Mikið varð ég glöð og hissa sl þriðjudagskvöld heima hjá Tedda og Kötu. Við vorum þar systkinin ásamt flestu af fólkinu okkar því ætlunin var að borða saman snarl og bara eiga skemmtilegt kvöld saman. Við vorum öll sest inn í stofu og Teddi var búinn að bjóða okkur að gjöra svo vel nema hvað.......birtist ekki Thea mín bara öllum að óvörum í stofunni og með henni var paragvæski kærastinn hennar og við sem héldum að hún væri enn í mörg þúsund kílómetra fjarlægð frá okkur.
Þau höfðu komið til Íslands laust eftir miðnætti kvöldið áður og það var búið að vera mikið leynimakk á fjölskyldunni í Fellsmúlanum vegna komu þeirra. Þeim tókst að koma öllum að óvörum en voru svo hugulsöm að vera búin að koma því þannig fyrir að Hrund var heima hjá þeim “að passa” þegar þau komu heim frá Keflavík og ég hef það eftir Tedda að það hafi verið óborganlegt að verða vitni að óvæntum endurfundum þeirra frænkna.
Það er gott að Thea er komin heim aftur og við eigum eftir að kynnast kærastanum sem heitir Juan Carlos (held að þetta sé rétt skrifað). Hann virðist alveg ágætur en talar því miður bara spænsku.
Ég vil nota þetta tækifæri og bjóða hana velkomna heim og hann velkominn til Íslands og vona að honum eigi eftir að líða vel hér þótt hann sé fjarri fólkinu sínu.
Annars gengur lífið bara sinn vanagang hjá mér. Mér gengur bara vel í vinnunni og er að komast inn í þetta allt saman. Ég er fljót að læra númerin á bókhaldslyklunum og mér finnst gaman að vinna með alla þessa pappíra. Svo eru stelpurnar sem ég vinn með ósköp indælar og gott að spyrja þær um allt sem ég þarf að vita. Eigandinn fór til Kanaríeyja fljótlega eftir að ég byrjaði þannig að ég hef ekki kynnst honum mikið en þær bera honum afar góða sögu.
Danski kúrinn gengur vel hjá okkur Erling og það er frábært. Við erum búin að panta okkur ferð til Spánar í ágúst og okkur langar til að vera búin að minnka vel áður. Það eru reyndar allar líkur á að Erling verði búinn með sitt takmark þá því nú þegar er hann búinn að losa sig við 7 af þeim 15 kílóum sem hann ætlar að losna við. Eins og þið sjáið hér að ofan þá eru farin 5 af 20 aukakílóum hjá mér en ef þetta heldur svona áfram þá ætti ég að verða búin líka í ágúst. Allavega komin mjög langt áleiðis.
Nú er helgin framundan og ég hlakka til hennar. Veit að hún verður góð því ég ætla að hafa hana skemmtilega. Svo eigum við Erling bráðum brúðkaupsafmæli, 28 ár, og það verður spennandi að sjá hvað við gerum til hátíðabrigða. Þið munið hvað ég sagði ykkur um daginn, Erling segir að það sé enginn jafn duglegur og ég að finna tilefni til að halda uppá eitthvað en ef þetta er ekki alvöru tilefni þá veit ég ekki hvað.
Fylgist svo með bláu vigtinni minni, hvort hún færist ekki jafnt og þétt til hægri......verið dugleg að kommenta á mig og hvetja mig áfram
Þangað til næst...........
fimmtudagur, febrúar 23, 2006
miðvikudagur, febrúar 15, 2006
Sara Ísold, 2ja ára afmælisprinsessa
Það var óborganlegur svipur sem kom á hana Örnu dóttur okkar þegar við Erling gengum inn á stofu 4 á FSA, fjórðungssjúkrahúsi Akureyrar, á þessum degi fyrir nákvæmlega tveimur árum. Hún gjörsamlega gapti af undrun enda átti hún alls ekki von á að sjá okkur þarna. Davíð var ekki eins hissa, það var allavega ekki að sjá á honum. Þetta var sunnudagur og við hjónin, nýbökuð afi og amma í þriðja sinn stóðumst ekki mátið að brenna norður og sjá dömuna sem hafði bæst í hópinn okkar.Veðrið var eins og best verður á kosið um miðjan vetur og okkur því ekkert að vanbúnaði. Við sögðum engum frá því vegna þess að okkur langaði að koma á óvart og okkur tókst það svo sannarlega. Þeir sem best þekkja okkur hjónin vissu þegar þeir reyndu að ná í okkur að okkur hlyti að hafa dottið í hug að “skreppa aðeins” og sjá fólkið okkar norðan heiða.
Fyrr þennan sama dag, reyndar mjög snemma morguns, reyndar næstum um nóttina hafði Arna sem sagt hringt í okkur og tilkynnt okkur fæðingu annarrar dóttur sinnar. Við vorum búin að fylgjast með fæðingunni úr fjarlægðinni í Reykjavík og vorum auðvitað mjög spennt. Rúmlega hálf fjögur um nóttina leit hún dagsins ljós, Sara Ísold, litla daman sem á afmæli í dag.
Hún er mjög heillandi barn og mjög dugleg. Hún talar heilmikið og er algjör gullmoli.
Sara Ísold er mjög hrifin af afa sínum og hann á að hjálpa henni með alla hluti þegar hún er hjá okkur. Þá réttir hún út litlu hendurnar sínar og segir “Afi hjappa mer”. Ég skil nú vel að hann standist það ekki.
Elsku Sara Ísold mín, ég óska þér innilega til hamingju með daginn þinn og vona að þú verðir mjög fljótt frísk svo það verði hægt að halda uppá afmælisdaginn þinn bráðum. Þú ert sannkölluð Guðs gjöf inn í líf okkar allra. Ég elska þig gullið mitt.
sunnudagur, febrúar 12, 2006
Hvunndagshetjur.....
Ég fór í sextugsafmæli í gær hjá einni af uppáhalds frænku minni, henni Sissu systir hans pabba. Mér hefur verið sagt að þegar ég var lítið og auðvitað MJÖG fallegt barn þá hafi hún og systir hennar mömmu rifist um hvor væri meira skyld mér, þetta finnst mér fyndið
sérstaklega þegar við erum nú allar fullorðnar konur. Þær eru allavega báðar tvær í miklu uppáhaldi hjá mér þó svo að ég sé ekkert dugleg að hafa samband þá eiga þær sérstakan stað í hjarta mínu.
Einni frænkunni (pabbar okkar eru bræður) heilsaði ég í eldhúsinu og HÚN ÞEKKTI MIG EKKI, bömmer. Ég get auðvitað valið ástæðuna fyrir því að hún þekkti mig ekki, er ég orðin svona ellileg að hún þekkti mig ekki eða er ég alltaf að yngjast og þess vegna þekkti hún ekki þessa svarthærðu frænku sína. Ég hef ákveðið að þetta seinna sé ástæðan því mér myndi líða miklu verr ef hitt væri ástæðan.
Segi svo einhver að maður hafi ekki eitthvað að gera með það sjálfur hvernig manni líður.
Ég átti athyglisvert samtal við eina skáfrænku mína, þ.e. konu sem er gift bróðir hans pabba. Í haust skrifaði ég færslu um hana á blogginu mínu því hún veikstist skyndilega sl vor, fékk blóðeitrun eða sýklasótt og í kjölfarið þurfti að taka af henni báða fæturnar rétt fyrir neðan hné. Hún var fullfrísk einn daginn en þann næsta var henni ekki hugað líf og henni var haldið sofandi í öndunarvél í þó nokkurn tíma.
Í dag eru fjórir mánuðir síðan hún fékk gervifætur og ég verð bara að segja að ég dáist að dugnaði hennar, góða skapinu og síðast en ekki síst, óbilandi kjarki. Útlimir hennar eru alsettir örvefum og einna líkast er þetta eins og þegar fólk brennur mjög illa. Hún sýndi mér handleggina sína en þakkaði um leið fyrir að andlitið skyldi sleppa að undanskyldu einu slæmu öri við efri vörina. Hún var svo þakklát fyrir lífið sjálft og sagðist bara biðja Faðir vorið og það virkaði.
Hún gekk um í veislunni, göngulagið kannski ekki alveg eins og það á að vera ennþá en ef fólk vissi ekki að hún var á gervifótum þá myndi engum hafa dottið það í hug. Í samtali okkar sagði hún með bros á vör að læknarnir vildu að hún færi að ganga beint en ekki skakklappast svona eins og hún orðaði það. Aðspurð sagðist hún auðvitað stundum verða döpur yfir því að geta ekki bara farið út í göngutúr eins og hún var vön að gera en um leið sagði hún að það myndi koma að því, hún ætlar að halda áfram að þjálfa sig.
Hún var svo glöð að vera útskrifuð og geta verið heima hjá sér og að þurfa ekki að vera í hjólastól. Þvílík hetja sem hún er þessi kona sem er aðeins eldri en ég, á frábæra fjölskyldu, eiginmann, þrjú börn, eitt barnabarn og annað á leiðinni. Og hún kunni að þakka, ég get margt lært af henni……
Ég tek ofan fyrir öllum hvunndagshetjum þessa lands……………
sérstaklega þegar við erum nú allar fullorðnar konur. Þær eru allavega báðar tvær í miklu uppáhaldi hjá mér þó svo að ég sé ekkert dugleg að hafa samband þá eiga þær sérstakan stað í hjarta mínu.
OG ÞAÐ UPPLÝSIST HÉR MEÐ AÐ ÉG ER JAFNSKYLD ÞEIM BÁÐUM.
Ég hitti auðvitað þó nokkuð af frændfólki mínu og var svo heppin að sitja nálægt Ellu og Sirrý systrum mínum og gat spurt þær um skyldleika við fólk sem ég þekkti ekki.
Ég hitti auðvitað þó nokkuð af frændfólki mínu og var svo heppin að sitja nálægt Ellu og Sirrý systrum mínum og gat spurt þær um skyldleika við fólk sem ég þekkti ekki.
Einni frænkunni (pabbar okkar eru bræður) heilsaði ég í eldhúsinu og HÚN ÞEKKTI MIG EKKI, bömmer. Ég get auðvitað valið ástæðuna fyrir því að hún þekkti mig ekki, er ég orðin svona ellileg að hún þekkti mig ekki eða er ég alltaf að yngjast og þess vegna þekkti hún ekki þessa svarthærðu frænku sína. Ég hef ákveðið að þetta seinna sé ástæðan því mér myndi líða miklu verr ef hitt væri ástæðan.
Segi svo einhver að maður hafi ekki eitthvað að gera með það sjálfur hvernig manni líður.
Ég átti athyglisvert samtal við eina skáfrænku mína, þ.e. konu sem er gift bróðir hans pabba. Í haust skrifaði ég færslu um hana á blogginu mínu því hún veikstist skyndilega sl vor, fékk blóðeitrun eða sýklasótt og í kjölfarið þurfti að taka af henni báða fæturnar rétt fyrir neðan hné. Hún var fullfrísk einn daginn en þann næsta var henni ekki hugað líf og henni var haldið sofandi í öndunarvél í þó nokkurn tíma.
Í dag eru fjórir mánuðir síðan hún fékk gervifætur og ég verð bara að segja að ég dáist að dugnaði hennar, góða skapinu og síðast en ekki síst, óbilandi kjarki. Útlimir hennar eru alsettir örvefum og einna líkast er þetta eins og þegar fólk brennur mjög illa. Hún sýndi mér handleggina sína en þakkaði um leið fyrir að andlitið skyldi sleppa að undanskyldu einu slæmu öri við efri vörina. Hún var svo þakklát fyrir lífið sjálft og sagðist bara biðja Faðir vorið og það virkaði.
Hún gekk um í veislunni, göngulagið kannski ekki alveg eins og það á að vera ennþá en ef fólk vissi ekki að hún var á gervifótum þá myndi engum hafa dottið það í hug. Í samtali okkar sagði hún með bros á vör að læknarnir vildu að hún færi að ganga beint en ekki skakklappast svona eins og hún orðaði það. Aðspurð sagðist hún auðvitað stundum verða döpur yfir því að geta ekki bara farið út í göngutúr eins og hún var vön að gera en um leið sagði hún að það myndi koma að því, hún ætlar að halda áfram að þjálfa sig.
