Umhyggja og notalegheit

Það var fyrir nokkrum dögum síðan. Við Erling vorum tvö heima og klukkan var alveg að verða tíu og aldrei þessu vant höfðum við hjónin ekki borðað mjög mikið þennan dag (munið að við höfum tekið upp ”borðaðu þig grannan” mataræðið) og grænmetisskammturinn mikli hafði ekki ratað á diskana okkar. Við vorum svöng og okkur langaði í eitthvað gott, eitthvað bragðlaukakitl. Mér fannst svolítið fyndið að uppgötva það að mig langaði alls ekki í sælgæti bara góðan mat.

Erling leit á klukkuna og spurði mig hvort hann ætti að fara og kaupa kjúkling á KFC. Ég sá að það gekk ekki upp því þeir loka kl 22. ”En hvað með Nings” sagði hann og leit á mig. Við kíktum á alheimsgluggann og sáum að þeir loka einnig kl 22. Nú voru góð ráð dýr en samt ekki. ”Ég fer útí búð og athuga hvað ég sé” sagði minn maður og nú vissi ég að hann langaði verulega mikið í eitthvað gott.

Þremur korterum seinna var mér síðan boðið til stofu, þar sem hann var búinn að leggja á borð, búinn að grilla þessi líka frábærlega góðu reyktu svínarif og sveppi með. Ekki gleymdi hann að gera hvítlaukssmjör með þessu (eins gott að maður Á að borða fitu á þessum danska kúr). Þessi máltíð var alveg meiri háttar góð bæði mikið bragðlaukakitl en ekki síst þetta hugarfar að nenna að gera þetta fyrir okkur tvö, til að skapa kósí andrúmsloft og búa til frábæra minningu. Við kveiktum á kertum, nutum matarins og samfélagsins við hvort annað......Hrund kom heim um miðnætti og þá voru enn diskar á borðinu og hún leit á okkur spurnaraugum enda ekki vön að sjá matardiska á borðum á þessum tíma.

Langaði bara að deila þessu með ykkur lesendur góðir......veit að ég hef sagt ykkur það áður en segi það einu sinni enn að ég er vel gift.......

Törn framundan

Jæja þá er hún hafin enn ein prófa- og lestrartörnin hjá Erling, í dag eru 9 vikur þangað til hann verður búinn í lokaprófum og skiladagur BA ritgerðarinnar er. Þetta eru búin að vera nokkuð strembin 3 ár enda mikill lestur sem fylgir laganáminu og eins gott fyrir hann að taka þessu með alvöru fyrst hann fór í þetta á annað borð. Erling er búinn að standa sig frábærlega vel í náminu, er yfir meðallagi í einkunnum og er alveg á réttu róli með námið, þ.e. hann er ekki með neitt fall á bakinu sem hann á eftir að taka upp.

Það verður samt gott þegar þetta verður búið en þann 10. júní útskrifast hann sem lögfræðingur og síðan á hann eftir tveggja ára framhaldsnám sem hann var búinn að ætla sér að taka alveg í beinu framhaldi en við erum búin að taka ákvörðun um að hann taki þetta aðeins hægar. Hann þarf 60 einingar í meistarann og 30 af þeim má hann taka í öðrum deildum en lagadeild. Hann ætlar því að taka bara eitt fag næsta vetur og þá jafnvel í verkfræði og hann ætlar að vinna lögfræðistörf og sjá til hvað mun henta honum best en það er samt líklegt að hann haldi sig við að sérhæfa sig i því sem viðkemur byggingum, verktaka- og vinnurétti enda með byggingameistarann til 25 ára að baki og alla þá reynslu sem því fylgir.

Ég er mjög stolt af honum en núna verð ég svo sannarlega að setja í þolinmæðisgírinn næstu 9 vikurnar meðan þessi törn stendur yfir. Ég þarf að gefa honum næði og ekki trufla hann eins oft og mig langar en sem betur fer á ég svo góða vini og fjölskyldu að mér þarf ekki að leiðast neitt. Þegar búið verður að skila ritgerðinni stefnum við á að skreppa aðeins út fyrir landssteinana, bara tvö, njóta þess að vera til, slaka á, borða góðan mat og kannski fara á einhverja sýningu í borginni sem verður fyrir valinu.

Hafið þið skoðun á því til hvaða borgar væri gaman að fara á þessum árstíma?????
Við erum nefnilega ekki búin að ákveða okkur. Endilega kommentið og segið hvað ykkur finnst og hvaða kosti “ykkar” borg hefur.........Það þarf samt að vera til Evrópu því vinningurinn okkar gildir bara þangað.

Mamma mín

Mér finnst afmælisdagar alltaf merkilegir og tilefni til að halda uppá þá eins og þeir vita sem þekkja mig. Eitt ár enn hefur bæst í lífssögu viðkomandi og því ber að fagna.

Í dag á mamma mín afmæli, fyllir 66 ár. Það er reyndar alveg ótrúlegt að þessi unglega skvísa sé orðin 66 ára. Mamma er sannkölluð ættmóðir. Hún á mörg frábær börn, tengdabörn, barnabörn og svo á hún 7 litlar langömmustelpur þótt fáir séu þeir sem trúa því að hún sé orðin langamma.

Sagt er að allt sé fertugum fært og hún sannaði það aldeilis. Þá nefnilega datt henni í hug að verða bara hjúkrunarfræðingur og lét það engin áhrif hafa á sig þótt hún væri bara með prófið úr 12 ára bekk, þá bara tæki aðeins lengri tíma að ná settu marki. Hún dreif sig í námsflokkana og með dugnaði og þrautsegju kom þetta koll af kolli. Það var svo fagran sumardag fyrir að mig minnir 20 árum að hún útskrifaðist fullnuma hjúkrunarfræðingur og hefur starfað við það síðan.

Hún sinnir heimahjúkrun og ég segi að skjólstæðingar hennar séu mjög heppnir því þolinmóðari og mjúkhentari einstakling er varla að finna og svo hefur hún einhvern veginn skynbragð til að finna strax hvernig fólki líður og mætir öllum þar sem þeir eru staddir. Það er gott því öllum finnst gott að finna umhyggju og það á jafnt við um heilbrigða og sjúka.

Mamma hefur alltaf tíma fyrir mann og nennir öllu. Þótt ég sjálf sé bæði mamma og amma þá er svo gott að finna alltaf að ég er stelpan hennar og ekkert erindi mitt er of stórt eða of lítið fyrir hana. Stelpurnar mínar leita til hennar og það er oft eins og þær séu jafnöldrur.

Þennan pistil setti á á síðuna mína fyrir ári síðan en tíminn líður svo ótrúlega hratt að mér finnst örstutt síðan ég skrifaði hann. Ég ætlaði að skrifa eitthvað til heiðurs henni mömmu minni en sá svo að þessi er alveg jafn mikið í gildi núna og fyrir ári síðan.

Elsku mamma, til hamingju með daginn og takk fyrir að vera til og vera alltaf þú sjálf.
Ég elska þig grilljón og þúsund sinnum meira en það......... Sjáumst á eftir í partýinu.....

"Óskarinn"......

