nú fyrir stuttu að mig langaði ekki í perlur af þessu tilefni, ég er ekki svo mikið fyrir þær og hann sagði mér bara að hann þekkti mig nú nógu vel til að detta ekki í hug að kaupa handa mér perlur en hins vegar kallar hann mig ýmist perluna sína eða krúttluna. Mér þykir vænt um þær nafngiftir hjá honum.

Í dag á hann afmæli, er orðinn 48 ára, en eins og venjulega þá mundi hann það ekki þegar ég óskaði honum til hamingju í morgun. Hann á tvö stór áhugamál og ég er mjög ánægð með að hann sinnir þeim vel. Annars vegar er það veiðidellan, enda er það skylda hvers manns að draga björg í bú, er það ekki annars..... og hins vegar er það mótorhjóladellan sem hann er svo búinn að smita mig af.

Ég er ákaflega stolt af manninum mínum, elska hann meira en hægt er að lýsa í einni bloggfærslu og bið Guð að leyfa okkur að eldast saman, svo við getum gengið saman inní sólarlagið, tvær krumpaðar sveskjur hönd í hönd.

Til hamingju með daginn flotti maðurinn minn.....

Heima er best....

Það var ekki nein smá rigning sem buldi á bílnum á leiðinni heim fyrr í kvöld. Í miðju Svínahrauni hringdi síminn og við fengum frábærar fréttir af Hjalla bróður hans Erlings sjá http://www.erlingm.blogspot.com/ Mikið var svo notalegt að koma inn úr rigningunni og Húsið við ána tók vel á móti okkur að vanda. Ég þurfti samt að byrja á að fara út og bjarga sumarblómunum mínum inn í hlýjuna svo þau myndu ekki bara fjúka út í veður og vind. Það vill til að þessi fallegu blóm standa svo vel og lengi og nú fara þau bara í fínan kassa uppá háaloft og munu svo gleðja augu okkar þegar vorar á ný:o)

Við vorum í Kofanum um helgina og það var ljúft og gott að vanda. Það var þó nokkur gestagangur hjá okkur, hittum mörg systkini Erlings og það var bara gaman. Á laugardagskvöldinu grilluðum við góðan mat og nutum samfélagsins við hvort annað. Gylfi og Christina kíktu svo á okkur seinna um kvöldið og við spjölluðum um ýmis málefni. Um hádegi á sunnudag hringdi síminn hans Erlings og lögmaður frá virtri lögmannsstofu í bænum kynnti sig og spurði Erling hvort hann væri ekki höfundur að BA ritgerð um ábyrgð byggingarstjóra og iðnmeistara. Jú, ekki neitaði Erling því og erindi lögmannsins var hvort það væri möguleiki að fá ritgerðina keypta. Í stuttu máli þá fór Erling á skrifstofuna hans í dag og lögmaðurinn sagði að það væri mikill fengur að fá þessa ritgerð og tók upp veskið og greiddi uppsett verð án spurninga. Síðan spurði hann Erling hvort hann gæti aðeins farið yfir ákveðið mál sem varðaði byggingarstjórn og gefið sér álit sem Erling og gerði. Langaði bara aðeins að segja ykkur frá þessu því þetta var auðvitað gaman og mikil viðurkenning á skrifum Erlings.

Lexor mun bráðum fagna eins árs afmæli og vex og dafnar vel. Við erum mjög ánægð með að hafa tekið ákvörðun um að stofna þetta fyrirtæki með þeim markmiðum sem við lögðum upp með. Svo það eru spennandi tímar framundan hjá okkur.

Jæja vinir mínir, ætla að hætta og fara og fá mér kaffi með Erling, stofan okkar er svo freistandi. Þangað til næst.......

Hún á afmæli í dag.....

Hún Þórey Erla, yngsta prinsessan mín á afmæli í dag, hún er orðin tveggja ára daman. Það er alveg merkilegt hvað svona lítil mannvera á auðvelt með að snúa stórum mannverum eins og mér um fingur sér og hefur ekkert fyrir því. Brosið hennar, stóru augun hennar og þegar hún kemur til manns og smellir kossi á mann með stórum smelli, allt þetta er algerlega ómótstæðilegt. Þórey Erla er mjög geðgóð og svo ef hún fer að gráta þá eru stóru systur hennar snöggar að láta okkur hin vita að það þurfi nú að hugga litlu systur.
Það var haldið uppá afmælið hennar í Húsin við ána sl laugardag og það var svo gaman.
Ég er svo rík að eiga 5 litlar (stórar að eigin sögn) prinsessur sem eru allar vinkonur mínar og svo er kominn einn prins sem verður örugglega líka vinur ömmu sinnar.

Elsku Þórey Erla mín, ég óska þér innilega til hamingju með afmælisdaginn þinn, þú ert sannkölluð Guðs gjöf inn í líf okkar allra og ég bið Guð að gæta þín hvar sem þú ferð