Hún var svo glöð að vera útskrifuð og geta verið heima hjá sér og að þurfa ekki að vera í hjólastól. Þvílík hetja sem hún er þessi kona sem er aðeins eldri en ég, á frábæra fjölskyldu, eiginmann, þrjú börn, eitt barnabarn og annað á leiðinni. Og hún kunni að þakka, ég get margt lært af henni……
Ég tek ofan fyrir öllum hvunndagshetjum þessa lands……………
mánudagur, febrúar 06, 2006
Sá danski....
Þá er fyrsta vinnuvika liðin og ný byrjar í fyrramálið. Þetta hefur bara gengið vel, vinnuveitandinn er þolinmóður og gefur mér góðan tíma til að komast inn í verkefnin sem ég á að sinna. Ég hef aðeins kynnst annarri af tveimur samstarfskonum mínum á skrifstofunni en hin hefur verið í fríi en ég mun hitta hana á morgun. Mér líst bara vel á
þessa sem hefur verið með mér þessa vikuna, hún er mjög almennileg og segir mér líka að hin sé frábær.
Þær hafa báðar unnið þarna í mörg ár og ég er fyrsta manneskjan sem byrja ný í fyrirtækinu í mörg ár. Það segir mér bara að það sé mjög gott að vinna fyrir eigandann.
Það eru því bara spennandi að kynnast þessu betur og læra betur á þetta.
Að allt öðru. Þið hafið eflaust tekið eftir fína borðanum mínum hér efst á síðunni minni.
Enn einu sinn ætla ég að legga til aðlögu við aukakílóin og að þessu sinni ætla ég að prófa hinn margfræga “danska kúr”. Reyndar byrjuðum við Erling bæði að fara eftir honum þegar við komum heim frá Kanarí og Erling er búinn að ná meiri árangri en ég
Hann hefur misst 4,5 kíló en sagan segir að kallar nái meiri árangri en konur á sama tíma. Ekki veit ég nú afhverju en svona er þetta bara.
Verið nú dugleg að hvetja mig áfram, setja inn komment og góðar ráðleggingar eru alltaf vel þegnar. Ella systir er reyndar búin að vera mjög dugleg að fara eftir þessu og er alltaf að senda mér uppskriftir og bjóða mér yfir til sín að prófa eitthvað nýtt sem hún hefur gert og ég er mjög þakklát fyrir það. Maður má meira að segja fá sér ís (sérbúinn til) en hann er mjög góður og fyrst þegar ég smakkaði hann fannst mér að ég væri að svindla en svo var ekki.
Jæja lesendur mínir, klukkan er farin að ganga eitt eftir miðnætti og Erling var að kalla og athuga hvort ég ætlaði ekki að fara að mæta á minn stað í rúminu, þ.e. í fangið á honum.
Ég stenst nú ekki svona...........þangað til næst........farið vel með ykkur og njótið lífsins.
þessa sem hefur verið með mér þessa vikuna, hún er mjög almennileg og segir mér líka að hin sé frábær.
Þær hafa báðar unnið þarna í mörg ár og ég er fyrsta manneskjan sem byrja ný í fyrirtækinu í mörg ár. Það segir mér bara að það sé mjög gott að vinna fyrir eigandann.
Það eru því bara spennandi að kynnast þessu betur og læra betur á þetta.
Að allt öðru. Þið hafið eflaust tekið eftir fína borðanum mínum hér efst á síðunni minni.
Enn einu sinn ætla ég að legga til aðlögu við aukakílóin og að þessu sinni ætla ég að prófa hinn margfræga “danska kúr”. Reyndar byrjuðum við Erling bæði að fara eftir honum þegar við komum heim frá Kanarí og Erling er búinn að ná meiri árangri en ég
Hann hefur misst 4,5 kíló en sagan segir að kallar nái meiri árangri en konur á sama tíma. Ekki veit ég nú afhverju en svona er þetta bara.
Verið nú dugleg að hvetja mig áfram, setja inn komment og góðar ráðleggingar eru alltaf vel þegnar. Ella systir er reyndar búin að vera mjög dugleg að fara eftir þessu og er alltaf að senda mér uppskriftir og bjóða mér yfir til sín að prófa eitthvað nýtt sem hún hefur gert og ég er mjög þakklát fyrir það. Maður má meira að segja fá sér ís (sérbúinn til) en hann er mjög góður og fyrst þegar ég smakkaði hann fannst mér að ég væri að svindla en svo var ekki.
Jæja lesendur mínir, klukkan er farin að ganga eitt eftir miðnætti og Erling var að kalla og athuga hvort ég ætlaði ekki að fara að mæta á minn stað í rúminu, þ.e. í fangið á honum.
Ég stenst nú ekki svona...........þangað til næst........farið vel með ykkur og njótið lífsins.
sunnudagur, janúar 29, 2006
Erla bókari
Klukkan var átta á fimmtudagskvöldi þegar heimasíminn hringdi og Eygló sem var stödd heima svaraði fyrir mig. Þegjandi rétti hún mér símann og ég tók við honum frekar pirruð því mér leiðast svo þessir sölumenn sem eru alltaf að reyna að prangra einhverju inná mig.
Halló, sagði ég frekar þurr á manninn og í hinum endanum heyrðist; Erla, sæl ég heiti……. og aftur sagði ég með sömu þurru röddinni, já. Var næstum búin að segja honum að ég vildi ekki kaupa neitt, þegar hann sagðist reka bókhaldsstofu og væri með umsókn frá mér um bókarastarf. Ég bað hann afsökunar á kuldalegu svari mínu og sagði honum frá leiða mínum á sölumönnum sem gjarnan hringja á þessum tíma dag, þ.e. rétt eftir kvöldmat. Hann hló við og virtist skilja mig fullkomlega.
Í stuttu máli sagt, þá sagði hann að margir hefðu sótt um starfið en hann vildi gjarnan hitta mig daginn eftir ef ég gæti. Ég fór svo og hitti hann kl eitt í gær og eftir klukkutíma samtal um starfið, kosti mína, launakjör og sameiginlegan áhuga okkar á dvöl á suðrænum slóðum þá spurði hann hvenær ég gæti byrjað.
Mánudaginn 30. janúar mun ég mæta á skrifstofuna hans kl 9:00 og ég ræð vinnutíma mínum mikið sjálf, þarf bara að bera ábyrgð á að sinna mínum viðskiptavinum og skila tímaskýrslunni minni einu sinni í mánuði, en rétt er samt að taka fram að þetta er fullt starf en mjög þægilegt að geta hliðrað til ef þarf.
Við verðum fjögur sem vinnum þarna og ég er bara spennt. Ég trúi því að þetta sé bænasvar, að Guð sé að leiða mig í þessa vinnu og við hér með þakka honum fyrir það.
Nú er laugardagskvöld, Eurovision og Stelpurnar búnar í sjónvarpinu og Erling er eitthvað að stússast í eldhúsinu. Hann er að fara að grilla humar, ummmmmmm
Mikill hvítlaukur, I love it…..þangað til næst.....
Halló, sagði ég frekar þurr á manninn og í hinum endanum heyrðist; Erla, sæl ég heiti……. og aftur sagði ég með sömu þurru röddinni, já. Var næstum búin að segja honum að ég vildi ekki kaupa neitt, þegar hann sagðist reka bókhaldsstofu og væri með umsókn frá mér um bókarastarf. Ég bað hann afsökunar á kuldalegu svari mínu og sagði honum frá leiða mínum á sölumönnum sem gjarnan hringja á þessum tíma dag, þ.e. rétt eftir kvöldmat. Hann hló við og virtist skilja mig fullkomlega.
Í stuttu máli sagt, þá sagði hann að margir hefðu sótt um starfið en hann vildi gjarnan hitta mig daginn eftir ef ég gæti. Ég fór svo og hitti hann kl eitt í gær og eftir klukkutíma samtal um starfið, kosti mína, launakjör og sameiginlegan áhuga okkar á dvöl á suðrænum slóðum þá spurði hann hvenær ég gæti byrjað.
Mánudaginn 30. janúar mun ég mæta á skrifstofuna hans kl 9:00 og ég ræð vinnutíma mínum mikið sjálf, þarf bara að bera ábyrgð á að sinna mínum viðskiptavinum og skila tímaskýrslunni minni einu sinni í mánuði, en rétt er samt að taka fram að þetta er fullt starf en mjög þægilegt að geta hliðrað til ef þarf.
Við verðum fjögur sem vinnum þarna og ég er bara spennt. Ég trúi því að þetta sé bænasvar, að Guð sé að leiða mig í þessa vinnu og við hér með þakka honum fyrir það.
Nú er laugardagskvöld, Eurovision og Stelpurnar búnar í sjónvarpinu og Erling er eitthvað að stússast í eldhúsinu. Hann er að fara að grilla humar, ummmmmmm
Mikill hvítlaukur, I love it…..þangað til næst.....
fimmtudagur, janúar 26, 2006
Hversdagslíf....
Það er merkilegt hvað það getur verið mikið að gera hjá manni þegar það er einmitt ekkert að gerast. Ég er sem sagt heima þessa dagana og hamast við að gera ekki neitt.
Ég er búin að sækja um nokkrar vinnur en fæ ekki einu sinni svar. Ég hef ekki áður verið atvinnulaus og því er þetta nýtt fyrir mér en svo lengi lærir sem lifir. Draumastarfið mitt væri að vinna með Erling þegar hann er orðinn lögfræðingur með sína eigin stofu. Við erum líka svo mikil flökkudýr að það væri notalegt að geta svo farið saman í frí þegar það hentaði vinnunni og geta með því sameinað vinnu og áhugamál. Það má nú alveg fara nokkrar “vísindaferðir” til útlanda eða er það ekki annars?
Annars er ósköp lítið að frétta af mér og okkur, við erum farin að plana sumarið og hver veit nema við notum ferðavinninginn sem við unnum í desember og skellum okkur í helgarferð til Ítalíu eftir prófin í maí. Allavega væri ég alveg til í það. Kannist þið ekki við það að vera nýlent heima á Fróni og LANGA SVO MIKIÐ að fara strax aftur til útlanda???? Þannig er ég að minnsta kosti. Svo er ég að reyna að plata lögfræðinginn tilvonandi í útskriftarferð í sólina.... vona að mér takist það....
En núna er ég að fara í bíó, við matarborðið áðan sagði Erling alveg uppúr þurru að hann ætlaði að bjóða mér í bíó í kvöld, á King Kong. Ég hlakka til og vona bara að Erling sofni ekki í bíóinu því myndin byrjar ekki fyrr en kl hálf tíu og er í þrjá tíma skilst mér. Og Erling sem er svo kvöldsvæfur ef hann sest niður fyrir framan skjáinnn……
Við sjáum hvað setur, ég get þá allavega sagt honum hvernig allt fer.
Má samt til með að segja ykkur að þegar ég fór í fyrsta sinn í bíó, árið 1976, þá sá ég einmitt King Kong og fór með Erling…….
Ég er búin að sækja um nokkrar vinnur en fæ ekki einu sinni svar. Ég hef ekki áður verið atvinnulaus og því er þetta nýtt fyrir mér en svo lengi lærir sem lifir. Draumastarfið mitt væri að vinna með Erling þegar hann er orðinn lögfræðingur með sína eigin stofu. Við erum líka svo mikil flökkudýr að það væri notalegt að geta svo farið saman í frí þegar það hentaði vinnunni og geta með því sameinað vinnu og áhugamál. Það má nú alveg fara nokkrar “vísindaferðir” til útlanda eða er það ekki annars?
Annars er ósköp lítið að frétta af mér og okkur, við erum farin að plana sumarið og hver veit nema við notum ferðavinninginn sem við unnum í desember og skellum okkur í helgarferð til Ítalíu eftir prófin í maí. Allavega væri ég alveg til í það. Kannist þið ekki við það að vera nýlent heima á Fróni og LANGA SVO MIKIÐ að fara strax aftur til útlanda???? Þannig er ég að minnsta kosti. Svo er ég að reyna að plata lögfræðinginn tilvonandi í útskriftarferð í sólina.... vona að mér takist það....