Alveg er það merkilegt hvað maður getur sokkið niður fyrir framan sjónvarpið og fylgst með fræga og “fína” fólkinu. Í gærkvöldi sátum við Hrund og fylgdumst með samantekt frá Óskarsverðlaunahátíðinni sem fram fór í Borg englanna sl sunnudagskvöld.

Þarna voru auðvitað samankomnar allar helstu stjörnur hvíta tjaldsins, allar konurnar í síðkjólum eftir misfræga hönnuði enda eins gott að vera vel tilfara þegar farið er á þessa uppskeruhátíð þeirra. Dómurinn birtist síðan í dagblöðum morgundagsins. Glamúrinn er yfirgengilegur og þetta er mikill gerviheimur að mínu mati en gaman samt að fylgjast með.
Enda eru bíómyndir yfirleitt gerðar sem afþreying svo við venjulega fólkið getum gleymt amstri dagsins.

Verðlaunahafar fá eina mínútu til að þakka fyrir sig og það var auðvitað æði misjafnt hvað þeir höfðu að segja en orð einnar af uppáhalds leikkonunnar minnar eru uppspretta hugleiðinga minna í dag. Reese Witherspoon fékk Óskarinn sem besta leikkonan í aðalhlutverki og eflaust er hún vel að þeim heiðri komin (hef ekki séð myndina sem hún fékk verðlaun fyrir) en í þakkarræðu sinni minntist hún á ömmu sína.

Hún sagði að amman hefði kennt sér að hafa það að leiðarljósi í lífinu að skipta máli.
Mér fannst þetta merkilegt. Að skipta máli. Er það endilega að vera frægur og þykjast eitthvað merkilegri en annað fólk…..???? Ekki allavega í mínum huga enda er fræga fólkið ekkert öðruvísi en við hin þau vinna bara aðra vinnu en við.

Ég tek heils hugar undir orð ömmunnar . Ég vil skipta máli. Ég vil skipta máli í lífi fjölskyldu minnar, ég vil að það muni um mig, að verkin mín tali góðu máli, ég vil lifa lífi mínu til gagns um leið og ég nýt þess að vera til því lífið er svo skemmtilegt.

Það segir einhvers staðar að þegar maðurinn fæðist þá gleðjist allir í kringum hann en litla mannveran hágrætur. Ég vil lifa mínu lífi þannig að þegar ég dey þá gráti mig allir en ég sjálf geng inn til fagnaðar herra míns. Ég vil að það hafi munað um mig.

Já ég vil skipta máli....... Ekki flókið.......

Eygló og Arna eru 25 ára í dag....

Það var í lok október árið 1980, ljósmóðirin skoðaði mig varlega eins og endranær en eitthvað fannst henni þetta ekki eins og vanalega. Ég vil senda þig suður í sónar sagði hún en á þessum tíma, þótt ekki sé lengra liðið, þá fóru konur ekki í sónar á meðgöngu nema sérstök ástæða þætti til þess.

Við Íris fórum því einn morgunn suður með Akraborginni og mamma tók á móti okkur á bryggjunni og keyrði mig upp á Landspítala.

“Þau eru tvö” sagði læknirinn við mig kornunga móðurina. “Ertu viss um að það sé allt í lagi með þig” sagði hann svo áður en hann hleypti mér út úr stofunni. Jú það var allt í lagi með mig en frétirnar voru vægast sagt óvæntar.

Mamma og Íris biðu eftir mér niðri og þegar mamma sá mig koma niður stigann, gráhvíta í framan spurði hún, eru þetta tvíburar elskan mín? Hún var ekki eins hissa og ég. Erling hringdi í mig í hádeginu og spurði frétta. Barbro vinkona kom að símaklefanum (já þið lásuð rétt, þetta var fyrir alla farsímana og við vorum ekki einu sinni með heimasíma) sem hann hringdi úr rétt á eftir og sagði mér seinna að hún hefði aldrei séð Erling svona skrítinn á svipinn áður. Allavega þá held ég að það hafi liðið mínúta áður en hann svaraði mér. Þetta var svo óvænt en um leið spennandi fréttir. Tvíburar……….

Það var síðan á Sjúkrahúsi Akraness, 2. mars 1981 að þær fæddust með fjögurra mínútna millibili, Eygló fyrst og síðan Arna. Þær voru yndislegar og það sem mest var um vert að þær voru báðar lifandi og heilbrigðar 13 marka og 51 cm.

Þær döfnuðu vel og voru rólegar svo lengi sem engir ókunnugir nálguðust þær, ef það gerðist þá heyrðist í þeim langar leiðir. Það mátti enginn t.d. hjálpa mér með þær ef ég var ein á ferð í heimsókn í höfuðborginni. Þær systur voru ekki gamlar þegar farið var að leggja ofurkapp á að vera ekki eins klæddar. Þær eru einstaklega hlátumildar og skemmtilegar og gaman að vera nálægt þeim og þær hafa svo sannarlega veitt okkur foreldrum sínum mikla gleði og fyrstu áhyggjurnar sem komu hjá lækninum forðum voru svo sannarlega óþarfar. Þær eru um margt ólíkar en samt svo mikið líkar. Þær eru mjög samrýmdar og reyndar held ég að það geti enginn skilið þetta sérstaka samband sem er á milli eineggja tvíbura.

Arna er í dag gift honum Davíð og saman eiga þau þrjár yndislegar litlar stelpur og í bili sinnir Arna húsmóðurhlutverkinu því sú yngsta er aðeins rúmlega fjögurra mánaða.

Eygló er nýbúin að skipta um vinnu og er orðin vaktstjóri hjá Nóatúni og er mjög ánægð þar. Hún stefnir síðan á að fara erlendis í haust og víkka sjóndeildarhringinn og læra nýtt tungumál.

Ég held að þetta verði fyrsti afmælisdagurinn sem þær eyða ekki saman því afi hans Davíðs er nýdáinn og í dag keyra þau norður fjölskyldan til að vera við útförina.

Elsku krúttin mín, innilega til hamingju með daginn ykkar, ég er stolt af ykkur og elska ykkur meira en orð fá lýst. Eigið frábæran afmælisdag og ég hlakka til veislunnar……..

Thea er komin heim

Mikið varð ég glöð og hissa sl þriðjudagskvöld heima hjá Tedda og Kötu. Við vorum þar systkinin ásamt flestu af fólkinu okkar því ætlunin var að borða saman snarl og bara eiga skemmtilegt kvöld saman. Við vorum öll sest inn í stofu og Teddi var búinn að bjóða okkur að gjöra svo vel nema hvað.......birtist ekki Thea mín bara öllum að óvörum í stofunni og með henni var paragvæski kærastinn hennar og við sem héldum að hún væri enn í mörg þúsund kílómetra fjarlægð frá okkur.

Þau höfðu komið til Íslands laust eftir miðnætti kvöldið áður og það var búið að vera mikið leynimakk á fjölskyldunni í Fellsmúlanum vegna komu þeirra. Þeim tókst að koma öllum að óvörum en voru svo hugulsöm að vera búin að koma því þannig fyrir að Hrund var heima hjá þeim “að passa” þegar þau komu heim frá Keflavík og ég hef það eftir Tedda að það hafi verið óborganlegt að verða vitni að óvæntum endurfundum þeirra frænkna.

Það er gott að Thea er komin heim aftur og við eigum eftir að kynnast kærastanum sem heitir Juan Carlos (held að þetta sé rétt skrifað). Hann virðist alveg ágætur en talar því miður bara spænsku.

Ég vil nota þetta tækifæri og bjóða hana velkomna heim og hann velkominn til Íslands og vona að honum eigi eftir að líða vel hér þótt hann sé fjarri fólkinu sínu.

Annars gengur lífið bara sinn vanagang hjá mér. Mér gengur bara vel í vinnunni og er að komast inn í þetta allt saman. Ég er fljót að læra númerin á bókhaldslyklunum og mér finnst gaman að vinna með alla þessa pappíra. Svo eru stelpurnar sem ég vinn með ósköp indælar og gott að spyrja þær um allt sem ég þarf að vita. Eigandinn fór til Kanaríeyja fljótlega eftir að ég byrjaði þannig að ég hef ekki kynnst honum mikið en þær bera honum afar góða sögu.

Danski kúrinn gengur vel hjá okkur Erling og það er frábært. Við erum búin að panta okkur ferð til Spánar í ágúst og okkur langar til að vera búin að minnka vel áður. Það eru reyndar allar líkur á að Erling verði búinn með sitt takmark þá því nú þegar er hann búinn að losa sig við 7 af þeim 15 kílóum sem hann ætlar að losna við. Eins og þið sjáið hér að ofan þá eru farin 5 af 20 aukakílóum hjá mér en ef þetta heldur svona áfram þá ætti ég að verða búin líka í ágúst. Allavega komin mjög langt áleiðis.

Nú er helgin framundan og ég hlakka til hennar. Veit að hún verður góð því ég ætla að hafa hana skemmtilega. Svo eigum við Erling bráðum brúðkaupsafmæli, 28 ár, og það verður spennandi að sjá hvað við gerum til hátíðabrigða. Þið munið hvað ég sagði ykkur um daginn, Erling segir að það sé enginn jafn duglegur og ég að finna tilefni til að halda uppá eitthvað en ef þetta er ekki alvöru tilefni þá veit ég ekki hvað.

Fylgist svo með bláu vigtinni minni, hvort hún færist ekki jafnt og þétt til hægri......verið dugleg að kommenta á mig og hvetja mig áfram

Þangað til næst...........

Sara Ísold, 2ja ára afmælisprinsessa

Það var óborganlegur svipur sem kom á hana Örnu dóttur okkar þegar við Erling gengum inn á stofu 4 á FSA, fjórðungssjúkrahúsi Akureyrar, á þessum degi fyrir nákvæmlega tveimur árum. Hún gjörsamlega gapti af undrun enda átti hún alls ekki von á að sjá okkur þarna. Davíð var ekki eins hissa, það var allavega ekki að sjá á honum. Þetta var sunnudagur og við hjónin, nýbökuð afi og amma í þriðja sinn stóðumst ekki mátið að brenna norður og sjá dömuna sem hafði bæst í hópinn okkar.

Veðrið var eins og best verður á kosið um miðjan vetur og okkur því ekkert að vanbúnaði. Við sögðum engum frá því vegna þess að okkur langaði að koma á óvart og okkur tókst það svo sannarlega. Þeir sem best þekkja okkur hjónin vissu þegar þeir reyndu að ná í okkur að okkur hlyti að hafa dottið í hug að “skreppa aðeins” og sjá fólkið okkar norðan heiða.

Fyrr þennan sama dag, reyndar mjög snemma morguns, reyndar næstum um nóttina hafði Arna sem sagt hringt í okkur og tilkynnt okkur fæðingu annarrar dóttur sinnar. Við vorum búin að fylgjast með fæðingunni úr fjarlægðinni í Reykjavík og vorum auðvitað mjög spennt. Rúmlega hálf fjögur um nóttina leit hún dagsins ljós, Sara Ísold, litla daman sem á afmæli í dag.

Hún er mjög heillandi barn og mjög dugleg. Hún talar heilmikið og er algjör gullmoli.
Sara Ísold er mjög hrifin af afa sínum og hann á að hjálpa henni með alla hluti þegar hún er hjá okkur. Þá réttir hún út litlu hendurnar sínar og segir “Afi hjappa mer”. Ég skil nú vel að hann standist það ekki.

Elsku Sara Ísold mín, ég óska þér innilega til hamingju með daginn þinn og vona að þú verðir mjög fljótt frísk svo það verði hægt að halda uppá afmælisdaginn þinn bráðum. Þú ert sannkölluð Guðs gjöf inn í líf okkar allra. Ég elska þig gullið mitt.

Hvunndagshetjur.....

Ég fór í sextugsafmæli í gær hjá einni af uppáhalds frænku minni, henni Sissu systir hans pabba. Mér hefur verið sagt að þegar ég var lítið og auðvitað MJÖG fallegt barn þá hafi hún og systir hennar mömmu rifist um hvor væri meira skyld mér, þetta finnst mér fyndið
sérstaklega þegar við erum nú allar fullorðnar konur. Þær eru allavega báðar tvær í miklu uppáhaldi hjá mér þó svo að ég sé ekkert dugleg að hafa samband þá eiga þær sérstakan stað í hjarta mínu.

OG ÞAÐ UPPLÝSIST HÉR MEÐ AÐ ÉG ER JAFNSKYLD ÞEIM BÁÐUM.

Ég hitti auðvitað þó nokkuð af frændfólki mínu og var svo heppin að sitja nálægt Ellu og Sirrý systrum mínum og gat spurt þær um skyldleika við fólk sem ég þekkti ekki.

Einni frænkunni (pabbar okkar eru bræður) heilsaði ég í eldhúsinu og HÚN ÞEKKTI MIG EKKI, bömmer. Ég get auðvitað valið ástæðuna fyrir því að hún þekkti mig ekki, er ég orðin svona ellileg að hún þekkti mig ekki eða er ég alltaf að yngjast og þess vegna þekkti hún ekki þessa svarthærðu frænku sína. Ég hef ákveðið að þetta seinna sé ástæðan því mér myndi líða miklu verr ef hitt væri ástæðan.
Segi svo einhver að maður hafi ekki eitthvað að gera með það sjálfur hvernig manni líður.

Ég átti athyglisvert samtal við eina skáfrænku mína, þ.e. konu sem er gift bróðir hans pabba. Í haust skrifaði ég færslu um hana á blogginu mínu því hún veikstist skyndilega sl vor, fékk blóðeitrun eða sýklasótt og í kjölfarið þurfti að taka af henni báða fæturnar rétt fyrir neðan hné. Hún var fullfrísk einn daginn en þann næsta var henni ekki hugað líf og henni var haldið sofandi í öndunarvél í þó nokkurn tíma.

Í dag eru fjórir mánuðir síðan hún fékk gervifætur og ég verð bara að segja að ég dáist að dugnaði hennar, góða skapinu og síðast en ekki síst, óbilandi kjarki. Útlimir hennar eru alsettir örvefum og einna líkast er þetta eins og þegar fólk brennur mjög illa. Hún sýndi mér handleggina sína en þakkaði um leið fyrir að andlitið skyldi sleppa að undanskyldu einu slæmu öri við efri vörina. Hún var svo þakklát fyrir lífið sjálft og sagðist bara biðja Faðir vorið og það virkaði.