En núna er ég að fara í bíó, við matarborðið áðan sagði Erling alveg uppúr þurru að hann ætlaði að bjóða mér í bíó í kvöld, á King Kong. Ég hlakka til og vona bara að Erling sofni ekki í bíóinu því myndin byrjar ekki fyrr en kl hálf tíu og er í þrjá tíma skilst mér. Og Erling sem er svo kvöldsvæfur ef hann sest niður fyrir framan skjáinnn……
Við sjáum hvað setur, ég get þá allavega sagt honum hvernig allt fer.
Má samt til með að segja ykkur að þegar ég fór í fyrsta sinn í bíó, árið 1976, þá sá ég einmitt King Kong og fór með Erling…….
föstudagur, janúar 20, 2006
Ísland fagra Ísland
Það heilsaði kuldalega landið okkar fagra þegar við snerum tilbaka úr sólinni sl miðvikudagskvöld. Margir Frónverjar klöppuðu ákaft í vélinni þegar hjól hennar snertu íslenska grund. Ég hef reyndar aldrei skilið afhverju þetta er svona oft gert og hljóðlega þakkaði ég Guði fyrir að hafa komist heim heilu á höldnu. Flugið heim var vont, ókyrrð í lofti og vélin alltaf að hækka sig meira og meira og mér fannst ég finna fyrir súrefnisskorti og leið ekki vel. Erling sagði að ókyrrðin hafi ekki verið neitt rosalega mikil en mér var allavega nóg um.
Við vorum nú ekki heppin með staðsetningu á gististað þótt þeir hjá Úrval Útsýn hafi mælt með þessum stað og þetta átti að vera 4ra stjörnu hótel en reyndist svo bara þokkalegt 3ja stjörnu hótel, Club Bahia Meloneras, mæli ekki með því. Við lærðum það þó af þessari ferð að það er bæði ódýrara og öruggara með gististað að bóka sig sjálfur á netinu og sleppa þeim millilið sem ferðaskrifstofur eru.
Við hittum konu sem við þekkjum þarna úti og hún og maðurinn hennnar hafa farið víða, þau bóka sig sjálf í flug og mæta á staðinn, skanna hótelin og panta á staðnum. Aðspurð um hvort það væri ekki hætta á að fá ekki hótel sagði hún það ekki vera því það væri svo mikið af hótelum alls staðar. Svo er reyndar líka hægt að bóka hótel sjálfur á netinu.
Engu að síður áttum við frábæra daga í sólinni á Kanaríeyjum sem einnig ber nafnið Eyja stóru hundanna. Ekki sáum við nú marga hunda en kisur voru þarna í massavís. Veðrið var frábært, sól og 24 til 28 stiga hiti fyrir utan einn dag sem var frekar þungbúinn.
Ég fyllti enn eitt árið í ferðinni og Erling lagði sig allan fram um að gera þann dag ánægjulegan fyrir mig og honum tókst það eins og honum einum er lagið. Hann gaf mér evrur í afmælisgjöf (var búinn að gefa mér leðurstígvél hér heima áður en við fórum) og það sama gerðu foreldrar mínir og við byrjuðum daginn á að fara á markað og svo í verslunarmiðstöð þar sem er fatabúð sem fellur vel að mínum smekk. Þarna eyddi ég evrunum mínum og fékk mikið fyrir þær.
Þá var komið rétt framyfir hádegi og við tókum stefnum til Puerto Rico þar sem við fengum okkur léttan hádegismat á strandbar og síðan héldum við upp í fjöllin í fjallaferð.
Við skiluðum okkur tilbaka rúmlega fimm og hittum þá Hlyn og Gerði, ferðafélaga okkar, en þau höfðu eytt deginum á ströndinni og reyndar farið aðeins í búð og keypt handa mér mjög fallega skjaldböku sem er handskorin út í náttúrustein.
Við fjögur áttum pantað borð á uppáhaldsveitingastaðnum mínum á Kanarí, Las Brasas.
Þar fengum við okkur nauta T-bone og nautalund með bestu bernaissósu sem ég hef smakkað og svo bananasplitt í eftirrétt. Dagurinn var sem sagt fullkominn og það var þreytt en ánægt afmælisbarn sem fór heim á hótel.
Í stuttu máli, þá heppnaðist þetta allt mjög vel. Þegar nálgaðist brottför þá var veðurspáin jafn góð þarna úti og hún var leiðinleg hér heima og Hlynur og Gerður ákváðu að vera lengur og framlengdu um eina viku, frábært hjá þeim. Við áttum ekki möguleika á því vegna þess að skólinn kallaði stíft á Erling.
Það var gott að koma heim þrátt fyrir kuldann, ekkert rúm er jafn gott og manns eigið og stelpurnar okkar fögnuðu okkur vel og gott að finna sig svona velkominn tilbaka.
Njótið lífsins vinir, það ætla ég að gera áfram..............Þangað til næst.......
Við vorum nú ekki heppin með staðsetningu á gististað þótt þeir hjá Úrval Útsýn hafi mælt með þessum stað og þetta átti að vera 4ra stjörnu hótel en reyndist svo bara þokkalegt 3ja stjörnu hótel, Club Bahia Meloneras, mæli ekki með því. Við lærðum það þó af þessari ferð að það er bæði ódýrara og öruggara með gististað að bóka sig sjálfur á netinu og sleppa þeim millilið sem ferðaskrifstofur eru.
Við hittum konu sem við þekkjum þarna úti og hún og maðurinn hennnar hafa farið víða, þau bóka sig sjálf í flug og mæta á staðinn, skanna hótelin og panta á staðnum. Aðspurð um hvort það væri ekki hætta á að fá ekki hótel sagði hún það ekki vera því það væri svo mikið af hótelum alls staðar. Svo er reyndar líka hægt að bóka hótel sjálfur á netinu.
Engu að síður áttum við frábæra daga í sólinni á Kanaríeyjum sem einnig ber nafnið Eyja stóru hundanna. Ekki sáum við nú marga hunda en kisur voru þarna í massavís. Veðrið var frábært, sól og 24 til 28 stiga hiti fyrir utan einn dag sem var frekar þungbúinn.
Ég fyllti enn eitt árið í ferðinni og Erling lagði sig allan fram um að gera þann dag ánægjulegan fyrir mig og honum tókst það eins og honum einum er lagið. Hann gaf mér evrur í afmælisgjöf (var búinn að gefa mér leðurstígvél hér heima áður en við fórum) og það sama gerðu foreldrar mínir og við byrjuðum daginn á að fara á markað og svo í verslunarmiðstöð þar sem er fatabúð sem fellur vel að mínum smekk. Þarna eyddi ég evrunum mínum og fékk mikið fyrir þær.
Þá var komið rétt framyfir hádegi og við tókum stefnum til Puerto Rico þar sem við fengum okkur léttan hádegismat á strandbar og síðan héldum við upp í fjöllin í fjallaferð.
Við skiluðum okkur tilbaka rúmlega fimm og hittum þá Hlyn og Gerði, ferðafélaga okkar, en þau höfðu eytt deginum á ströndinni og reyndar farið aðeins í búð og keypt handa mér mjög fallega skjaldböku sem er handskorin út í náttúrustein.
Við fjögur áttum pantað borð á uppáhaldsveitingastaðnum mínum á Kanarí, Las Brasas.
Þar fengum við okkur nauta T-bone og nautalund með bestu bernaissósu sem ég hef smakkað og svo bananasplitt í eftirrétt. Dagurinn var sem sagt fullkominn og það var þreytt en ánægt afmælisbarn sem fór heim á hótel.
Í stuttu máli, þá heppnaðist þetta allt mjög vel. Þegar nálgaðist brottför þá var veðurspáin jafn góð þarna úti og hún var leiðinleg hér heima og Hlynur og Gerður ákváðu að vera lengur og framlengdu um eina viku, frábært hjá þeim. Við áttum ekki möguleika á því vegna þess að skólinn kallaði stíft á Erling.
Það var gott að koma heim þrátt fyrir kuldann, ekkert rúm er jafn gott og manns eigið og stelpurnar okkar fögnuðu okkur vel og gott að finna sig svona velkominn tilbaka.
Njótið lífsins vinir, það ætla ég að gera áfram..............Þangað til næst.......
miðvikudagur, janúar 11, 2006
Fleiri afmæli…
Í jafn stórri fjölskyldu og minni þá eru oft afmæli og bara gaman af því.
Sumarið 2000 vorum við Erling úti á Mallorka og fengum sms frá Örnu dóttur okkar, stutt og laggott “Ég er gengin út, hann heitir Davíð”
Í dag, fimm og hálfu ári síðan að ég heyrði fyrst minnst á Davíð er hann annar af tveimur tengdasonum mínum og pabbi þriggja ömmustelpnanna minna.
Davíð á afmæli í dag, 25 ára gamall, einn aldarfjórðungur að baki hjá þessum unga manni. Davíð er ljúfur og góður drengur, ótrúlega fróður um hin ýmsu málefni og mikill trúmaður. Dætur hans dýrka hann og hann er ólatur að leika sér við þær og sinnir þeim af kostgæfni.
Hann stefnir á að ljúka stúdentsprófi núna í vor og fara í Háskólann í haust að læra sagnfræði en núna með skólanum vinnur hann á heimili fyrir einhverfa drengi og líkar það vel.
Davíð minn, ég óska þér innilega til hamingju með daginn og verð bara að eiga inni að koma í kaffi til þín þegar við Erling komum heim frá Kanarí. Guð blessi framtíð þína og fjölskyldunnar þinnar.
sunnudagur, janúar 08, 2006
Hrund er 17 ára í dag
Hún fæddist einmitt á sunnudegi. Þegar ég vaknaði þann morgunn fyrir 17 árum var ég mjög spennt enda minnug orða læknisins frá því deginum áður. Í dag var komið að því að fjórða barnið okkar Erlings skyldi fæðast. Fæðingin var reyndar ekki áætluð fyrr en 15. janúar en af ýmsum ástæðum var ákveðið að setja fæðingu af stað jafnvel þótt það væri sunnudagur.
Klukkan hálf ellefu stungu þeir nál í handlegginn á mér og einhver vökvi fór að renna um æðar mér og það varð til þess að rétt rúmlega fjögur sama dag buðum við Hrund velkomna í þennan heim. Ég man hvað hjúkrunarfólkið var hissa þegar við nefndum nafnið hennar enda var það ekki algengt þá að börn fengju nafn strax við fæðingu.
Ljósmóðirin, sem var sú sama og tók á móti Írisi tæpum 11 árum fyrr, setti hana á borðið, Hrund opnaði annað augað og kíkti á pabba sinn og líkaði vel það sem hún sá. Hún sá að öllu var óhætt og lagði sig því bara aftur. Við komum svo heim til fjölskyldunnar á 29 ára afmælisdaginn minn.
Þau hafa liðið alveg ótrúlega fljótt þessi 17 ár og mér finnst alveg ótrúlegt að litla barnið mitt skuli vera orðið jafngömul og ég var þegar pabbi hennar dró hring á fingur mér og við opinberuðum trúlofun okkar.
Hún Hrund er foreldrum sínum til mikils sóma. Hún útskrifaðist úr 10. bekk með aðra hæstu einkunn yfir árganginn og fékk verðlaun frá danska sendiráðinu fyrir hæstu einkunn í dönsku á samræmda prófinu. Sendiráðið veitir þau verðlaun þeim nemenda í hverjum skóla sem fær hæstu einkunn í dönsku. Þegar við komum svo heim úr sumarfríinu okkar sl sumar,. þá var eitt af bréfunum sem beið okkar, boðsbréf frá Reykjavíkurborg þar sem Hrund og fjölskyldu hennar var boðið að vera viðstödd veitingu Nemendaverðlauna Reykjavíkurborgar, í ráðhúsinu þann 17. júní og þiggja síðan veitingar á eftir. Við mættum auðvitað ekki enda upptekin við að halda uppá þjóðhátíðardaginn á danskri grund. Hrund hringdi því í kennarann sinn og spurði hvort hún vissi af hverju okkur hafði verið boðið og þá kom í ljós að hún hafði verið tilnefnd til verðlauna, og unnið þau en þessi verðlaun eru veitt í nokkrum flokkum. Hún mátti koma og sækja verðlaunin sín út í skóla í dag og þá fékk hún afhent bókaverðlaun og skjal og á því stóð:
Nemendaverðlaun menntaráðs Reykjavíkur skólaárið 2004-2005.