Hún gekk um í veislunni, göngulagið kannski ekki alveg eins og það á að vera ennþá en ef fólk vissi ekki að hún var á gervifótum þá myndi engum hafa dottið það í hug. Í samtali okkar sagði hún með bros á vör að læknarnir vildu að hún færi að ganga beint en ekki skakklappast svona eins og hún orðaði það. Aðspurð sagðist hún auðvitað stundum verða döpur yfir því að geta ekki bara farið út í göngutúr eins og hún var vön að gera en um leið sagði hún að það myndi koma að því, hún ætlar að halda áfram að þjálfa sig.

Hún var svo glöð að vera útskrifuð og geta verið heima hjá sér og að þurfa ekki að vera í hjólastól. Þvílík hetja sem hún er þessi kona sem er aðeins eldri en ég, á frábæra fjölskyldu, eiginmann, þrjú börn, eitt barnabarn og annað á leiðinni. Og hún kunni að þakka, ég get margt lært af henni……

Ég tek ofan fyrir öllum hvunndagshetjum þessa lands……………

Sá danski....

Þá er fyrsta vinnuvika liðin og ný byrjar í fyrramálið. Þetta hefur bara gengið vel, vinnuveitandinn er þolinmóður og gefur mér góðan tíma til að komast inn í verkefnin sem ég á að sinna. Ég hef aðeins kynnst annarri af tveimur samstarfskonum mínum á skrifstofunni en hin hefur verið í fríi en ég mun hitta hana á morgun. Mér líst bara vel á
þessa sem hefur verið með mér þessa vikuna, hún er mjög almennileg og segir mér líka að hin sé frábær.

Þær hafa báðar unnið þarna í mörg ár og ég er fyrsta manneskjan sem byrja ný í fyrirtækinu í mörg ár. Það segir mér bara að það sé mjög gott að vinna fyrir eigandann.
Það eru því bara spennandi að kynnast þessu betur og læra betur á þetta.

Að allt öðru. Þið hafið eflaust tekið eftir fína borðanum mínum hér efst á síðunni minni.
Enn einu sinn ætla ég að legga til aðlögu við aukakílóin og að þessu sinni ætla ég að prófa hinn margfræga “danska kúr”. Reyndar byrjuðum við Erling bæði að fara eftir honum þegar við komum heim frá Kanarí og Erling er búinn að ná meiri árangri en ég
Hann hefur misst 4,5 kíló en sagan segir að kallar nái meiri árangri en konur á sama tíma. Ekki veit ég nú afhverju en svona er þetta bara.

Verið nú dugleg að hvetja mig áfram, setja inn komment og góðar ráðleggingar eru alltaf vel þegnar. Ella systir er reyndar búin að vera mjög dugleg að fara eftir þessu og er alltaf að senda mér uppskriftir og bjóða mér yfir til sín að prófa eitthvað nýtt sem hún hefur gert og ég er mjög þakklát fyrir það. Maður má meira að segja fá sér ís (sérbúinn til) en hann er mjög góður og fyrst þegar ég smakkaði hann fannst mér að ég væri að svindla en svo var ekki.

Jæja lesendur mínir, klukkan er farin að ganga eitt eftir miðnætti og Erling var að kalla og athuga hvort ég ætlaði ekki að fara að mæta á minn stað í rúminu, þ.e. í fangið á honum.
Ég stenst nú ekki svona...........þangað til næst........farið vel með ykkur og njótið lífsins.

Erla bókari

Klukkan var átta á fimmtudagskvöldi þegar heimasíminn hringdi og Eygló sem var stödd heima svaraði fyrir mig. Þegjandi rétti hún mér símann og ég tók við honum frekar pirruð því mér leiðast svo þessir sölumenn sem eru alltaf að reyna að prangra einhverju inná mig.

Halló, sagði ég frekar þurr á manninn og í hinum endanum heyrðist; Erla, sæl ég heiti……. og aftur sagði ég með sömu þurru röddinni, já. Var næstum búin að segja honum að ég vildi ekki kaupa neitt, þegar hann sagðist reka bókhaldsstofu og væri með umsókn frá mér um bókarastarf. Ég bað hann afsökunar á kuldalegu svari mínu og sagði honum frá leiða mínum á sölumönnum sem gjarnan hringja á þessum tíma dag, þ.e. rétt eftir kvöldmat. Hann hló við og virtist skilja mig fullkomlega.

Í stuttu máli sagt, þá sagði hann að margir hefðu sótt um starfið en hann vildi gjarnan hitta mig daginn eftir ef ég gæti. Ég fór svo og hitti hann kl eitt í gær og eftir klukkutíma samtal um starfið, kosti mína, launakjör og sameiginlegan áhuga okkar á dvöl á suðrænum slóðum þá spurði hann hvenær ég gæti byrjað.

Mánudaginn 30. janúar mun ég mæta á skrifstofuna hans kl 9:00 og ég ræð vinnutíma mínum mikið sjálf, þarf bara að bera ábyrgð á að sinna mínum viðskiptavinum og skila tímaskýrslunni minni einu sinni í mánuði, en rétt er samt að taka fram að þetta er fullt starf en mjög þægilegt að geta hliðrað til ef þarf.

Við verðum fjögur sem vinnum þarna og ég er bara spennt. Ég trúi því að þetta sé bænasvar, að Guð sé að leiða mig í þessa vinnu og við hér með þakka honum fyrir það.

Nú er laugardagskvöld, Eurovision og Stelpurnar búnar í sjónvarpinu og Erling er eitthvað að stússast í eldhúsinu. Hann er að fara að grilla humar, ummmmmmm

Mikill hvítlaukur, I love it…..þangað til næst.....

Hversdagslíf....

Það er merkilegt hvað það getur verið mikið að gera hjá manni þegar það er einmitt ekkert að gerast. Ég er sem sagt heima þessa dagana og hamast við að gera ekki neitt.

Ég er búin að sækja um nokkrar vinnur en fæ ekki einu sinni svar. Ég hef ekki áður verið atvinnulaus og því er þetta nýtt fyrir mér en svo lengi lærir sem lifir. Draumastarfið mitt væri að vinna með Erling þegar hann er orðinn lögfræðingur með sína eigin stofu. Við erum líka svo mikil flökkudýr að það væri notalegt að geta svo farið saman í frí þegar það hentaði vinnunni og geta með því sameinað vinnu og áhugamál. Það má nú alveg fara nokkrar “vísindaferðir” til útlanda eða er það ekki annars?

Annars er ósköp lítið að frétta af mér og okkur, við erum farin að plana sumarið og hver veit nema við notum ferðavinninginn sem við unnum í desember og skellum okkur í helgarferð til Ítalíu eftir prófin í maí. Allavega væri ég alveg til í það. Kannist þið ekki við það að vera nýlent heima á Fróni og LANGA SVO MIKIÐ að fara strax aftur til útlanda???? Þannig er ég að minnsta kosti. Svo er ég að reyna að plata lögfræðinginn tilvonandi í útskriftarferð í sólina.... vona að mér takist það....

En núna er ég að fara í bíó, við matarborðið áðan sagði Erling alveg uppúr þurru að hann ætlaði að bjóða mér í bíó í kvöld, á King Kong. Ég hlakka til og vona bara að Erling sofni ekki í bíóinu því myndin byrjar ekki fyrr en kl hálf tíu og er í þrjá tíma skilst mér. Og Erling sem er svo kvöldsvæfur ef hann sest niður fyrir framan skjáinnn……

Við sjáum hvað setur, ég get þá allavega sagt honum hvernig allt fer.

Má samt til með að segja ykkur að þegar ég fór í fyrsta sinn í bíó, árið 1976, þá sá ég einmitt King Kong og fór með Erling…….

Ísland fagra Ísland

Það heilsaði kuldalega landið okkar fagra þegar við snerum tilbaka úr sólinni sl miðvikudagskvöld. Margir Frónverjar klöppuðu ákaft í vélinni þegar hjól hennar snertu íslenska grund. Ég hef reyndar aldrei skilið afhverju þetta er svona oft gert og hljóðlega þakkaði ég Guði fyrir að hafa komist heim heilu á höldnu. Flugið heim var vont, ókyrrð í lofti og vélin alltaf að hækka sig meira og meira og mér fannst ég finna fyrir súrefnisskorti og leið ekki vel. Erling sagði að ókyrrðin hafi ekki verið neitt rosalega mikil en mér var allavega nóg um.

Við vorum nú ekki heppin með staðsetningu á gististað þótt þeir hjá Úrval Útsýn hafi mælt með þessum stað og þetta átti að vera 4ra stjörnu hótel en reyndist svo bara þokkalegt 3ja stjörnu hótel, Club Bahia Meloneras, mæli ekki með því. Við lærðum það þó af þessari ferð að það er bæði ódýrara og öruggara með gististað að bóka sig sjálfur á netinu og sleppa þeim millilið sem ferðaskrifstofur eru.

Við hittum konu sem við þekkjum þarna úti og hún og maðurinn hennnar hafa farið víða, þau bóka sig sjálf í flug og mæta á staðinn, skanna hótelin og panta á staðnum. Aðspurð um hvort það væri ekki hætta á að fá ekki hótel sagði hún það ekki vera því það væri svo mikið af hótelum alls staðar. Svo er reyndar líka hægt að bóka hótel sjálfur á netinu.

Engu að síður áttum við frábæra daga í sólinni á Kanaríeyjum sem einnig ber nafnið Eyja stóru hundanna. Ekki sáum við nú marga hunda en kisur voru þarna í massavís. Veðrið var frábært, sól og 24 til 28 stiga hiti fyrir utan einn dag sem var frekar þungbúinn.

Ég fyllti enn eitt árið í ferðinni og Erling lagði sig allan fram um að gera þann dag ánægjulegan fyrir mig og honum tókst það eins og honum einum er lagið. Hann gaf mér evrur í afmælisgjöf (var búinn að gefa mér leðurstígvél hér heima áður en við fórum) og það sama gerðu foreldrar mínir og við byrjuðum daginn á að fara á markað og svo í verslunarmiðstöð þar sem er fatabúð sem fellur vel að mínum smekk. Þarna eyddi ég evrunum mínum og fékk mikið fyrir þær.

Þá var komið rétt framyfir hádegi og við tókum stefnum til Puerto Rico þar sem við fengum okkur léttan hádegismat á strandbar og síðan héldum við upp í fjöllin í fjallaferð.

Við skiluðum okkur tilbaka rúmlega fimm og hittum þá Hlyn og Gerði, ferðafélaga okkar, en þau höfðu eytt deginum á ströndinni og reyndar farið aðeins í búð og keypt handa mér mjög fallega skjaldböku sem er handskorin út í náttúrustein.

Við fjögur áttum pantað borð á uppáhaldsveitingastaðnum mínum á Kanarí, Las Brasas.
Þar fengum við okkur nauta T-bone og nautalund með bestu bernaissósu sem ég hef smakkað og svo bananasplitt í eftirrétt. Dagurinn var sem sagt fullkominn og það var þreytt en ánægt afmælisbarn sem fór heim á hótel.

Í stuttu máli, þá heppnaðist þetta allt mjög vel. Þegar nálgaðist brottför þá var veðurspáin jafn góð þarna úti og hún var leiðinleg hér heima og Hlynur og Gerður ákváðu að vera lengur og framlengdu um eina viku, frábært hjá þeim. Við áttum ekki möguleika á því vegna þess að skólinn kallaði stíft á Erling.

Það var gott að koma heim þrátt fyrir kuldann, ekkert rúm er jafn gott og manns eigið og stelpurnar okkar fögnuðu okkur vel og gott að finna sig svona velkominn tilbaka.
Njótið lífsins vinir, það ætla ég að gera áfram..............Þangað til næst.......

Fleiri afmæli…

Í jafn stórri fjölskyldu og minni þá eru oft afmæli og bara gaman af því.
Sumarið 2000 vorum við Erling úti á Mallorka og fengum sms frá Örnu dóttur okkar, stutt og laggott “Ég er gengin út, hann heitir Davíð”

Í dag, fimm og hálfu ári síðan að ég heyrði fyrst minnst á Davíð er hann annar af tveimur tengdasonum mínum og pabbi þriggja ömmustelpnanna minna.

Davíð á afmæli í dag, 25 ára gamall, einn aldarfjórðungur að baki hjá þessum unga manni. Davíð er ljúfur og góður drengur, ótrúlega fróður um hin ýmsu málefni og mikill trúmaður. Dætur hans dýrka hann og hann er ólatur að leika sér við þær og sinnir þeim af kostgæfni.

Hann stefnir á að ljúka stúdentsprófi núna í vor og fara í Háskólann í haust að læra sagnfræði en núna með skólanum vinnur hann á heimili fyrir einhverfa drengi og líkar það vel.

Davíð minn, ég óska þér innilega til hamingju með daginn og verð bara að eiga inni að koma í kaffi til þín þegar við Erling komum heim frá Kanarí. Guð blessi framtíð þína og fjölskyldunnar þinnar.

Hrund er 17 ára í dag

Hún fæddist einmitt á sunnudegi. Þegar ég vaknaði þann morgunn fyrir 17 árum var ég mjög spennt enda minnug orða læknisins frá því deginum áður. Í dag var komið að því að fjórða barnið okkar Erlings skyldi fæðast. Fæðingin var reyndar ekki áætluð fyrr en 15. janúar en af ýmsum ástæðum var ákveðið að setja fæðingu af stað jafnvel þótt það væri sunnudagur.
Klukkan hálf ellefu stungu þeir nál í handlegginn á mér og einhver vökvi fór að renna um æðar mér og það varð til þess að rétt rúmlega fjögur sama dag buðum við Hrund velkomna í þennan heim. Ég man hvað hjúkrunarfólkið var hissa þegar við nefndum nafnið hennar enda var það ekki algengt þá að börn fengju nafn strax við fæðingu.