HRUND ERLINGSDÓTTIR, nemandi í Fellaskóla hlýtur viðurkenningu menntaráðs Reykjavíkur fyrir að vera jákvæð fyrirmynd og sýna frumkvæði og leiðtogahæfileika í skapandi starfi.
Hrund hóf nám í Kvennaskólanum sl haust og stendur sig vel þar og svo vinnur hún tvisvar í viku á Hrafnistu við að gefa eldri borgurum okkar matinn sinn. Henni líkar vel þar og svo í jólafríinu þá bætti hún við sig vinnu og vann hjá Hagkaupum eins mikið og hún gat fengið þar.
Nú er bílprófið handan við hornið og ekki langt að bíða þangað til hún fer að þeytast um bæinn því þar sem hún vefur föður sínum um fingur sér þá er næsta víst að hún fær lánaðan bílinn þegar því verður við komið. Eins gott að ég reyni aðeins að ala hana upp :o)
Elsku Hrund mín, ég óska þér innilega til hamingju með daginn og bið Guð að vaka yfir hverju þínu skrefi og blessa framtíð þína á sérstakan hátt.
þriðjudagur, janúar 03, 2006
Nýtt ár.....
Á sjónvarpsskjánum birtist ártalið 2005 og smá saman rann það saman við ártalið 2006. Já, árið er liðið í aldanna skaut og aldrei það kemur til baka en framundan er nýtt ár með nýjum tækifærum.
Um þessi tímamót er algengt að fólk staldri aðeins við, hugsi tilbaka og síðan fram á veginn. Hvað skyldi nýja árið færa okkur, höfum við eitthvað með það að gera sjálf eða er þetta allt háð duttlungum örlaganna? Hvað með hamingjuna, skyldi það vera rétt að hún fáist ekki keypt fyrir öll heimsins auðævi heldur sé hún heimagerð? Eða máltækið sem segir að hamingjan sé ekki að fá það sem maður vill heldur að vilja það sem maður hefur.
Árið 2005 var mér ljúft og gott að langflestu leyti og ég er Guði þakklát fyrir allt það góða sem hann hefur lagt í veg minn. Enn ein stúlkan bættist í hópinn okkar Erlings og nú eru þær orðnar níu alls, fjórar dætur og fimm dótturdætur. Stóru stelpurnar, dætur mínar, eru stolt mitt og gleði, þær eru mér til mikils sóma hvar sem þær eru. Litlu ömmustelpurnar mínar eiga hjarta mitt algerlega og bræða mig alveg, t.d. að sækja Petru Rut og Daníu Rut á leikskólann, sjá þegar þær sjá mig og sleppa því sem þær eru að gera og hlaupa í fangið á mér….Petra Rut segir öllum að ég sé amma hennar og Danía Rut kallar; ég á, ég á, meðan hún er á leiðinni til mín. Er hægt að biðja um meira?
Við ferðuðumst mikið, fórum í frábæra þriggja vikna ferð til Danmerkur og svo er það land ísanna, okkar undurfagra Ísland. Ég var að hugsa það þegar ég sá í sjónvarpinu á gamlárskvöld, myndband frá Íslandi, hversu mikil forréttindi það eru að fæðast á þessu landi, þessu frábærlega fallega landi. Ég er alveg heilluð af því og minning um ferðalagið um Fljótshlíðarafrétt fyllir núna huga minn en þangað fórum við í dagsferð með Hansa, Auju, Hlyn og Gerði og nokkrum af börnunum okkar. Þetta var mögnuð og skemmtileg ferð, fallegra landslag fyrirfinnst varla á landinu.
Ég horfi með bjartsýni fram á nýja árið og trúi því að það verði okkur gott. Ég veit að við höfum sjálf heilmikið um það að segja hvernig það verður en auðvitað ræður enginn örlögum sínum en við getum ákveðið að vera jákvæð, hætta að nota orð eins og ef… um hluti sem okkur langar og segja frekar þegar…. Það er svo margt sem mig langar að gera á þessu ári, margt sem ég vil gjarnan breyta í fari mínu, margt sem ég hef margoft byrjað á en alltaf gefist of fljótt upp. Las ágæta setningu áðan sem ég ætla að gera að minni; Ef þér mistekst í fyrstu, reyndu þá aftur og aftur og aftur.
Ég hef allavega ákveðið að halda áfram að njóta lífsins, ég er Guðs barn undir náð hans sem er ný á hverjum degi og hún nægir mér. Um leið og ég þakka ykkur lesendur mínir fyrir að hafa áhuga á skrifum mínum þá óska ég ykkur velfarnaðar á nýja árinu og hlakka til áframhaldandi samfylgdar við ykkur hér í bloggheimum.
Um þessi tímamót er algengt að fólk staldri aðeins við, hugsi tilbaka og síðan fram á veginn. Hvað skyldi nýja árið færa okkur, höfum við eitthvað með það að gera sjálf eða er þetta allt háð duttlungum örlaganna? Hvað með hamingjuna, skyldi það vera rétt að hún fáist ekki keypt fyrir öll heimsins auðævi heldur sé hún heimagerð? Eða máltækið sem segir að hamingjan sé ekki að fá það sem maður vill heldur að vilja það sem maður hefur.
Árið 2005 var mér ljúft og gott að langflestu leyti og ég er Guði þakklát fyrir allt það góða sem hann hefur lagt í veg minn. Enn ein stúlkan bættist í hópinn okkar Erlings og nú eru þær orðnar níu alls, fjórar dætur og fimm dótturdætur. Stóru stelpurnar, dætur mínar, eru stolt mitt og gleði, þær eru mér til mikils sóma hvar sem þær eru. Litlu ömmustelpurnar mínar eiga hjarta mitt algerlega og bræða mig alveg, t.d. að sækja Petru Rut og Daníu Rut á leikskólann, sjá þegar þær sjá mig og sleppa því sem þær eru að gera og hlaupa í fangið á mér….Petra Rut segir öllum að ég sé amma hennar og Danía Rut kallar; ég á, ég á, meðan hún er á leiðinni til mín. Er hægt að biðja um meira?
Við ferðuðumst mikið, fórum í frábæra þriggja vikna ferð til Danmerkur og svo er það land ísanna, okkar undurfagra Ísland. Ég var að hugsa það þegar ég sá í sjónvarpinu á gamlárskvöld, myndband frá Íslandi, hversu mikil forréttindi það eru að fæðast á þessu landi, þessu frábærlega fallega landi. Ég er alveg heilluð af því og minning um ferðalagið um Fljótshlíðarafrétt fyllir núna huga minn en þangað fórum við í dagsferð með Hansa, Auju, Hlyn og Gerði og nokkrum af börnunum okkar. Þetta var mögnuð og skemmtileg ferð, fallegra landslag fyrirfinnst varla á landinu.
Ég horfi með bjartsýni fram á nýja árið og trúi því að það verði okkur gott. Ég veit að við höfum sjálf heilmikið um það að segja hvernig það verður en auðvitað ræður enginn örlögum sínum en við getum ákveðið að vera jákvæð, hætta að nota orð eins og ef… um hluti sem okkur langar og segja frekar þegar…. Það er svo margt sem mig langar að gera á þessu ári, margt sem ég vil gjarnan breyta í fari mínu, margt sem ég hef margoft byrjað á en alltaf gefist of fljótt upp. Las ágæta setningu áðan sem ég ætla að gera að minni; Ef þér mistekst í fyrstu, reyndu þá aftur og aftur og aftur.
Ég hef allavega ákveðið að halda áfram að njóta lífsins, ég er Guðs barn undir náð hans sem er ný á hverjum degi og hún nægir mér. Um leið og ég þakka ykkur lesendur mínir fyrir að hafa áhuga á skrifum mínum þá óska ég ykkur velfarnaðar á nýja árinu og hlakka til áframhaldandi samfylgdar við ykkur hér í bloggheimum.
sunnudagur, desember 25, 2005
Jóladagur
Ég fann það gegnum svefninn að einhver var að horfa á mig, reyndi eins og ég gat að opna augun en þau voru frekar þung augnlokin að þessu sinni. Það tókst þó að lokum og ég leit í augun á flottasta manni í heimi og sá klukkuna á náttborðinu hans 12:09. Mér hafði þá tekist það sem ég ákvað í gærkvöldi þegar ég lagðist á koddann en þá sagði ég við Erling að ég ætlaði að sofa til hádegis á jóladag. Mikið var þetta notalegt. Ekkert hljóð heyrðist í íbúðinni og það benti til þess að fleira heimilisfólk hafði farið að dæmi mínu.
Ég fór samt fljótlega framúr og á fætur. Gærdagurinn var góður og jóladagurinn lofaði líka góðum hlutum. Það varð þó ljóst í gærmorgun að ekki mundu allar áætlanir ganga upp. Litlu fjölskyldurnar okkar Erlings voru búnar að ráðgera að koma til okkar í heimsókn eftir matinn og pakkaupptöku en klukkan níu á aðfangadagsmorgun hringdi Arna og sagði okkur að Danía Rut væri komin með hlaupabólu og eftir hádegi hringdi Íris til að segja okkur að Katrín Tara væri komin með rúmlega 39 stiga hita og því myndu þau ekki koma um kvöldið. Það var auðvitað mjög leiðinlegt en svona er lífið samt þegar maður á börn, allt getur gerst.
Við Erling ásamt Eygló og Hrund áttum mjög góðan aðfangadag, reyndar var Hrund að vinna frá átta um morguninn til rúmlega hálfþrjú og kom lúin heim enda búin að vinna líka 12 tíma daginn áður. Hún er hörkudugleg og ég er mjög stolt af henni. Allur undirbúningur fyrir jólin hafði gengið vel og því var hægt að taka því bara rólega yfir matarundirbúning og um þrjúleytið, meðan Eygló sótti Hrund, þá settumst við hjónin inn í stofu með kaffi og konfekt og spjölluðum saman, það var notalegt.
Kvöldið var mjög skemmtilegt, fullt af pökkum sem í leyndist margt spennandi og margt sem hafði verið á óskalistum kom upp úr kössum fylltum af gömlum dagblöðum. Við í fjölskyldunni reynum að hafa pakkana frá okkur þannig að það sé engin leið að sjá hvað er í þeim. Það ríkti mikil værð yfir okkur þegar leið að miðnætti, við stelpurnar vorum komnar í náttfötin og kúrðum öll í sófanum með bækur, jólaöl og nammi, alveg eins og vera ber á jólunum. Ég er Guði óendanlega þakklát fyrir fjölskylduna mína, ég saknaði reyndar ömmustelpanna minna en við því var ekkert að gera.
Í dag kom svo Arna aðeins í heimsókn með Söru Ísold og Þórey Erlu og við fórum síðan á Vífilstaði að heimsækja Hrefnu mömmu hans Erlings og eftir það var farið á hátíðarsamkomu í Fíladelfíu. Við vorum búin að bjóða litlu fjölskyldunum okkar í hangikjötsveislu í kvöld en vegna veikinda varð ekkert af því en í staðinn fórum við bara með matinn til Írisar og fjölskyldu og áttum notalegt kvöld með þeim. Petra Rut stóð fyrir skemmtiatriðum, stóð uppá stól og söng mörg lög fyrir okkur og hneigði sig fallega eftir hverju lagi. Hún er svo skemmtileg stelpan.