Ljósmóðirin, sem var sú sama og tók á móti Írisi tæpum 11 árum fyrr, setti hana á borðið, Hrund opnaði annað augað og kíkti á pabba sinn og líkaði vel það sem hún sá. Hún sá að öllu var óhætt og lagði sig því bara aftur. Við komum svo heim til fjölskyldunnar á 29 ára afmælisdaginn minn.

Þau hafa liðið alveg ótrúlega fljótt þessi 17 ár og mér finnst alveg ótrúlegt að litla barnið mitt skuli vera orðið jafngömul og ég var þegar pabbi hennar dró hring á fingur mér og við opinberuðum trúlofun okkar.

Hún Hrund er foreldrum sínum til mikils sóma. Hún útskrifaðist úr 10. bekk með aðra hæstu einkunn yfir árganginn og fékk verðlaun frá danska sendiráðinu fyrir hæstu einkunn í dönsku á samræmda prófinu. Sendiráðið veitir þau verðlaun þeim nemenda í hverjum skóla sem fær hæstu einkunn í dönsku. Þegar við komum svo heim úr sumarfríinu okkar sl sumar,. þá var eitt af bréfunum sem beið okkar, boðsbréf frá Reykjavíkurborg þar sem Hrund og fjölskyldu hennar var boðið að vera viðstödd veitingu Nemendaverðlauna Reykjavíkurborgar, í ráðhúsinu þann 17. júní og þiggja síðan veitingar á eftir. Við mættum auðvitað ekki enda upptekin við að halda uppá þjóðhátíðardaginn á danskri grund. Hrund hringdi því í kennarann sinn og spurði hvort hún vissi af hverju okkur hafði verið boðið og þá kom í ljós að hún hafði verið tilnefnd til verðlauna, og unnið þau en þessi verðlaun eru veitt í nokkrum flokkum. Hún mátti koma og sækja verðlaunin sín út í skóla í dag og þá fékk hún afhent bókaverðlaun og skjal og á því stóð:

Nemendaverðlaun menntaráðs Reykjavíkur skólaárið 2004-2005.
HRUND ERLINGSDÓTTIR, nemandi í Fellaskóla hlýtur viðurkenningu menntaráðs Reykjavíkur fyrir að vera jákvæð fyrirmynd og sýna frumkvæði og leiðtogahæfileika í skapandi starfi.

Hrund hóf nám í Kvennaskólanum sl haust og stendur sig vel þar og svo vinnur hún tvisvar í viku á Hrafnistu við að gefa eldri borgurum okkar matinn sinn. Henni líkar vel þar og svo í jólafríinu þá bætti hún við sig vinnu og vann hjá Hagkaupum eins mikið og hún gat fengið þar.

Nú er bílprófið handan við hornið og ekki langt að bíða þangað til hún fer að þeytast um bæinn því þar sem hún vefur föður sínum um fingur sér þá er næsta víst að hún fær lánaðan bílinn þegar því verður við komið. Eins gott að ég reyni aðeins að ala hana upp :o)

Elsku Hrund mín, ég óska þér innilega til hamingju með daginn og bið Guð að vaka yfir hverju þínu skrefi og blessa framtíð þína á sérstakan hátt.

Nýtt ár.....

Á sjónvarpsskjánum birtist ártalið 2005 og smá saman rann það saman við ártalið 2006. Já, árið er liðið í aldanna skaut og aldrei það kemur til baka en framundan er nýtt ár með nýjum tækifærum.

Um þessi tímamót er algengt að fólk staldri aðeins við, hugsi tilbaka og síðan fram á veginn. Hvað skyldi nýja árið færa okkur, höfum við eitthvað með það að gera sjálf eða er þetta allt háð duttlungum örlaganna? Hvað með hamingjuna, skyldi það vera rétt að hún fáist ekki keypt fyrir öll heimsins auðævi heldur sé hún heimagerð? Eða máltækið sem segir að hamingjan sé ekki að fá það sem maður vill heldur að vilja það sem maður hefur.

Árið 2005 var mér ljúft og gott að langflestu leyti og ég er Guði þakklát fyrir allt það góða sem hann hefur lagt í veg minn. Enn ein stúlkan bættist í hópinn okkar Erlings og nú eru þær orðnar níu alls, fjórar dætur og fimm dótturdætur. Stóru stelpurnar, dætur mínar, eru stolt mitt og gleði, þær eru mér til mikils sóma hvar sem þær eru. Litlu ömmustelpurnar mínar eiga hjarta mitt algerlega og bræða mig alveg, t.d. að sækja Petru Rut og Daníu Rut á leikskólann, sjá þegar þær sjá mig og sleppa því sem þær eru að gera og hlaupa í fangið á mér….Petra Rut segir öllum að ég sé amma hennar og Danía Rut kallar; ég á, ég á, meðan hún er á leiðinni til mín. Er hægt að biðja um meira?

Við ferðuðumst mikið, fórum í frábæra þriggja vikna ferð til Danmerkur og svo er það land ísanna, okkar undurfagra Ísland. Ég var að hugsa það þegar ég sá í sjónvarpinu á gamlárskvöld, myndband frá Íslandi, hversu mikil forréttindi það eru að fæðast á þessu landi, þessu frábærlega fallega landi. Ég er alveg heilluð af því og minning um ferðalagið um Fljótshlíðarafrétt fyllir núna huga minn en þangað fórum við í dagsferð með Hansa, Auju, Hlyn og Gerði og nokkrum af börnunum okkar. Þetta var mögnuð og skemmtileg ferð, fallegra landslag fyrirfinnst varla á landinu.

Ég horfi með bjartsýni fram á nýja árið og trúi því að það verði okkur gott. Ég veit að við höfum sjálf heilmikið um það að segja hvernig það verður en auðvitað ræður enginn örlögum sínum en við getum ákveðið að vera jákvæð, hætta að nota orð eins og ef… um hluti sem okkur langar og segja frekar þegar…. Það er svo margt sem mig langar að gera á þessu ári, margt sem ég vil gjarnan breyta í fari mínu, margt sem ég hef margoft byrjað á en alltaf gefist of fljótt upp. Las ágæta setningu áðan sem ég ætla að gera að minni; Ef þér mistekst í fyrstu, reyndu þá aftur og aftur og aftur.

Ég hef allavega ákveðið að halda áfram að njóta lífsins, ég er Guðs barn undir náð hans sem er ný á hverjum degi og hún nægir mér. Um leið og ég þakka ykkur lesendur mínir fyrir að hafa áhuga á skrifum mínum þá óska ég ykkur velfarnaðar á nýja árinu og hlakka til áframhaldandi samfylgdar við ykkur hér í bloggheimum.

Jóladagur

Ég fann það gegnum svefninn að einhver var að horfa á mig, reyndi eins og ég gat að opna augun en þau voru frekar þung augnlokin að þessu sinni. Það tókst þó að lokum og ég leit í augun á flottasta manni í heimi og sá klukkuna á náttborðinu hans 12:09. Mér hafði þá tekist það sem ég ákvað í gærkvöldi þegar ég lagðist á koddann en þá sagði ég við Erling að ég ætlaði að sofa til hádegis á jóladag. Mikið var þetta notalegt. Ekkert hljóð heyrðist í íbúðinni og það benti til þess að fleira heimilisfólk hafði farið að dæmi mínu.

Ég fór samt fljótlega framúr og á fætur. Gærdagurinn var góður og jóladagurinn lofaði líka góðum hlutum. Það varð þó ljóst í gærmorgun að ekki mundu allar áætlanir ganga upp. Litlu fjölskyldurnar okkar Erlings voru búnar að ráðgera að koma til okkar í heimsókn eftir matinn og pakkaupptöku en klukkan níu á aðfangadagsmorgun hringdi Arna og sagði okkur að Danía Rut væri komin með hlaupabólu og eftir hádegi hringdi Íris til að segja okkur að Katrín Tara væri komin með rúmlega 39 stiga hita og því myndu þau ekki koma um kvöldið. Það var auðvitað mjög leiðinlegt en svona er lífið samt þegar maður á börn, allt getur gerst.

Við Erling ásamt Eygló og Hrund áttum mjög góðan aðfangadag, reyndar var Hrund að vinna frá átta um morguninn til rúmlega hálfþrjú og kom lúin heim enda búin að vinna líka 12 tíma daginn áður. Hún er hörkudugleg og ég er mjög stolt af henni. Allur undirbúningur fyrir jólin hafði gengið vel og því var hægt að taka því bara rólega yfir matarundirbúning og um þrjúleytið, meðan Eygló sótti Hrund, þá settumst við hjónin inn í stofu með kaffi og konfekt og spjölluðum saman, það var notalegt.

Kvöldið var mjög skemmtilegt, fullt af pökkum sem í leyndist margt spennandi og margt sem hafði verið á óskalistum kom upp úr kössum fylltum af gömlum dagblöðum. Við í fjölskyldunni reynum að hafa pakkana frá okkur þannig að það sé engin leið að sjá hvað er í þeim. Það ríkti mikil værð yfir okkur þegar leið að miðnætti, við stelpurnar vorum komnar í náttfötin og kúrðum öll í sófanum með bækur, jólaöl og nammi, alveg eins og vera ber á jólunum. Ég er Guði óendanlega þakklát fyrir fjölskylduna mína, ég saknaði reyndar ömmustelpanna minna en við því var ekkert að gera.

Í dag kom svo Arna aðeins í heimsókn með Söru Ísold og Þórey Erlu og við fórum síðan á Vífilstaði að heimsækja Hrefnu mömmu hans Erlings og eftir það var farið á hátíðarsamkomu í Fíladelfíu. Við vorum búin að bjóða litlu fjölskyldunum okkar í hangikjötsveislu í kvöld en vegna veikinda varð ekkert af því en í staðinn fórum við bara með matinn til Írisar og fjölskyldu og áttum notalegt kvöld með þeim. Petra Rut stóð fyrir skemmtiatriðum, stóð uppá stól og söng mörg lög fyrir okkur og hneigði sig fallega eftir hverju lagi. Hún er svo skemmtileg stelpan.

Á heimleiðinni fórum við í okkar árlega jólaljósarúnt og sáum nokkur mjög fallega skreytt hús með flottum jólaljósum. Áður en við fórum hafði ég stillt vídeóið til að taka upp tónleikana með Garðari Cortes en ég setti inn vitlausan dag þannig að………ég auglýsi hér með eftir því hvort einhver hafi tekið þetta upp og tími að lána mér spóluna, ég var ferlega spæld.

Jæja, kæru lesendur mínir, ég vona að þið njótið þessara jóladaga eins vel og ég geri. Mér er efst í huga þakklæti fyrir að eiga fjölskyldu og vini og heimili til að koma í. Það er ekki sjálfsagt og markmið mitt er að rækta enn betur þessi bönd sem binda mig við fólkið mitt, hvort sem það er mín stórfjölskylda eða tengdafjölskyldan, systkini Erlings og makar þeirra.

Erling, Hrund og Eygló eru núna frammi í stofu, ég ætla að fara og slást í hópinn með þeim, við ætlum að horfa saman á mynd sem ég fékk í jólagjöf frá Eygló, “Shall we dance”. Skyldu þau vera búin að blanda jólaölið? Best ég gái……..

Sagt um konur

Konur bera með sér styrk sem karlar dást að. Þær ala börn, þola hvers kyns harðræði og byrðar en gefa frá sér hamingju, ást og gleði.

Þær brosa þó þær langi til að orga. Þær syngja þó þær langi til að gráta.

Þær gráta þegar þær eru hamingjusamar og hlæja þegar þær eru taugaveiklaðar.

Konur bíða við símann eftir tilkynningu um að vinirnir hafi komist heim heilir á höldnu eftir að hafa ekið í gegnum hríðarbyl.

Þær geta annast börn og um leið starfað sem framkvæmdastjórar, lögfræðingar eða læknar, verið mótorhjólagelllur eða bara konan í næsta húsi.

Þær geta klæðst jakkafötum, kjólum, gallabuxum og einkennisbúningum.

Konur berjast fyrir því sem þær trúa á. Þær standa upp gagnvart óréttlæti.

Þær eru reiðubúnar að leggja á sig meiri vinnu til að koma börnunum að í betri skólum eða fjölskyldu sinni að hjá betri lækni.

Þær fylgja hræddum vinum sínum til læknis.

Konur eru heiðarlegar, tryggar og umburðarlyndar. Þær eru gáfaðar og vita hvaða kraftur liggur í þekkingunni en þær vita einnig hvernig hægt er að nota mjúku hliðina til að ná fram þeim áhrifum sem þarf.

Hjarta kvenna brestur þegar vinur fellur frá. Þær syrgja ef fjölskyldumeðlimur deyr en eru þó sterkar þegar þær halda að enginn styrkur sé eftir.

Kona getur gert rómantískt kvöld að ógleymanlegri stund.

Hjarta konu er krafturinn sem knýr veröldina áfram.

Konur ala ekki aðeins börn heldur gefa sínum nánustu vonir og gleði.

Þær hughreysta þá sem á þurfa að halda. Þær gefa vinum sínum og fjölskyldu siðferðislegan stuðning.

Það eina sem þær vilja fá í staðinn er faðmlag, bros og nærvera sinna nánustu.

Ég man ekki einu sinni hvenær..........

.......þetta gerðist síðast það er svo langt síðan. Þó var þetta mjög algengt hér áður fyrr að við sætum saman öll sex og áttum skemmtilega kvöldstund með popp, kók og nammi.

Á föstudaginn þegar Íris kom að sækja yngri skvísuna sína til mín þá sagðist hún vera búin að troða sér í Idol partíið sem yrði heima hjá okkur Erling þá um kvöldið. Ég hváði við enda vissi ég ekkert um fyrirhugað partí, hafði reiknað með að við Erling yrðum bara tvö heima þar sem Hrund var búin að plana að fara á unglingasamkomu og Eygló ætlaði með henni. Arna var í heimsókn með sínar skvísur og svo kom Eygló við eftir vinnu og fyrr en varði var sem sagt búið að plana partí, Hrund og Eygló hættu við að fara á samkomuna þegar þær fréttu að Íris ætlaði að koma hingað aftur (ekkert smá aðdráttarafl sem hún hefur) og Arna fór heim með dömurnar í svefninn og kom svo aftur rétt rúmlega átta.