Á heimleiðinni fórum við í okkar árlega jólaljósarúnt og sáum nokkur mjög fallega skreytt hús með flottum jólaljósum. Áður en við fórum hafði ég stillt vídeóið til að taka upp tónleikana með Garðari Cortes en ég setti inn vitlausan dag þannig að………ég auglýsi hér með eftir því hvort einhver hafi tekið þetta upp og tími að lána mér spóluna, ég var ferlega spæld.
Jæja, kæru lesendur mínir, ég vona að þið njótið þessara jóladaga eins vel og ég geri. Mér er efst í huga þakklæti fyrir að eiga fjölskyldu og vini og heimili til að koma í. Það er ekki sjálfsagt og markmið mitt er að rækta enn betur þessi bönd sem binda mig við fólkið mitt, hvort sem það er mín stórfjölskylda eða tengdafjölskyldan, systkini Erlings og makar þeirra.
Erling, Hrund og Eygló eru núna frammi í stofu, ég ætla að fara og slást í hópinn með þeim, við ætlum að horfa saman á mynd sem ég fékk í jólagjöf frá Eygló, “Shall we dance”. Skyldu þau vera búin að blanda jólaölið? Best ég gái……..
Ég fór samt fljótlega framúr og á fætur. Gærdagurinn var góður og jóladagurinn lofaði líka góðum hlutum. Það varð þó ljóst í gærmorgun að ekki mundu allar áætlanir ganga upp. Litlu fjölskyldurnar okkar Erlings voru búnar að ráðgera að koma til okkar í heimsókn eftir matinn og pakkaupptöku en klukkan níu á aðfangadagsmorgun hringdi Arna og sagði okkur að Danía Rut væri komin með hlaupabólu og eftir hádegi hringdi Íris til að segja okkur að Katrín Tara væri komin með rúmlega 39 stiga hita og því myndu þau ekki koma um kvöldið. Það var auðvitað mjög leiðinlegt en svona er lífið samt þegar maður á börn, allt getur gerst.
Við Erling ásamt Eygló og Hrund áttum mjög góðan aðfangadag, reyndar var Hrund að vinna frá átta um morguninn til rúmlega hálfþrjú og kom lúin heim enda búin að vinna líka 12 tíma daginn áður. Hún er hörkudugleg og ég er mjög stolt af henni. Allur undirbúningur fyrir jólin hafði gengið vel og því var hægt að taka því bara rólega yfir matarundirbúning og um þrjúleytið, meðan Eygló sótti Hrund, þá settumst við hjónin inn í stofu með kaffi og konfekt og spjölluðum saman, það var notalegt.
Kvöldið var mjög skemmtilegt, fullt af pökkum sem í leyndist margt spennandi og margt sem hafði verið á óskalistum kom upp úr kössum fylltum af gömlum dagblöðum. Við í fjölskyldunni reynum að hafa pakkana frá okkur þannig að það sé engin leið að sjá hvað er í þeim. Það ríkti mikil værð yfir okkur þegar leið að miðnætti, við stelpurnar vorum komnar í náttfötin og kúrðum öll í sófanum með bækur, jólaöl og nammi, alveg eins og vera ber á jólunum. Ég er Guði óendanlega þakklát fyrir fjölskylduna mína, ég saknaði reyndar ömmustelpanna minna en við því var ekkert að gera.
Í dag kom svo Arna aðeins í heimsókn með Söru Ísold og Þórey Erlu og við fórum síðan á Vífilstaði að heimsækja Hrefnu mömmu hans Erlings og eftir það var farið á hátíðarsamkomu í Fíladelfíu. Við vorum búin að bjóða litlu fjölskyldunum okkar í hangikjötsveislu í kvöld en vegna veikinda varð ekkert af því en í staðinn fórum við bara með matinn til Írisar og fjölskyldu og áttum notalegt kvöld með þeim. Petra Rut stóð fyrir skemmtiatriðum, stóð uppá stól og söng mörg lög fyrir okkur og hneigði sig fallega eftir hverju lagi. Hún er svo skemmtileg stelpan.
Á heimleiðinni fórum við í okkar árlega jólaljósarúnt og sáum nokkur mjög fallega skreytt hús með flottum jólaljósum. Áður en við fórum hafði ég stillt vídeóið til að taka upp tónleikana með Garðari Cortes en ég setti inn vitlausan dag þannig að………ég auglýsi hér með eftir því hvort einhver hafi tekið þetta upp og tími að lána mér spóluna, ég var ferlega spæld.
Jæja, kæru lesendur mínir, ég vona að þið njótið þessara jóladaga eins vel og ég geri. Mér er efst í huga þakklæti fyrir að eiga fjölskyldu og vini og heimili til að koma í. Það er ekki sjálfsagt og markmið mitt er að rækta enn betur þessi bönd sem binda mig við fólkið mitt, hvort sem það er mín stórfjölskylda eða tengdafjölskyldan, systkini Erlings og makar þeirra.
Erling, Hrund og Eygló eru núna frammi í stofu, ég ætla að fara og slást í hópinn með þeim, við ætlum að horfa saman á mynd sem ég fékk í jólagjöf frá Eygló, “Shall we dance”. Skyldu þau vera búin að blanda jólaölið? Best ég gái……..
þriðjudagur, desember 20, 2005
Sagt um konur
Konur bera með sér styrk sem karlar dást að. Þær ala börn, þola hvers kyns harðræði og byrðar en gefa frá sér hamingju, ást og gleði.
Þær brosa þó þær langi til að orga. Þær syngja þó þær langi til að gráta.
Þær gráta þegar þær eru hamingjusamar og hlæja þegar þær eru taugaveiklaðar.
Konur bíða við símann eftir tilkynningu um að vinirnir hafi komist heim heilir á höldnu eftir að hafa ekið í gegnum hríðarbyl.
Þær geta annast börn og um leið starfað sem framkvæmdastjórar, lögfræðingar eða læknar, verið mótorhjólagelllur eða bara konan í næsta húsi.
Þær geta klæðst jakkafötum, kjólum, gallabuxum og einkennisbúningum.
Konur berjast fyrir því sem þær trúa á. Þær standa upp gagnvart óréttlæti.
Þær eru reiðubúnar að leggja á sig meiri vinnu til að koma börnunum að í betri skólum eða fjölskyldu sinni að hjá betri lækni.
Þær fylgja hræddum vinum sínum til læknis.
Konur eru heiðarlegar, tryggar og umburðarlyndar. Þær eru gáfaðar og vita hvaða kraftur liggur í þekkingunni en þær vita einnig hvernig hægt er að nota mjúku hliðina til að ná fram þeim áhrifum sem þarf.
Hjarta kvenna brestur þegar vinur fellur frá. Þær syrgja ef fjölskyldumeðlimur deyr en eru þó sterkar þegar þær halda að enginn styrkur sé eftir.
Kona getur gert rómantískt kvöld að ógleymanlegri stund.
Hjarta konu er krafturinn sem knýr veröldina áfram.
Konur ala ekki aðeins börn heldur gefa sínum nánustu vonir og gleði.
Þær hughreysta þá sem á þurfa að halda. Þær gefa vinum sínum og fjölskyldu siðferðislegan stuðning.
Það eina sem þær vilja fá í staðinn er faðmlag, bros og nærvera sinna nánustu.
Þær brosa þó þær langi til að orga. Þær syngja þó þær langi til að gráta.
Þær gráta þegar þær eru hamingjusamar og hlæja þegar þær eru taugaveiklaðar.
Konur bíða við símann eftir tilkynningu um að vinirnir hafi komist heim heilir á höldnu eftir að hafa ekið í gegnum hríðarbyl.
Þær geta annast börn og um leið starfað sem framkvæmdastjórar, lögfræðingar eða læknar, verið mótorhjólagelllur eða bara konan í næsta húsi.
Þær geta klæðst jakkafötum, kjólum, gallabuxum og einkennisbúningum.
Konur berjast fyrir því sem þær trúa á. Þær standa upp gagnvart óréttlæti.
Þær eru reiðubúnar að leggja á sig meiri vinnu til að koma börnunum að í betri skólum eða fjölskyldu sinni að hjá betri lækni.
Þær fylgja hræddum vinum sínum til læknis.
Konur eru heiðarlegar, tryggar og umburðarlyndar. Þær eru gáfaðar og vita hvaða kraftur liggur í þekkingunni en þær vita einnig hvernig hægt er að nota mjúku hliðina til að ná fram þeim áhrifum sem þarf.
Hjarta kvenna brestur þegar vinur fellur frá. Þær syrgja ef fjölskyldumeðlimur deyr en eru þó sterkar þegar þær halda að enginn styrkur sé eftir.
Kona getur gert rómantískt kvöld að ógleymanlegri stund.
Hjarta konu er krafturinn sem knýr veröldina áfram.
Konur ala ekki aðeins börn heldur gefa sínum nánustu vonir og gleði.
Þær hughreysta þá sem á þurfa að halda. Þær gefa vinum sínum og fjölskyldu siðferðislegan stuðning.
Það eina sem þær vilja fá í staðinn er faðmlag, bros og nærvera sinna nánustu.
sunnudagur, desember 11, 2005
Ég man ekki einu sinni hvenær..........
.......þetta gerðist síðast það er svo langt síðan. Þó var þetta mjög algengt hér áður fyrr að við sætum saman öll sex og áttum skemmtilega kvöldstund með popp, kók og nammi.
Á föstudaginn þegar Íris kom að sækja yngri skvísuna sína til mín þá sagðist hún vera búin að troða sér í Idol partíið sem yrði heima hjá okkur Erling þá um kvöldið. Ég hváði við enda vissi ég ekkert um fyrirhugað partí, hafði reiknað með að við Erling yrðum bara tvö heima þar sem Hrund var búin að plana að fara á unglingasamkomu og Eygló ætlaði með henni. Arna var í heimsókn með sínar skvísur og svo kom Eygló við eftir vinnu og fyrr en varði var sem sagt búið að plana partí, Hrund og Eygló hættu við að fara á samkomuna þegar þær fréttu að Íris ætlaði að koma hingað aftur (ekkert smá aðdráttarafl sem hún hefur) og Arna fór heim með dömurnar í svefninn og kom svo aftur rétt rúmlega átta.
Þannig atvikaðist þetta merkilega sem ég var að tala um, við Erling vorum heima með allar dæturnar rétt eins og í gamla daga en mér fannst reyndar fyndið að hugsa til þess hvað tengdasynirnir og ömmugullin eru orðin stór partur af okkur og ótrúlegt að hugsa til þess að einu sinni þekkti ég strákana “mína” ekki neitt og dömurnar voru ekki einu sinni til. Það vantaði allavega heilmikið í hópinn þetta kvöld en engu að síður skemmtum við okkur stórvel saman yfir Idolinu og vorum með misjafnar skoðanir á frammistöðu keppenda.
Annars hefur helgin verið mjög skemmtileg, í gær var partí heima hjá mömmu þar sem við systkinin komum öll saman með öllu okkar fólki og það var aldeilis glatt á hjalla í litla ömmuhúsinu hennar mömmu. Pabbi lék við hvern sinn fingur og lék við langafabörnin sín, ótrúlegt að þau séu orðin langamma og langafi. Mamma var með heimagerðar pizzur og brownies sem enginn gerir eins vel og hún.
Í dag vorum við svo bara heima hjónin og Danía Rut og Sara Ísold voru í heimsókn hjá okkur meðan mamma þeirra og Eygló skruppu aðeins í Smáralind. Það var mjög gaman að hafa þær og ég man líka vel eftir því hvað það var gott að skreppa aðeins barnlaus í búðir og fá að hafa stelpurnar aðeins hjá mömmu á meðan.
Erling er á lokaspretti í prófum og mikið verð ég fegin þegar þessari törn lýkur. Ég ætla að halda uppá það, Erling segir að hann þekki engan sem er jafn duglegur og ég að finna tilefni til að halda uppá eitthvað. Bara gaman að því enda er lífið svo stórmerkilegt og skemmtilegt.
Njótið aðventunnar……….munið eftir heita súkkulaðinu og þeytta rjómanum, tók forskot á það í dag með fjölskyldunni, þau elskuðu mig mjög eftir það……..
miðvikudagur, desember 07, 2005
Endir og nýtt upphaf
Það er mjög notalegt að vera “bara” heima þessa dagana. Það er vika síðan ég hætti að vinna á Verkvangi. Ég fékk flotta kveðjugjöf, fann að það var lögð alúð í að finna gjöf handa mér og mér þótti vænt um það. Svo er mér boðið að koma með þeim á jólahlaðborð á föstudaginn og það verður gaman að hitta þau, sérstaklega Mettu, að hinum ólöstuðum, hún er alveg frábær, góður vinnufélagi og vinur. Það er reyndar skrýtin tilfinning að vera ekki með fasta vinnu en ég er að prófarkalesa fyrir Samhjálp og það má alveg koma fram hér að ég tek að mér að lesa yfir allt mögulegt ef ykkur vantar svoleiðis, les t.d. handrit og ritgerðir fyrir skólafólk.
Síðasta sunnudagskvöld vorum við mæðgurnar að gera svona gamaldags aðventukransa og í gærkvöldi gerðum við heimabúið konfekt og Arna og Eygló skelltu nokkrum plötum af spesíum í ofninn svona til að gleðja pabba sinn. Þetta var mjög gaman fyrir utan það að Íris og Hrund voru ekki með okkur vegna prófaundirbúnings.
Ég hef líka verið í ömmuleik með stelpurnar hennar Írisar því hún er á kafi í prófalestri eins og pabbi hennar og eiga þau bæði tæpa viku eftir og við Karlott hlökkum mikið til þegar þessari törn lýkur. Þegar ég sótti Petru Rut á leikskólann í gær, með svörtu krullurnar mínar úfnar eftir rokið, þá horfði einn lítill gutti á mig og spurði svo; ert þú að leika Grýlu? Ég sagði nei og sagðist bara vera amman hennar Petru Rutar og hún kom fagnandi til mín, þá sagði sá stutti bara; nú er það, gaman. Skemmtilegt hvað þessi litlu börn eru hreinskilin. Þegar ég var svo að hjálpa Petru Rut í skóna leit hún á mig með eftirvæntingu í augunum og spurði; “erum við núna að fara heim til afa?” Hún er alveg meiriháttar og það er gaman að vera með þessum litlu, stóru krúttum.
Síðustu daga hef ég verið að umbreyta heimilinu í jólaland, hef pakkað niður heilmiklu af dótinu okkar Erlings og sett fallega jóladótið okkar upp í staðinn. Ég fann jólakerti sem Róbert Örn gaf mér í fyrra og ég hafði ekki klárað, ég var fljót að kveikja á því og nú ilmar húsið af jólalykt og jólaljósin lýsa upp skammdegið. Á morgun ætlar Erling að gefa sér tíma og setja ljósin upp á svalirnar og það verður gaman. Ég er svo mikið jólabarn og ég ætla aldrei að hætta að vera það. Þetta er svo skemmtilegur tími en það þarf samt að vera á varðbergi að láta ekki stressið í þjóðfélaginu ná tökum á sér. Ég er farin að henda jafnóðum auglýsingabæklingum sem streyma inn, það er tóm vitleysa að við þurfum á öllu þessu dóti að halda og það er alveg víst að við verðum ekkert hamingjusamari þótt við keyptum það allt saman.
Hitum súkkulaði og nýmjólk saman, þeytum rjóma, setjum mandarínur og osta á borðið og fallegan jóladisk undir geislann......klikkar ekki........mér líður svo vel, vildi bara segja ykkur það.
Síðasta sunnudagskvöld vorum við mæðgurnar að gera svona gamaldags aðventukransa og í gærkvöldi gerðum við heimabúið konfekt og Arna og Eygló skelltu nokkrum plötum af spesíum í ofninn svona til að gleðja pabba sinn. Þetta var mjög gaman fyrir utan það að Íris og Hrund voru ekki með okkur vegna prófaundirbúnings.
Ég hef líka verið í ömmuleik með stelpurnar hennar Írisar því hún er á kafi í prófalestri eins og pabbi hennar og eiga þau bæði tæpa viku eftir og við Karlott hlökkum mikið til þegar þessari törn lýkur. Þegar ég sótti Petru Rut á leikskólann í gær, með svörtu krullurnar mínar úfnar eftir rokið, þá horfði einn lítill gutti á mig og spurði svo; ert þú að leika Grýlu? Ég sagði nei og sagðist bara vera amman hennar Petru Rutar og hún kom fagnandi til mín, þá sagði sá stutti bara; nú er það, gaman. Skemmtilegt hvað þessi litlu börn eru hreinskilin. Þegar ég var svo að hjálpa Petru Rut í skóna leit hún á mig með eftirvæntingu í augunum og spurði; “erum við núna að fara heim til afa?” Hún er alveg meiriháttar og það er gaman að vera með þessum litlu, stóru krúttum.
Síðustu daga hef ég verið að umbreyta heimilinu í jólaland, hef pakkað niður heilmiklu af dótinu okkar Erlings og sett fallega jóladótið okkar upp í staðinn. Ég fann jólakerti sem Róbert Örn gaf mér í fyrra og ég hafði ekki klárað, ég var fljót að kveikja á því og nú ilmar húsið af jólalykt og jólaljósin lýsa upp skammdegið. Á morgun ætlar Erling að gefa sér tíma og setja ljósin upp á svalirnar og það verður gaman. Ég er svo mikið jólabarn og ég ætla aldrei að hætta að vera það. Þetta er svo skemmtilegur tími en það þarf samt að vera á varðbergi að láta ekki stressið í þjóðfélaginu ná tökum á sér. Ég er farin að henda jafnóðum auglýsingabæklingum sem streyma inn, það er tóm vitleysa að við þurfum á öllu þessu dóti að halda og það er alveg víst að við verðum ekkert hamingjusamari þótt við keyptum það allt saman.
Hitum súkkulaði og nýmjólk saman, þeytum rjóma, setjum mandarínur og osta á borðið og fallegan jóladisk undir geislann......klikkar ekki........mér líður svo vel, vildi bara segja ykkur það.
sunnudagur, desember 04, 2005
Katrín Tara eins árs
Það var fyrir um ári síðan, nánar tiltekið aðfararnótt 3. desember. Það var þrengra í rúminu okkar Erlings en vanalega, jú það var lítil prinsessa sem fékk að vera hjá afa og ömmu um nóttina því foreldrar hennar, Íris og Karlott, voru vant við látin annars staðar. Litla prinsessan okkar, Petra Rut, var að fara að eignast systkini og það var ástæða þess að hún var hjá okkur þessa nótt. Undir morgun hringdi síminn og það var stolt móðir sem tilkynnti okkur fæðingu dóttur sinnar og fékk daman nafnið Katrín Tara.
Það er alveg ótrúlegt að það sé ár síðan þetta gerðist, mér finnst svo stutt síðan. Katrín Tara hefur vaxið vel og dafnað og er mjög dugleg stelpa. Hún er farin að ganga og hún er svo sannarlega ákveðinn einstaklingur sem veit hvað hún vill. Hún er líka mjög forvitin og þarf að skoða allt sem hún sér og opna allar skúffur sem hún getur, veit það sennilega frá Hrund frænku sinni að þeir sem eru ekki forvitnir vita einfaldlega minna.
Katrín Tara er sannkölluð Guðs gjöf inn í fjölskylduna okkar og mikill gleðigjafi eins og systir hennar og frænkur. Petra Rut er mjög dugleg að gæta hennar og er alltaf að segja mér að hún sé LITLA systir hennar og að hún sjálf sé STÓRA yndigullið okkar.
Elsku Katrín Tara mín, innilega til hamingju með eins árs afmælið þitt. Ég bið Guð að blessa þig og vaka yfir hverju þínu skrefi.
þriðjudagur, nóvember 29, 2005
Það er ekki hægt annað en segja.........
..........að síðasta vika hafi verið viðburðarrík hjá mér.
Miðvikudagskvöldið var einstaklega vel heppnað. Við vorum 13 alls, því miður þá veiktist Dúdda frænka og komst ekki með okkur og við söknuðum hennar. Sigrún og Ásta voru reyndar ekki heldur með okkur núna, voru erlendis að sinna öðru en vonandi verða þær með okkur næst. Við söknuðum þeirra líka. Bleika þemað okkar var augljóst þegar litið var yfir hópinn og ekkert nema gaman að því. Lækjarbrekka stóð svo sannarlega fyrir sínu, það er alltaf jafn notalegt þar og svo var einnig þetta kvöld. Þjónarnir lögðu sig alla fram um að dekra við okkur og sjá um að okkur skorti ekki neitt. Maturinn var frábær og nóg af honum og eftirréttirnir ummmmmm.
Svo opnuðum við pakkana okkar og innihald þeirra eins misjafnt og við erum en ég held að allar hafi verið ánægðar með sitt.
Eftir eitt ár stefnum við á að fara saman til Ameríku og ég vona svo sannarlega að það verði af því, við erum víst svo skemmtilegur hópur að það verður örugglega mjög gaman hjá okkur þar líka.
Á föstudaskvöldið fór svo áttmenningafélagið saman út að borða en það höfum við gert árlega í, að ég held, 17 eða 18 ár og það er mjög skemmtilegur siður. Í áttmenningafélaginu erum við Erling, Barbro og Siggi, Gylfi og Christina og svo María og Svanur. Að þessu sinni fórum við á Oliver og ég verð bara að segja að ég mæli alls ekki með staðnum fyrir þá sem vilja fara og eiga skemmtilega stund með vinum sínum yfir góðum mat. Maturinn var að vísu góður og mátti nú alveg vera það því við biðum hátt í tvo klukkutíma eftir honum í ærandi hávaða, það var vonlaust að reyna að halda uppi samræðum við vini sína. Það var jú hægt að tala við þann sem sat við hliðina á manni en þar með var það upptalið. Oliver er kannski flottur staður til að fara á djammið en hentaði allavega ekki mér og mínum ekta manni. Eftir matinn fórum við hins vegar heim til Maríu og Svans og þar var allt annað uppi á teningnum. Það áttum við skemmtilegt samfélag yfir góðum kaffibolla, frábærri köku sem María bjó til og tónlistin var alveg að mínu skapi, Eric Clapton, góður.
Ekki var nú öll skemmtun upptalin því á laugardagskvöldinu hélt Hansi mágur minn uppá 60 ára afmælið sitt með flottri veislu austur í Fljótshlíð og Erling tók að sér að stýra veislunni. Honum tókst mjög vel upp með það, gerði það faglega og vel en samt var allt á léttu nótunum, brandarar fuku og boðið var uppá ýmis skemmtiatriði m.a. sungu systkinin brag um Hansa við harmonikuundirleik Sigga hennar Gerðu. Hansi var ánægður og gestirnir líka og þá er tilganginum náð. Við höfðum tekið á leigu lítið sumarhús á sama stað og veislan var haldin og það var mjög notalegt að geta bara farið þangað og sofið í stað þess að keyra suður um miðja nótt.
Við tókum samt daginn snemma því það var mikill lestur sem beið Erlings en hann fór í tvö próf í gær með aðeins klukkutíma milli bili og hvort próf var í 4 klukkutíma. Það var því lúinn og þreyttur maður sem kom heim til mín á sjöunda tímanum í gærkvöldi óviss um hvernig honum hafði gengið en lét þau orð falla að það væri óskynsamlegt að taka tvö próf sama daginn í lagadeild en svona var þetta bara sett upp.
Við enduðum gærdaginn á að kíkja á vini okkar Sigrúnu og Heiðar sem voru að koma frá Spáni. Það er alltaf jafn gaman að eyða kvöldstund með þeim.
Njótið aðventunnar vinir……
Miðvikudagskvöldið var einstaklega vel heppnað. Við vorum 13 alls, því miður þá veiktist Dúdda frænka og komst ekki með okkur og við söknuðum hennar. Sigrún og Ásta voru reyndar ekki heldur með okkur núna, voru erlendis að sinna öðru en vonandi verða þær með okkur næst. Við söknuðum þeirra líka. Bleika þemað okkar var augljóst þegar litið var yfir hópinn og ekkert nema gaman að því. Lækjarbrekka stóð svo sannarlega fyrir sínu, það er alltaf jafn notalegt þar og svo var einnig þetta kvöld. Þjónarnir lögðu sig alla fram um að dekra við okkur og sjá um að okkur skorti ekki neitt. Maturinn var frábær og nóg af honum og eftirréttirnir ummmmmm.