Þannig atvikaðist þetta merkilega sem ég var að tala um, við Erling vorum heima með allar dæturnar rétt eins og í gamla daga en mér fannst reyndar fyndið að hugsa til þess hvað tengdasynirnir og ömmugullin eru orðin stór partur af okkur og ótrúlegt að hugsa til þess að einu sinni þekkti ég strákana “mína” ekki neitt og dömurnar voru ekki einu sinni til. Það vantaði allavega heilmikið í hópinn þetta kvöld en engu að síður skemmtum við okkur stórvel saman yfir Idolinu og vorum með misjafnar skoðanir á frammistöðu keppenda.

Annars hefur helgin verið mjög skemmtileg, í gær var partí heima hjá mömmu þar sem við systkinin komum öll saman með öllu okkar fólki og það var aldeilis glatt á hjalla í litla ömmuhúsinu hennar mömmu. Pabbi lék við hvern sinn fingur og lék við langafabörnin sín, ótrúlegt að þau séu orðin langamma og langafi. Mamma var með heimagerðar pizzur og brownies sem enginn gerir eins vel og hún.

Í dag vorum við svo bara heima hjónin og Danía Rut og Sara Ísold voru í heimsókn hjá okkur meðan mamma þeirra og Eygló skruppu aðeins í Smáralind. Það var mjög gaman að hafa þær og ég man líka vel eftir því hvað það var gott að skreppa aðeins barnlaus í búðir og fá að hafa stelpurnar aðeins hjá mömmu á meðan.

Erling er á lokaspretti í prófum og mikið verð ég fegin þegar þessari törn lýkur. Ég ætla að halda uppá það, Erling segir að hann þekki engan sem er jafn duglegur og ég að finna tilefni til að halda uppá eitthvað. Bara gaman að því enda er lífið svo stórmerkilegt og skemmtilegt.

Njótið aðventunnar……….munið eftir heita súkkulaðinu og þeytta rjómanum, tók forskot á það í dag með fjölskyldunni, þau elskuðu mig mjög eftir það……..

Endir og nýtt upphaf

Það er mjög notalegt að vera “bara” heima þessa dagana. Það er vika síðan ég hætti að vinna á Verkvangi. Ég fékk flotta kveðjugjöf, fann að það var lögð alúð í að finna gjöf handa mér og mér þótti vænt um það. Svo er mér boðið að koma með þeim á jólahlaðborð á föstudaginn og það verður gaman að hitta þau, sérstaklega Mettu, að hinum ólöstuðum, hún er alveg frábær, góður vinnufélagi og vinur. Það er reyndar skrýtin tilfinning að vera ekki með fasta vinnu en ég er að prófarkalesa fyrir Samhjálp og það má alveg koma fram hér að ég tek að mér að lesa yfir allt mögulegt ef ykkur vantar svoleiðis, les t.d. handrit og ritgerðir fyrir skólafólk.

Síðasta sunnudagskvöld vorum við mæðgurnar að gera svona gamaldags aðventukransa og í gærkvöldi gerðum við heimabúið konfekt og Arna og Eygló skelltu nokkrum plötum af spesíum í ofninn svona til að gleðja pabba sinn. Þetta var mjög gaman fyrir utan það að Íris og Hrund voru ekki með okkur vegna prófaundirbúnings.

Ég hef líka verið í ömmuleik með stelpurnar hennar Írisar því hún er á kafi í prófalestri eins og pabbi hennar og eiga þau bæði tæpa viku eftir og við Karlott hlökkum mikið til þegar þessari törn lýkur. Þegar ég sótti Petru Rut á leikskólann í gær, með svörtu krullurnar mínar úfnar eftir rokið, þá horfði einn lítill gutti á mig og spurði svo; ert þú að leika Grýlu? Ég sagði nei og sagðist bara vera amman hennar Petru Rutar og hún kom fagnandi til mín, þá sagði sá stutti bara; nú er það, gaman. Skemmtilegt hvað þessi litlu börn eru hreinskilin. Þegar ég var svo að hjálpa Petru Rut í skóna leit hún á mig með eftirvæntingu í augunum og spurði; “erum við núna að fara heim til afa?” Hún er alveg meiriháttar og það er gaman að vera með þessum litlu, stóru krúttum.

Síðustu daga hef ég verið að umbreyta heimilinu í jólaland, hef pakkað niður heilmiklu af dótinu okkar Erlings og sett fallega jóladótið okkar upp í staðinn. Ég fann jólakerti sem Róbert Örn gaf mér í fyrra og ég hafði ekki klárað, ég var fljót að kveikja á því og nú ilmar húsið af jólalykt og jólaljósin lýsa upp skammdegið. Á morgun ætlar Erling að gefa sér tíma og setja ljósin upp á svalirnar og það verður gaman. Ég er svo mikið jólabarn og ég ætla aldrei að hætta að vera það. Þetta er svo skemmtilegur tími en það þarf samt að vera á varðbergi að láta ekki stressið í þjóðfélaginu ná tökum á sér. Ég er farin að henda jafnóðum auglýsingabæklingum sem streyma inn, það er tóm vitleysa að við þurfum á öllu þessu dóti að halda og það er alveg víst að við verðum ekkert hamingjusamari þótt við keyptum það allt saman.

Hitum súkkulaði og nýmjólk saman, þeytum rjóma, setjum mandarínur og osta á borðið og fallegan jóladisk undir geislann......klikkar ekki........mér líður svo vel, vildi bara segja ykkur það.

Katrín Tara eins árs

Það var fyrir um ári síðan, nánar tiltekið aðfararnótt 3. desember. Það var þrengra í rúminu okkar Erlings en vanalega, jú það var lítil prinsessa sem fékk að vera hjá afa og ömmu um nóttina því foreldrar hennar, Íris og Karlott, voru vant við látin annars staðar. Litla prinsessan okkar, Petra Rut, var að fara að eignast systkini og það var ástæða þess að hún var hjá okkur þessa nótt. Undir morgun hringdi síminn og það var stolt móðir sem tilkynnti okkur fæðingu dóttur sinnar og fékk daman nafnið Katrín Tara.

Það er alveg ótrúlegt að það sé ár síðan þetta gerðist, mér finnst svo stutt síðan. Katrín Tara hefur vaxið vel og dafnað og er mjög dugleg stelpa. Hún er farin að ganga og hún er svo sannarlega ákveðinn einstaklingur sem veit hvað hún vill. Hún er líka mjög forvitin og þarf að skoða allt sem hún sér og opna allar skúffur sem hún getur, veit það sennilega frá Hrund frænku sinni að þeir sem eru ekki forvitnir vita einfaldlega minna.

Katrín Tara er sannkölluð Guðs gjöf inn í fjölskylduna okkar og mikill gleðigjafi eins og systir hennar og frænkur. Petra Rut er mjög dugleg að gæta hennar og er alltaf að segja mér að hún sé LITLA systir hennar og að hún sjálf sé STÓRA yndigullið okkar.

Elsku Katrín Tara mín, innilega til hamingju með eins árs afmælið þitt. Ég bið Guð að blessa þig og vaka yfir hverju þínu skrefi.