Svo opnuðum við pakkana okkar og innihald þeirra eins misjafnt og við erum en ég held að allar hafi verið ánægðar með sitt.
Eftir eitt ár stefnum við á að fara saman til Ameríku og ég vona svo sannarlega að það verði af því, við erum víst svo skemmtilegur hópur að það verður örugglega mjög gaman hjá okkur þar líka.
Á föstudaskvöldið fór svo áttmenningafélagið saman út að borða en það höfum við gert árlega í, að ég held, 17 eða 18 ár og það er mjög skemmtilegur siður. Í áttmenningafélaginu erum við Erling, Barbro og Siggi, Gylfi og Christina og svo María og Svanur. Að þessu sinni fórum við á Oliver og ég verð bara að segja að ég mæli alls ekki með staðnum fyrir þá sem vilja fara og eiga skemmtilega stund með vinum sínum yfir góðum mat. Maturinn var að vísu góður og mátti nú alveg vera það því við biðum hátt í tvo klukkutíma eftir honum í ærandi hávaða, það var vonlaust að reyna að halda uppi samræðum við vini sína. Það var jú hægt að tala við þann sem sat við hliðina á manni en þar með var það upptalið. Oliver er kannski flottur staður til að fara á djammið en hentaði allavega ekki mér og mínum ekta manni. Eftir matinn fórum við hins vegar heim til Maríu og Svans og þar var allt annað uppi á teningnum. Það áttum við skemmtilegt samfélag yfir góðum kaffibolla, frábærri köku sem María bjó til og tónlistin var alveg að mínu skapi, Eric Clapton, góður.
Ekki var nú öll skemmtun upptalin því á laugardagskvöldinu hélt Hansi mágur minn uppá 60 ára afmælið sitt með flottri veislu austur í Fljótshlíð og Erling tók að sér að stýra veislunni. Honum tókst mjög vel upp með það, gerði það faglega og vel en samt var allt á léttu nótunum, brandarar fuku og boðið var uppá ýmis skemmtiatriði m.a. sungu systkinin brag um Hansa við harmonikuundirleik Sigga hennar Gerðu. Hansi var ánægður og gestirnir líka og þá er tilganginum náð. Við höfðum tekið á leigu lítið sumarhús á sama stað og veislan var haldin og það var mjög notalegt að geta bara farið þangað og sofið í stað þess að keyra suður um miðja nótt.
Við tókum samt daginn snemma því það var mikill lestur sem beið Erlings en hann fór í tvö próf í gær með aðeins klukkutíma milli bili og hvort próf var í 4 klukkutíma. Það var því lúinn og þreyttur maður sem kom heim til mín á sjöunda tímanum í gærkvöldi óviss um hvernig honum hafði gengið en lét þau orð falla að það væri óskynsamlegt að taka tvö próf sama daginn í lagadeild en svona var þetta bara sett upp.
Við enduðum gærdaginn á að kíkja á vini okkar Sigrúnu og Heiðar sem voru að koma frá Spáni. Það er alltaf jafn gaman að eyða kvöldstund með þeim.
Njótið aðventunnar vinir……
þriðjudagur, nóvember 22, 2005
Þriðjudagskvöld......
......við eldhúsborðið heima hjá mér, Erling er að lita á mér hárið, það sem hann getur ekki gert er held ég ekki til, hann er ótrúlega fjölhæfur þessi flotti maður minn.
Ég er að fara á stredderí annað kvöld og mikið hlakka ég nú til. Við erum að fara mæðgurnar, mágkonurnar, tengdadæturnar, frænkurnar og fleiri skvísur út að borða. Við höfum farið saman einu sinni á ári og þetta er í tíunda skipti og núna ætlum við að vera flottar á því. Ekkert minna en jólahlaðborð á Lækjarbrekku. Við verðum með þema, allar að koma í einhverju bleiku eða vera með eitthvað bleikt sýnilegt á sér. Svo ætlum við líka að hafa svona Litlu jóla stemmingu og koma allar með pakka. Ég er búin að kaupa mjög flottan pakka..........Já mikið hlakka ég til, mér finnst bæði gaman að fá pakka og ekki minna gaman að borða góðan mat eins og á mér má sjá.........
Jæja nú eru gráu náttúrulegu strípurnar mínar sem betur fer horfnar og svarti senjorítuliturinn minn prýðir nú höfuð mitt enda er ég mjög líklega hálf spænsk. Ég er þakklát fyrir þann sem fann upp háralitinn, án hans liti ég öðruvísi út.
Hrund er búin að vera á skrifstofunni í allt kvöld, er á msn að tala við Theu uppáhaldið sitt. Ég spjallaði líka aðeins við hana, sá hana í webcam, ég sakna hennar og hlakka til þegar hún kemur heim næsta sumar.
Núna er klukkan farin að halla í ellefu, við Erling sitjum í sófanum, hann er að læra, ég sit á náttfötunum og blogga en fylgist með Judging Amy með öðru auganu. Hún er nú alltaf jafn skemmtileg. Það er eitthvað svo notalegt hér hjá okkur hjónakornunum og ég veit að skynsamlegst væri að fara að sofa núna en ég tími því ekki en samt.......koddinn freistar nú svolítið.
Segi ykkur næst hvernig verður hjá okkur dömunum annað kvöld.......
Ég er að fara á stredderí annað kvöld og mikið hlakka ég nú til. Við erum að fara mæðgurnar, mágkonurnar, tengdadæturnar, frænkurnar og fleiri skvísur út að borða. Við höfum farið saman einu sinni á ári og þetta er í tíunda skipti og núna ætlum við að vera flottar á því. Ekkert minna en jólahlaðborð á Lækjarbrekku. Við verðum með þema, allar að koma í einhverju bleiku eða vera með eitthvað bleikt sýnilegt á sér. Svo ætlum við líka að hafa svona Litlu jóla stemmingu og koma allar með pakka. Ég er búin að kaupa mjög flottan pakka..........Já mikið hlakka ég til, mér finnst bæði gaman að fá pakka og ekki minna gaman að borða góðan mat eins og á mér má sjá.........
Jæja nú eru gráu náttúrulegu strípurnar mínar sem betur fer horfnar og svarti senjorítuliturinn minn prýðir nú höfuð mitt enda er ég mjög líklega hálf spænsk. Ég er þakklát fyrir þann sem fann upp háralitinn, án hans liti ég öðruvísi út.
Hrund er búin að vera á skrifstofunni í allt kvöld, er á msn að tala við Theu uppáhaldið sitt. Ég spjallaði líka aðeins við hana, sá hana í webcam, ég sakna hennar og hlakka til þegar hún kemur heim næsta sumar.
Núna er klukkan farin að halla í ellefu, við Erling sitjum í sófanum, hann er að læra, ég sit á náttfötunum og blogga en fylgist með Judging Amy með öðru auganu. Hún er nú alltaf jafn skemmtileg. Það er eitthvað svo notalegt hér hjá okkur hjónakornunum og ég veit að skynsamlegst væri að fara að sofa núna en ég tími því ekki en samt.......koddinn freistar nú svolítið.
Segi ykkur næst hvernig verður hjá okkur dömunum annað kvöld.......
mánudagur, nóvember 14, 2005
Klukk
Jæja, þá er bæði búið að klukka mig og kitla og hér er klukkið en kitlið kemur aðeins seinna.
1. Hvað er klukkan? 17:59
2. Hvaða nafn er á fæðingarvottorðinu þínu? Erla Kristín Birgisdóttir
3. Hvað ertu kölluð? Erla, sumir vinir mínir kalla mig Perla en Erling kallar mig krúttlu en það er hans einkaleyfi, ég svara engum öðrum því
4. Hvað voru mörg kerti á síðustu afmæliskökunni þinni? Ekkert kerti
5. Hár? Mjög fallegt, svart og senjorítulegt enda er ég örugglega smá spænsk
6. Göt? Þessi sem við fæðumst öll með og svo fjögur auka í eyrunum
7. Fæðingarstaður? Reykjavík
8. Hvar býrðu? Reykjavík
9. Uppáhaldsmatur? Get ekki gert upp á milli alls þess góða sem Erling eldar en þegar hann býður í tveggja manna partý heima með öllu tilheyrandi……..ummmmmm
10. Einhvern tímann elskað einhvern svo mikið að það fékk þig til að gráta? Nei minnir ekki, það er engin ástæða til að gráta yfir honum Erling
11. Gulrót eða beikonbitar? Beikonbitar, nema hvað
12. Uppáhalds vikudagur? Föstudagur og líka laugardagur, föstudagskvöld eru svo uppáhalds kvöldin mín
13. Uppáhalds veitingastaður? Argentína og Caruso, fer eftir buddunni
14. Uppáhalds blóm? 3 rauðar rósir af óvæntu tilefni, klikkar ekki
15. Hvaða íþrótt finnst þér skemmtilegast að horfa á? Horfi ekki á íþróttir
16. Uppáhalds drykkur? Pepsi max
17. Disney eða Warner brothers? Blanda af báðum
18. Uppáhalds skyndibitastaðurinn? Nings
19. Hvernig er teppið í svefnherberginu á litinn? Ekkert teppi á gólfinu en rúmteppið er beislitt og mjög fallegt
20. Hver var síðastur til að senda þér tölvupóst? Kiddi bróðir
21. Í hvaða búð mundir þú vilja botna heimildina á kreditkortinu? Annað hvort í Húsgagnahöllinni eða Tekk vöruhús
22. Hvað gerir þú oftast þegar þér leiðist? Horfi á imbann en sem betur fer leiðist mér ekki oft
23. Hvaða spurning sem þú færð fer mest í taugarnar á þér? Hef ekki hugmynd, ekkert sérstakt
24. Hvenær ferðu að sofa? Yfirleitt um miðnætti, alltof seint :o(
25. Hver verður fyrstur til að svara þér þessu? ???????????
26. Hver af þeim sem þú biður um að svara þessu er líklegastur til að svara ekki???????????????????
27. Uppáhalds sjónvarpsþáttur? Fyrir Kötu mágkonu mína segi ég íslenski bachelorinn en svona í alvöru þá er það Fólk með Sirrý og Judging Amy
28. Með hverjum fórstu síðast út að borða? Erling
29. Ford eða Chevy? Musso ekki spurning
30. Hvað varstu lengi að klára að svara þessu? 12 mínútur
Njótið þess svo bara að vita allt þetta um mig....
1. Hvað er klukkan? 17:59
2. Hvaða nafn er á fæðingarvottorðinu þínu? Erla Kristín Birgisdóttir
3. Hvað ertu kölluð? Erla, sumir vinir mínir kalla mig Perla en Erling kallar mig krúttlu en það er hans einkaleyfi, ég svara engum öðrum því
4. Hvað voru mörg kerti á síðustu afmæliskökunni þinni? Ekkert kerti
5. Hár? Mjög fallegt, svart og senjorítulegt enda er ég örugglega smá spænsk
6. Göt? Þessi sem við fæðumst öll með og svo fjögur auka í eyrunum
7. Fæðingarstaður? Reykjavík
8. Hvar býrðu? Reykjavík
9. Uppáhaldsmatur? Get ekki gert upp á milli alls þess góða sem Erling eldar en þegar hann býður í tveggja manna partý heima með öllu tilheyrandi……..ummmmmm
10. Einhvern tímann elskað einhvern svo mikið að það fékk þig til að gráta? Nei minnir ekki, það er engin ástæða til að gráta yfir honum Erling
11. Gulrót eða beikonbitar? Beikonbitar, nema hvað
12. Uppáhalds vikudagur? Föstudagur og líka laugardagur, föstudagskvöld eru svo uppáhalds kvöldin mín
13. Uppáhalds veitingastaður? Argentína og Caruso, fer eftir buddunni
14. Uppáhalds blóm? 3 rauðar rósir af óvæntu tilefni, klikkar ekki
15. Hvaða íþrótt finnst þér skemmtilegast að horfa á? Horfi ekki á íþróttir
16. Uppáhalds drykkur? Pepsi max
17. Disney eða Warner brothers? Blanda af báðum
18. Uppáhalds skyndibitastaðurinn? Nings
19. Hvernig er teppið í svefnherberginu á litinn? Ekkert teppi á gólfinu en rúmteppið er beislitt og mjög fallegt
20. Hver var síðastur til að senda þér tölvupóst? Kiddi bróðir
21. Í hvaða búð mundir þú vilja botna heimildina á kreditkortinu? Annað hvort í Húsgagnahöllinni eða Tekk vöruhús
22. Hvað gerir þú oftast þegar þér leiðist? Horfi á imbann en sem betur fer leiðist mér ekki oft
23. Hvaða spurning sem þú færð fer mest í taugarnar á þér? Hef ekki hugmynd, ekkert sérstakt
24. Hvenær ferðu að sofa? Yfirleitt um miðnætti, alltof seint :o(
25. Hver verður fyrstur til að svara þér þessu? ???????????
26. Hver af þeim sem þú biður um að svara þessu er líklegastur til að svara ekki???????????????????
27. Uppáhalds sjónvarpsþáttur? Fyrir Kötu mágkonu mína segi ég íslenski bachelorinn en svona í alvöru þá er það Fólk með Sirrý og Judging Amy
28. Með hverjum fórstu síðast út að borða? Erling
29. Ford eða Chevy? Musso ekki spurning
30. Hvað varstu lengi að klára að svara þessu? 12 mínútur
Njótið þess svo bara að vita allt þetta um mig....
laugardagur, nóvember 12, 2005
Birgir Davíð Kornelíusson - Blessuð sé minning hans
Þegar mamma hringdi í mig í vinnuna sl fimmtudag þá heyrði ég strax á henni að hún var ekki að færa mér nein gleðitíðindi. Því miður reyndist það rétt vera því hann Biggi frændi minn var dáinn, hafði dáið þá um morguninn á afmælisdegi móður sinnar, 10. nóvember.
Við vorum systrabörn, hann var 13 árum eldri en ég þannig að hann hefur verið samferða mér í gegnum lífið. Það er nú einhvern veginn þannig að maður er aldrei undirbúinn fyrir svona fréttir og þótt ég hafi vitað um nokkurn tíma að hann var veikur með krabbamein þá datt mér ekki í hug að hann myndi kveðja svona fljótt.
Ég man fyrst eftir honum á jóladag, þegar við vorum börn en það var ein af jólahefðunum að stórfjölskyldan hittist heima hjá Siggu og Kornelíusi, foreldrum Bigga. Hann var unglingur og fannst við örugglega óttaleg smábörn, hoppandi upp og niður flotta stigann í húsinu þeirra.
Löngu seinna þegar ég var að vinna á skrifstofu Hvítasunnukirkjunnar þá hafði ég oft samskipti við hann því hann kom gjarnan við hjá okkur og það var alltaf gaman að hitta hann. Hann var líka fastur punktur í öllum ferðalögum á vegum kirkjunnar og kom á flest mót sem voru haldin og fór þá gjarnan með mömmu minni á milli staða. Við Biggi áttum ferðaáhugann sameiginlegan og það var gaman að hitta hann þegar hann var kominn úr einhverri ferðinni og kom til að segja okkur ferðasöguna.
Hann var glaðlyndur og sjaldan sá ég hann reiðan við nokkurn mann. Hann lét samt alveg vita að því ef honum mislíkaði eitthvað en það var fljótt úr honum. Biggi vann á Múlalundi og ef okkur vantaði eitthvað þaðan á skrifstofuna þá var bara að hringja í hann og innan skamms var hann kominn með það sem vanhagaði um og ef ég sagði við hann að ég hefði getað sótt þetta þá fannst honum það nú óþarfi, hann væri hvort sem er á ferðinni. Stundum kom ég við hjá honum í vinnunni og verð að viðurkenna það að mér fannst gaman að vera frænka hans, hann var vel liðinn og augljóst að starfsfólkinu þótti vænt um hann.
Það er á engan hallað þótt ég segi að bónbetri mann var ekki að finna til að keyra eldri borgarana okkar á samverur fyrir þá sem kirkjan stóð fyrir. Biggi frændi átti marga vini og þeir eru margir sem sakna hans en mestur er þó söknuður foreldra hans sem svo sannarlega voru eins og klettar í hafinu í veikindum hans svo og systkina hans.
Um leið og ég og fjölskylda mín vottum minningu Bigga frænda virðingu okkar sendum við Siggu, Kornelíusi og fjölskyldunni allri okkar dýpstu samúðarkveðjur. Guð blessi ykkur og styrki á allan hátt.
Við vorum systrabörn, hann var 13 árum eldri en ég þannig að hann hefur verið samferða mér í gegnum lífið. Það er nú einhvern veginn þannig að maður er aldrei undirbúinn fyrir svona fréttir og þótt ég hafi vitað um nokkurn tíma að hann var veikur með krabbamein þá datt mér ekki í hug að hann myndi kveðja svona fljótt.
Ég man fyrst eftir honum á jóladag, þegar við vorum börn en það var ein af jólahefðunum að stórfjölskyldan hittist heima hjá Siggu og Kornelíusi, foreldrum Bigga. Hann var unglingur og fannst við örugglega óttaleg smábörn, hoppandi upp og niður flotta stigann í húsinu þeirra.
Löngu seinna þegar ég var að vinna á skrifstofu Hvítasunnukirkjunnar þá hafði ég oft samskipti við hann því hann kom gjarnan við hjá okkur og það var alltaf gaman að hitta hann. Hann var líka fastur punktur í öllum ferðalögum á vegum kirkjunnar og kom á flest mót sem voru haldin og fór þá gjarnan með mömmu minni á milli staða. Við Biggi áttum ferðaáhugann sameiginlegan og það var gaman að hitta hann þegar hann var kominn úr einhverri ferðinni og kom til að segja okkur ferðasöguna.
Hann var glaðlyndur og sjaldan sá ég hann reiðan við nokkurn mann. Hann lét samt alveg vita að því ef honum mislíkaði eitthvað en það var fljótt úr honum. Biggi vann á Múlalundi og ef okkur vantaði eitthvað þaðan á skrifstofuna þá var bara að hringja í hann og innan skamms var hann kominn með það sem vanhagaði um og ef ég sagði við hann að ég hefði getað sótt þetta þá fannst honum það nú óþarfi, hann væri hvort sem er á ferðinni. Stundum kom ég við hjá honum í vinnunni og verð að viðurkenna það að mér fannst gaman að vera frænka hans, hann var vel liðinn og augljóst að starfsfólkinu þótti vænt um hann.
Það er á engan hallað þótt ég segi að bónbetri mann var ekki að finna til að keyra eldri borgarana okkar á samverur fyrir þá sem kirkjan stóð fyrir. Biggi frændi átti marga vini og þeir eru margir sem sakna hans en mestur er þó söknuður foreldra hans sem svo sannarlega voru eins og klettar í hafinu í veikindum hans svo og systkina hans.
Um leið og ég og fjölskylda mín vottum minningu Bigga frænda virðingu okkar sendum við Siggu, Kornelíusi og fjölskyldunni allri okkar dýpstu samúðarkveðjur. Guð blessi ykkur og styrki á allan hátt.
sunnudagur, nóvember 06, 2005
4ra****hótel á Puerto Rico eða Maspalomas????
…..þegar ég kom heim úr vinnu sl föstudag þá var aldrei þessu vant enginn heima.
Erling hafði tekið að sé einhverja smíðavinnu og var ekki kominn heim. Tilfinningin um helgarfrí framundan var frábær og ég hellti uppá könnuna og settist síðan niður og fletti blöðunum. Klukkutíma seinna kom Erling heim. Ég sá á honum að honum lá eitthvað á hjarta og þar sem hann hikar nú aldrei við hlutina ef hann hefur ákveðið eitthvað sagði hann án fyrirvara; Ég ætla að fara með þig til Kanaríeyja í janúar, líst þér ekki vel á að við höldum uppá afmælið þitt þar?
Forsaga málsins er sú að við höfðum verið að spá í að fara með vinum okkar, Sigrúnu og Heiðari, til Danmerkur í desember og upplifa þá einsöku jólastemmingu sem þar er fyrir jólin. Við fórum þangað fyrir þremur árum og það var einstakt, jólastemmingin í Tívolíinu og lyktin af brenndum möndlum á Strikinu er ómótstæðilegt.
Nú stóð til að endurtaka þann leik en af ýmsum ástæðum var, núna rétt fyrir helgi, ákveðið að fara ekki þetta árið. Erling verður ekki búinn í prófum fyrr 12. desember og Sigrún og Heiðar upptekið fólk og við náðum ekki að púsla þessu saman. Ég var nú frekar svekkt enda eru ferðalög eitt það skemmtilegasta sem ég veit.
Þess vegna kom það mér mjög skemmtilega á óvart að sá möguleiki hafi komið upp að fara til Kanaríeyja. Við fórum að velta fyrir okkur á hvaða hóteli við ættum að vera og niðurstaðan var sú að í gærkvöldi sagði Erling við mig; Erla mín, mig langar að fara með þig á virkilega fínt hótel, það hæfir þér best og nú stendur valið á milli þess að vera á 4ra **** hóteli á Puerto Rico, glæsihótel hátt uppi í hlíðum með frábæru útsýni eða á 4ra**** hóteli á Maspalomas og er alveg við ströndina.
Ég er alveg í skýjunum með þetta og velti stundum fyrir mér hvernig ég fór að því að ná í þennan meiriháttar mann…..hann er flottastur og ég elska hann.
En hvaða stað og hótel ættum við að velja??????????????
Hver er ykkar skoðun????????????
Erling hafði tekið að sé einhverja smíðavinnu og var ekki kominn heim. Tilfinningin um helgarfrí framundan var frábær og ég hellti uppá könnuna og settist síðan niður og fletti blöðunum. Klukkutíma seinna kom Erling heim. Ég sá á honum að honum lá eitthvað á hjarta og þar sem hann hikar nú aldrei við hlutina ef hann hefur ákveðið eitthvað sagði hann án fyrirvara; Ég ætla að fara með þig til Kanaríeyja í janúar, líst þér ekki vel á að við höldum uppá afmælið þitt þar?
Forsaga málsins er sú að við höfðum verið að spá í að fara með vinum okkar, Sigrúnu og Heiðari, til Danmerkur í desember og upplifa þá einsöku jólastemmingu sem þar er fyrir jólin. Við fórum þangað fyrir þremur árum og það var einstakt, jólastemmingin í Tívolíinu og lyktin af brenndum möndlum á Strikinu er ómótstæðilegt.
Nú stóð til að endurtaka þann leik en af ýmsum ástæðum var, núna rétt fyrir helgi, ákveðið að fara ekki þetta árið. Erling verður ekki búinn í prófum fyrr 12. desember og Sigrún og Heiðar upptekið fólk og við náðum ekki að púsla þessu saman. Ég var nú frekar svekkt enda eru ferðalög eitt það skemmtilegasta sem ég veit.
Þess vegna kom það mér mjög skemmtilega á óvart að sá möguleiki hafi komið upp að fara til Kanaríeyja. Við fórum að velta fyrir okkur á hvaða hóteli við ættum að vera og niðurstaðan var sú að í gærkvöldi sagði Erling við mig; Erla mín, mig langar að fara með þig á virkilega fínt hótel, það hæfir þér best og nú stendur valið á milli þess að vera á 4ra **** hóteli á Puerto Rico, glæsihótel hátt uppi í hlíðum með frábæru útsýni eða á 4ra**** hóteli á Maspalomas og er alveg við ströndina.
Ég er alveg í skýjunum með þetta og velti stundum fyrir mér hvernig ég fór að því að ná í þennan meiriháttar mann…..hann er flottastur og ég elska hann.
En hvaða stað og hótel ættum við að velja??????????????
Hver er ykkar skoðun????????????
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)